ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 637

บทที่ 637 มหาปรมาจารย์และผู้ฝึกตน

เมื่อข่าวนี้แพร่กระจายในแดนเทพ ทำให้ผู้คนหลายคนเย้ยหยันและคิดว่านี่เป็นเพียงข่าวลือที่ถูกแพร่กระจายโดยคนที่อิจฉาความแข็งแกร่งของหนี่ผูซา หลังจากที่เขาผ่านพ้นความยากลำบากและมีความยิ่งใหญ่ขึ้นได้สำเร็จ

หนี่ผูซาเองก็ไม่สนใจที่จะออกมาตอบโต้

แต่ข่าวนี้ไม่ได้จบเพียงเท่านั้น กลับยิ่งแพร่กระจายมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นกระแสที่แรงกล้า

และบรรดาศิษย์ในแดนเทพก็ตกตะลึงเมื่อพบว่าต้นตอของข่าวนี้มาจากสำนักศรัทธาราษฎร

ข่าวนี้ถูกเปิดเผยโดยผู้ฝึกตนจางเสี่ยวกั่วจากสำนักศรัทธาราษฎร และจางเสี่ยวกั่วก็ยังให้คำสัตย์สาบานว่าจะพูดความจริง

เหมือนกับหินที่ถูกโยนลงในน้ำ ทำให้เกิดระลอกคลื่นมากมาย

ผู้ฝึกตนจางเสี่ยวกั่วจากสำนักศรัทธาราษฎรสาบานว่าจะพูดความจริง กล่าวโจมตีหนี่ผูซา มหาปรมาจารย์จากสำนักเหนือใต้หล้า

สำนักศรัทธาราษฎรให้ความสำคัญกับคำสัตย์สาบานอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่าจางเสี่ยวกั่วไม่ได้โกหก แต่หนี่ผูซาที่เป็นมหาปรมาจารย์จะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร?

ต่อมา ตามที่สำนักเหนือใต้หล้าได้สอบสวนข่าวภายในสำนักศรัทธาราษฎร พบว่าจางเสี่ยวกั่วทำเช่นนี้เพื่อช่วยเหลือศิษย์หญิงนามว่าหยางเมียวเจิ้น

คำสัตย์สาบานที่เดิมเชื่อถือได้ในสายตาของผู้คน กลายเป็นเรื่องตลกครึ่งหนึ่งโดยทันที

ศิษย์ที่ยืนอยู่ข้างจางเสี่ยวกั่วเชื่อว่าจางเสี่ยวกั่วทำเพื่อสหายร่วมสำนัก แต่เมื่อได้ให้คำสัตย์สาบาน ย่อมไม่มีทางเป็นเรื่องโกหกได้

ในขณะที่ผู้ที่เชื่อมั่นในหนี่ผูซา มหาปรมาจารย์แห่งสำนักเหนือใต้หล้า เชื่อว่าหนี่ผูซาไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้นได้โดยเด็ดขาด

เหตุการณ์ยิ่งลุกลามใหญ่โต ทั้งสองสำนักไม่ได้ออกมาพูดอะไร

หนี่ผูซาเป็นฝ่ายออกมาพูดเป็นคนแรก เขาไม่ได้โจมตีจางเสี่ยวกั่ว แต่พูดถึงการพัฒนาของตนเองก่อน จากนั้นกล่าวว่าเขาเชื่อว่าจางเสี่ยวกั่วคงไม่โกหก แต่หนี่ผูซายืนยันว่าเขาไม่ได้ทำเรื่องเช่นนั้น

หนี่ผูซากลัวว่าจางเสี่ยวกั่วอาจถูกคนอื่นหลอกลวง

เมื่อคำพูดนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ภายในแดนเทพก็เดือดดาลขึ้นทันที ศิษย์ทั้งหลายต่างพูดคุยกันอย่างมากมาย

เมื่อรับฟังจากคำพูดที่สูงส่งของหนี่ผูซา พวกเขาเริ่มโจมตีศิษย์หญิงหยางเมียวเจิ้นของสำนักศรัทธาราษฎร เชื่อว่านางเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดขึ้นมาเอง

จางเสี่ยวกั่วพยายามอธิบายเพื่อปกป้องหยางเมียวเจิ้น แต่ไม่เป็นผล

คำอธิบายของเขากลับถูกมองว่าเป็นการปกป้องและเอนเอียง ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรก็ไม่เป็นผล

นี่ไม่ใช่ความฝัน

มีคนชนเขา พูดขอโทษและทำความเคารพเขา

“คุณชายอู๋เจียง ท่านไม่ไปแย่งชิงหินวิญญาณหรือ?”

จ้าวอู่เจียงเพิ่งสังเกตเห็น ศิษย์ที่วิ่งผ่านไปมารอบๆ ต่างกำลังแย่งชิงหินวิญญาณที่กระพริบแสงอยู่ในอากาศหรือฝังอยู่ในพื้นดิน

หินวิญญาณเหล่านี้แตกต่างจากหินวิญญาณในโลกภายนอก ขนาดใหญ่เท่าศีรษะคนและโปร่งแสงเป็นสีน้ำเงินอ่อน

ในโลกภายนอก หินวิญญาณเหล่านี้เป็นของหายาก หินวิญญาณเพียงก้อนเดียวเพียงพอสำหรับผู้ฝึกตนที่จะใช้หลอมรวมพลังเป็นเวลาครึ่งเดือน

จ้าวอู่เจียงไม่แย่งชิงหินวิญญาณ แต่เดินไปยังทางที่พลังวิญญาณและพลังปีศาจไหลผ่าน

หากเขาคิดไม่ผิด ทางที่พลังวิญญาณและพลังปีศาจไหลผ่านน่าจะเป็นทางเข้าสู่ชั้นที่สูงขึ้นไปของหอคอยปีศาจ

หินวิญญาณเหล่านี้อาจมีค่าสำหรับศิษย์คนอื่น แต่สำหรับเขาในฐานะอู๋เจียง หินวิญญาณเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งของภายนอก

เขาต้องการดูว่าในชั้นที่สูงขึ้นไปของหอคอยปีศาจมีอะไรบ้าง โดยเฉพาะในชั้นที่เจ็ดตามที่อู๋ต้าห่ายบอก ที่นั่นจะมีวิชาเทพปีศาจและสมบัติล้ำค่าอะไรอยู่บ้างหนอ