ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 636

บทที่ 636 มือยักษ์แห่งปีศาจ

เรื่องของหลี่ฉวนจวินกระตุ้นให้ศิษย์ในสำนักเทพอสูรพูดคุยกันไม่หยุด

พวกเขาต่างสงสัยในความกล้าหาญของผู้ยิ่งใหญ่ที่กล้าท้าทายสำนักเทพบุปผาซึ่งมีศิษย์หญิงงามที่เรียกตัวเองว่าเทพธิดามากมายนับไม่ถ้วน

บางคนเยาะเย้ยหลี่ฉวนจวินว่าเป็นคนหนุ่มโง่เง่า ไม่กลัวตาย กล้าหาญเกินไป การที่กล้าท้าทายกับสำนักเทพบุปผาเช่นนี้ หากเจอกับสำนักเล็กๆ เขาจะไม่ฆ่าล้างหมดสำนักเลยหรือ?

จ้าวอู่เจียงเงียบฟัง ไม่แสดงสีหน้าใดๆ และไม่ได้ถามอะไร

เขาอยู่ในสำนักเทพอสูร ต้องจำไว้เสมอว่าร่างนี้คืออู๋เจียง บุตรชายคนเดียวของอู๋ต้าห่าย ยอดฝีมือระดับเจ็ด

เขาต้องเล่นบทของอู๋เจียงให้ดี

เขาต้องใช้ชีวิตผ่านตัวตนของอู๋เจียงเพื่อให้ได้ทรัพยากรมากขึ้นและสมบัติเพิ่มขึ้น ทำให้การฝึกฝนของเขาเติบโตมากขึ้น และฐานะของเขามั่นคงยิ่งขึ้น

เขาจะไม่ลืมเป้าหมายของตนเอง ค้นหาสหายเก่าและฆ่าศัตรู

ท่ามกลางการพูดคุยเสียงดังของกลุ่มศิษย์ เมฆหมอกที่ปกคลุมรูปปั้นเทพและปีศาจในสำนักเทพอสูรเริ่มม้วนตัว

เมื่อมองขึ้นไป บนท้องฟ้าเหนือศีรษะ เมฆหมอกม้วนตัวและกลายเป็นวังน้ำวนขนาดใหญ่

เมฆหมอกในวังวนเปลี่ยนเป็นสีเทาดำ มีสายฟ้าแวบวาบเป็นครั้งคราว

วังวนนี้ดึงดูดสายตาของทุกคน จ้าวอู่เจียงมองด้วยความสงสัย ในใจพิศวงว่า หอคอยปีศาจไม่ได้อยู่ในรูปปั้นปีศาจหรือ แล้ววังวนบนท้องฟ้านี้คืออะไร?

เสียงร้องตกใจดังขึ้นรอบตัว จ้าวอู่เจียงมองด้วยความสงสัย พลันตาเขากระตุก

ในวังวน มีมือยักษ์สีเงินขาวข้างหนึ่งยื่นออกมา ปกคลุมท้องฟ้าและขยายตัวในสายตาของทุกคน

มือยักษ์นี้มีหกนิ้ว ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นมือซ้ายหรือมือขวา

บนมือมีเกล็ดหนาแน่นเหมือนเกล็ดปลา

มือยักษ์ที่ปกคลุมท้องฟ้าพุ่งเข้ามาหาพวกเขา ศิษย์หลายคนร้องตกใจและพยายามหลบหนี

จ้าวอู่เจียงมองดูมือยักษ์ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้ตื่นตกใจหรือหนีไปไหน

“ผู้ใดที่ต้องการเข้าสู่หอคอยปีศาจ จงผ่อนคลายจิตใจ ปล่อยให้มือปีศาจนำพวกเจ้าเข้าสู่หอคอยปีศาจ”

อู๋ต้าห่ายปรากฏตัวขึ้นใต้มือยักษ์สีเงินขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม มองดูศิษย์ทุกคน และเมื่อมองไปที่บุตรชายของตน เขาขยับริมฝีปาก

ในอาณาเขตที่เรียกกันว่าแดนเทพ ณ ที่ตั้งของสำนักเหนือใต้หล้า

สำนักเหนือใต้หล้ามีระเบียบและกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน

จงทำความดีและยึดมั่นในคุณธรรม

การจัดระดับศิษย์และผู้อาวุโสของสำนักเหนือใต้หล้า ไม่ได้จัดเรียงตามระดับความแข็งแกร่งของพลังเพียงอย่างเดียว

ไม่ว่าคนผู้นั้นจะอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน หรือว่าอยู่ในขอบเขตร่างทองคำ ตราบใดที่คนผู้นั้นมีคุณธรรมและทำความดี ไม่ถามถึงอนาคต คนผู้นั้นก็สามารถอยู่ในลำดับชั้นสูงสุดของศิษย์สำนักเหนือใต้หล้า นั่นคือระดับที่เรียกกันว่า “มหาปรมาจารย์”

ในรุ่นนี้ของสำนักเหนือใต้หล้า มีมหาปรมาจารย์เพียงเจ็ดคน โดยคนที่มีพลังสูงสุดและได้รับการยกย่องมากที่สุดคือ หนี่ผูซา

หนี่ผูซาอยู่ในสำนักเหนือใต้หล้ามาเนิ่นนานหลายปี แม้ว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาจะเผชิญกับความล้มเหลวในการเลื่อนขอบเขตและปลีกตัวจากโลกอันกว้างใหญ่ แต่ในช่วงเวลาอื่นๆ ผู้คนในดินแดนนี้ต่างชื่นชมและยกย่องเขาอยู่เสมอ

หนี่ผูซาที่มีพลังอยู่ในระดับยอดฝีมือ ไม่เคยเข้าร่วมการต่อสู้หรือแย่งชิงกับผู้ใด เอาแต่กินเจและท่องเที่ยวไปทั่วทุกเขตแดน แม้แต่ในดินแดนของมนุษย์ เขาก็ไม่เคยกดขี่ผู้ใด และปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน

แต่เมื่อเร็วๆ นี้ หนี่ผูซา หนึ่งในมหาปรมาจารย์ของสำนักเหนือใต้หล้า กลับเผชิญกับการกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม

เนื้อหาของการกล่าวหาคือ หนี่ผูซาฆ่าผู้คนในโลกแห่งความลับอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตมากเกินไป