ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 664

บทที่ 664 ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

ดวงตาของจูจิ้งเย็นชาและหัวคิ้วขมวดแน่น

ตอนนี้นางมีสองทางเลือก หนึ่งคือไม่ต้องสนใจศักดิ์ศรีของตัวเอง ตามรอยต่งจินสุ่ยเข้าสู่ประตูทองสัมฤทธิ์ก่อนที่มันจะปิด

สองคือต้องใช้สมบัติลับของตัวเองเพื่อเข้าสู่ชั้นที่เจ็ด

ทางเลือกแรกทำให้นางเสียหน้าแต่สามารถประหยัดพลังสมบัติ ทางเลือกที่สองทำให้นางรักษาใบหน้าแต่ต้องใช้พลังสมบัติไปบางส่วน

ในใจนางมีการต่อสู้ระหว่างสองทางเลือกนี้

แต่ไม่นาน นางก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาด นางก้าวเท้าไปที่ประตูทองสัมฤทธิ์

นางคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ว่าแทนที่จะใช้พลังของสมบัติบางส่วนเพื่อเปิดประตูชั้นที่เจ็ด สู้ใช้พลังนั้นเพื่อสังหารอู๋เจียงด้วยตัวเองดีกว่า

แม้ว่าการสังหารอู๋เจียงไม่ใช่ภารกิจหลักของนาง แต่อู๋เจียงทำให้นางเสียหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางต้องเห็นอู๋เจียงตายกับตาเท่านั้น จึงจะคลายความโกรธแค้นในใจได้

หากอู๋เจียงถูกนางสังหารได้สำเร็จ ศักดิ์ศรีที่นางเสียไปวันนี้ก็จะได้รับการกอบกู้กลับคืนมาอีกครั้ง

…

ในชั้นที่เจ็ดของหอคอยปีศาจ จ้าวอู่เจียงเป็นคนแรกที่ก้าวเข้าไป

สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของเขาคือท้องฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด ราวกับจักรวาลกว้างใหญ่

รอบตัวเขามีเพียงดวงดาวที่ส่องแสงและแม่น้ำแห่งดวงดาวที่ไหลเอื่อยๆ

เขายืนอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว

เขามองขึ้นไปยังท้องฟ้าเหมือนฝุ่นผงเล็กๆ ในจักรวาล

นอกจากแสงดาวรอบตัว ยังมีสิ่งมีชีวิตที่ใหญ่โตมหึมาเกินกว่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน

มีวัวเหลืองชราที่กินแสงดาว มีแมงกะพรุนสีรุ้งที่ลอยเอื่อยๆ มีกระต่ายหิมะที่ดวงตาไม่ใช่สีแดงแต่เป็นสีน้ำเงินเข้ม มีเสือขนสีเงินที่ดูนุ่มนวล มีกวางที่หัวมีเขาเหมือนกิ่งไม้และยังเป็นกิ่งไม้ที่มีดอกไม้สีขาวสามดอกบานอยู่…

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ บางตัวดูธรรมดามาก บางตัวดูแปลกประหลาด แต่มีจุดร่วมเดียวกันคือมีขนาดใหญ่โตมากเกินกว่าปกติ

เมื่อเปรียบเทียบกับขนาดของจ้าวอู่เจียงในตอนนี้ จ้าวอู่เจียงเหมือนตั๊กแตนในทุ่งหญ้าไม่มีผิด

เมื่อผู้คนในชั้นที่เจ็ดทยอยเข้ามา เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจก็เกิดขึ้นไม่หยุด

และสมบัติในมือเขาตอนนี้ยืนยันความคิดของเขา

นั่นคืออู๋ต้าห่ายได้เตรียมทุกอย่างให้เขา เขาเพียงแค่ทำตามแผนที่อู๋ต้าห่ายวางไว้เท่านั้น

แต่เมื่อเขาเข้าสู่หอคอยปีศาจ เขาก็รู้สึกถึงความไม่ปกติ โดยเฉพาะในชั้นที่หกที่เงาของชายชราในมิติเก่าก่อนทำให้เขาสะเทือนใจอย่างมาก

ทำให้เขายิ่งระมัดระวังตัวมากขึ้น

ในขณะที่จ้าวอู่เจียงยังไม่ลงมือเคลื่อนไหว บรรดาคนเก่งกล้ากลุ่มอื่นๆ ก็เริ่มเคลื่อนไหว พวกเขาต้องการจัดการกับสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่นี้

“พี่อู๋เจียง ท่านกับข้าน้อยร่วมมือกัน จัดการกับสัตว์อสูรตัวหนึ่งดีไหม?”

จินเหลียนเดินเข้ามาใกล้ พูดด้วยเสียงอ่อนหวานและเขย่าแขนของเขา ชี้ไปยังกระต่ายหิมะที่มีดวงตาสีน้ำเงินเข้ม

ผู้คนต่างเชื่อว่าสมบัติในชั้นที่เจ็ดนี้ซ่อนอยู่ในร่างของสัตว์ประหลาดเหล่านี้

จ้าวอู่เจียงส่ายหน้า ดวงตาของเขามีเปลวไฟสีม่วงลุกโชน

ตั้งแต่เข้าสู่หอคอยปีศาจ พลังปีศาจในร่างของเขาก็ตอบสนองอย่างรุนแรง ตอนนี้เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในชั้นที่เจ็ดเพียงแค่ชั่วเวลาหนึ่ง มันก็เริ่มเผาไหม้เหมือนไฟที่ร้อนแรง เตาหลอมในร่างกายผสมผสานกับวิญญาณและแก่นพลังสีม่วงแดงที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวในร่างของเขาอย่างเดือดพล่านยิ่ง