ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 635

บทที่ 635 ข่าวคราวของสหายเก่า

“แค่รู้จักใช้ปากพูด เดี๋ยวเข้าไปในหอคอยปีศาจ เจ้าได้เห็นดีกันแน่!”

ฉุยซูจีพูดเสียงเย็นชา หมุนตัวสะบัดชายเสื้อคลุมเดินกลับไปด้วยความโกรธ

เขามาหาเรื่องแต่กลับกลายเป็นตัวตลกในสายตาของทุกคน ทำให้เขาโกรธมาก

เขารู้ว่าจ้าวอู่เจียงพูดจาคมคายและเฉียบแหลม ถ้าพูดต่อไปคงแพ้มากขึ้น จึงคิดว่าเข้าหอคอยปีศาจแล้วค่อยหาโอกาสแก้แค้นดีกว่า

เสียงหัวเราะจากคนรอบข้างดังขึ้นเรื่อยๆ บางคนถึงกับพูดกระทบกระเทียบให้ฉุยซูจีกับจ้าวอู่เจียงต่อสู้กัน

ใบหน้าของฉุยซูจีมืดครึ้มเหมือนน้ำสีดำเข้ม เขาไม่สนใจคำพูดยั่วยุ แม้จะโกรธแต่เขาไม่โง่พอที่จะสู้กับจ้าวอู่เจียงที่นี่

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่ในกลุ่มคน รอบข้างมีเสียงชื่นชมและเยาะเย้ยมากมาย เขายืนสง่างามและภูมิใจ แต่ในดวงตากลับลึกซึ้งและเงียบสงบ

ฉุยซูจีเป็นศัตรูที่ชัดเจน จ้าวอู่เจียงไม่สนใจเขา แต่เขาให้ความสนใจกับศัตรูที่ซ่อนอยู่ในสำนักเทพอสูรมากกว่า

เขาไม่ลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับอู๋เจียง ตั้งแต่เขาเข้ามาในสำนักเทพอสูร เขารู้ว่าเขาตกอยู่ในแผนการบางอย่างของใครบางคน

เขาทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดในใจและมีข้อสันนิษฐานของตนเอง เขาเข้าใจว่าร่างของอู๋เจียงนี้ถูกคนบางคนหมายตาไว้

แม้ว่าคนพวกนี้ดูเหมือนไม่เคลื่อนไหว แต่หากเขาสันนิษฐานไม่ผิด คนเหล่านี้จะลงมือในครั้งนี้ที่สำนักเทพอสูรเปิดหอคอยปีศาจอย่างแน่นอน

และในการสันนิษฐานของเขา เหตุผลที่บุตรชายของอู๋ต้าห่ายอย่างอู๋เจียง ถูกลอบทำร้ายเพราะคนที่บงการอยู่เบื้องหลังต้องการทำลายอู๋ต้าห่ายนั่นเอง

และหากมองให้ลึกกว่านั้น การทำลายอู๋ต้าห่ายก็คือการทำลายสำนักเทพอสูร

ผู้ที่กล้าโค่นล้มสำนักเทพอสูร ย่อมมีพลังอำนาจแข็งแกร่งมากกว่าสำนักเทพอสูร หรืออาจจะเป็นการร่วมมือของหลายกลุ่มอำนาจก็เป็นได้

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับข่าวคราวของสหายเก่าหลังจากที่เขามาอยู่ในโลกนี้

เขาเคยวางแผนจะไปที่สำนักศรัทธาราษฎรในแคว้นเทียนเป่า เพื่อดูแลสหายเก่า เช่น ฮ่องเต้หญิงเซวียนหยวนจิ้ง ตู๋กูหมิงเยว่และบุตรสาวของพวกเขา ซูฮัวอี กู้เหนียนหยวน หยางเมียวเจิ้น และเจ้าของร่างจิ้งจอกซึ่งเกี่ยวข้องกับเขาอย่างลึกซึ้ง หลินหลาง

ตอนนี้เขาได้รับข่าวคราวของหลี่ฉวนจวิน แม้หลี่ฉวนจวินจะถูกไล่ล่า แต่เขากลับรู้สึกอยากหัวเราะ

ไม่ใช่การหัวเราะเยาะ แต่เป็นการหัวเราะเมื่อได้พบเจอสหายเก่าในต่างแดน

แม้เขาจะไม่ได้พบหลี่ฉวนจวิน แต่การได้ยินข่าวคราวของเขาก็เหมือนกับการได้พบด้วยตนเอง

ไม่มีเหตุผลอื่นใด จ้าวอู่เจียงคิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อนฝูงและมิตรสหาย

เขาคิดถึงความผูกพันเก่าๆ เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งนัก