ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 564

บทที่ 564 จ้าวอู่เจียงสิ้นชีพ

“ข้าสามารถช่วยท่านได้”

บุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางผู้สวมชุดสีแดงเพลิงไม่สนใจคนที่ตกลงมาจากท้องฟ้าและประมุขสุสานกระบี่ นางพยายามส่งพลังทั้งหมดเข้าไปในร่างของจ้าวอู่เจียงเพื่อหวังจะรักษาบาดแผลของเขา

แต่ร่างกายของจ้าวอู่เจียงถูกพลังปราณกระบี่ทะลวงผ่านและพลังปราณกระบี่นั้นทำลายร่างกายของเขาอย่างรุนแรง แม้จะไม่ตายทันที แต่ก็บาดเจ็บสาหัส

บัดนี้ หนี่ผูซาไม่มีทางปล่อยให้จ้าวอู่เจียงรอดชีวิต

แม้หนี่ผูซาจะไม่ลงมือเอง ธิดาพิษแห่งหนอนศักดิ์สิทธิ์หรือหมาป่าเทพเจ้าก็จะไม่ปล่อยเขารอดไป อีกทั้งยังมีเทพเจ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในโลกนี้ ผู้มีพลังแข็งแกร่งระดับสูงสุดด้วย

ในสภาพของจ้าวอู่เจียงในขณะนี้จะต้านทานได้อย่างไร?

หลินหลางรู้ดีแต่ก็รู้ว่าต้องพยายามช่วยจ้าวอู่เจียงด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงส่ายหน้าน้ำตาของนางก็ไหลออกมาพลางพูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“ข้าช่วยท่านได้ ข้าสามารถช่วยท่านได้”

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้าอีกครั้ง มือใหญ่ของเขาจับมือน้อยของบุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางอย่างนุ่มนวลและยิ้มอบอุ่น

“เพียงได้พบท่าน ข้าก็ดีใจมากแล้ว ปล่อยข้าไปเถิด ไม่มีประโยชน์แล้ว…”

หลินหลางร้องไห้หนักขึ้น ยังคงพยายามส่งพลังเข้าไปในร่างของจ้าวอู่เจียง นางกัดฟันแน่นน้ำตาไหลนองเต็มหน้า

หนี่ผูซาขมวดคิ้ว

“หมาป่าเทพเจ้าดูแลคนของเจ้าด้วย”

หมาป่าเทพเจ้าพูดอย่างเย็นชา

“ไม่ต้องกังวลดูแลตัวเองเถิด”

“หึ” หนี่ผูซาในชุดสีขาว มงกุฎหยกไม่เปียกน้ำฝน ใบหน้ายังคงหล่อเหลาสง่างาม เขาหัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนว่าพวกท่านจะไม่สนใจพลังโชคชะตาของโลกนี้ เช่นนั้นข้าจะเก็บไว้ทั้งหมดเอง”

มู่เชียนเชียนเย้ยหยัน

ประมุขสุสานกระบี่หลี่ฉวนจวินหลับตาลงและถอนหายใจ เขาพยายามต่อสู้กับหนี่ผูซา แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จและจ้าวอู่เจียงก็สู้กับเทพเจ้าชาวโพ้นทะเลอย่างหนักจนได้รับบาดเจ็บสาหัส

สถานการณ์แย่ลงทุกที

“ข้าคิดว่าจ้าวอู่เจียงคงเต็มใจ”

จ้าวอู่เจียงมองนางอย่างลึกซึ้ง

หนี่ผูซาต้องการให้จ้าวอู่เจียงทนทุกข์ทรมาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากคนของตนเอง และปล่อยให้คนเหล่านี้ชิงพลังโชคชะตาของจ้าวอู่เจียงเพื่อส่งต่อให้กับหนี่ผูซา

“ข้าเข้าใจแล้ว” มู่เชียนเชียนพยักหน้า นางก้มลงและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“จ้าวอู่เจียงเต็มใจ”

ทันทีที่พูดจบ นางใช้มือแทงเข้าที่อกของจ้าวอู่เจียง ควักหัวใจที่ยังเต้นอยู่ออกมา

นางยกหัวใจของจ้าวอู่เจียงขึ้น มือเล็ก ๆ เปื้อนเลือด ก่อนจะใช้ผ้าเช็ดหน้าสีม่วงห่อหุ้มหัวใจดวงนั้นและใส่มันเข้าไปด้านในอกเสื้อของตนเอง

นางยิ้มและลุกขึ้นยืน บัดนี้ จ้าวอู่เจียงไม่มีลมหายใจแล้ว

ด้านหลังนางหนี่ผูซาพลันตะโกนด้วยความโกรธแค้นเกรี้ยวกราด

“มู่เชียนเชียน เจ้าคิดจะทำอะไร?”