ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 691

บทที่ 691 การพบกันหลังจากห่างหายกันไปนาน

หลินหลางมาถึงที่พักของจ้าวอู่เจียง

หัวใจที่เคยเร่งรีบตอนนี้กลับสงบลง นางเคาะประตูบ้านเบาๆ

จ้าวอู่เจียงเปิดประตู เห็นหลินหลางก็ยิ้มกว้าง

เขามองหลินหลางที่ยืนอยู่ แล้วมองไปยังรอบๆ ก่อนจะจับข้อมือหลินหลางและพานางเข้าไปในห้อง

ในดวงตาของหลินหลางมีแววตาอบอุ่น นางกลั้นน้ำตาไว้ ปล่อยให้จ้าวอู่เจียงพานางเข้าไป

ทั้งสองนั่งอยู่ที่โต๊ะกลมเงียบๆ ไม่มีผู้ใดพูดก่อน

“เจ้า…”

ทั้งสองพูดพร้อมกัน แล้วหยุดเพื่อให้โอกาสให้อีกฝ่ายพูด

“เจ้าพูดก่อน”

ทั้งสองยิ้มและหลินหลางรู้สึกน้ำตาไหลออกมา

“ไม่ทราบว่าท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?”

จ้าวอู่เจียงยิ้มอ่อนโยน

“อาจเพราะไม่ยอมแพ้ แต่ที่สำคัญคือแก่นปีศาจของเจ้า มันทำให้วิญญาณของข้ามีที่พักพิง ข้าจึงมาที่นี่”

หลินหลางโบกแขนเสื้อปิดประตูและตั้งค่ายอาคมเพื่อป้องกันการดักฟัง

นางมองจ้าวอู่เจียงด้วยน้ำตาคลอเบ้า พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

“ขอดูหน้าท่านชัดๆ หน่อยได้หรือไม่?”

“ได้อยู่แล้ว” จ้าวอู่เจียงพยักหน้า เขารู้สึกว่านางใส่ใจมากและตั้งใจจัดตั้งค่ายอาคมเพื่อไม่ให้มีผู้อื่นรับรู้เรื่องนี้

แต่จริงๆ แล้วเขาก็ได้ตั้งค่ายอาคมไว้ตั้งแต่เขามาถึงที่นี่แล้วเช่นกัน

จ้าวอู่เจียงลุกขึ้นจากร่างของอู๋เจียง และปล่อยให้ร่างนั้นเดินออกไปนั่งบนม้านั่งในลานบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน

เขาทิ้งวิญญาณเล็กๆ ไว้ในร่างของอู๋เจียง เพื่อเฝ้าดูด้านนอก

หลินหลางไม่ได้สวมชุดสีแดงเหมือนที่เคยเห็นครั้งแรก ตอนนี้นางสวมชุดคลุมสีดำหลวมกว้าง แต่ยังคงไม่สามารถปกปิดรูปร่างที่งดงามของนางได้

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความรักและความคิดถึง

นางค่อยๆ เงยใบหน้าที่งดงามขึ้น และขยับเข้ามาใกล้กับจ้าวอู่เจียง หายใจแรงขึ้น พูดเบาๆ ออกมาว่า

“ท่านอยากจะสัมผัสข้าไหม?”

จ้าวอู่เจียงยิ้ม เขาพูดด้วยเสียงเบาๆ ตอบกลับไป

“ไม่ทราบว่าวิญญาณของข้ารู้สึกอย่างไรบ้าง?”

หลินหลางมองด้วยความประหลาดใจและเอื้อมมือเข้ามาสำรวจ

“วิญญาณของท่าน ทำไม…”

จ้าวอู่เจียงยิ้มและกอดนางแนบแน่นมากขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ครั้งนี้ เจ้าจะให้ข้าได้ยินครวญครางของเจ้าหรือไม่?”