ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 695

บทที่ 695 ความห่วงใย

“ใบหน้าของเจ้าดูมีสีเลือดมากขึ้นแล้ว ดูเหมือนว่าจะฟื้นตัวได้ดีไม่ใช่น้อย” หลินเสี่ยวเคอมองดูใบหน้าอ่อนเยาว์ของหลินหลางที่แดงระเรื่อ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“ตอนนี้เจ้าหลุดพ้นจากคุกบาดาลแล้ว เจ้าต้องรีบฝึกฝนให้มากขึ้น อีกสองเดือนหลังจากนี้ ดินแดนลับเต๋อเหลียนจะเปิดออก พยายามฟื้นฟูให้ถึงขั้นเปลี่ยนจิตให้ได้”

หลินหลางสวมชุดสีแดงเข้ม หน้าตาของนางเต็มไปด้วยความสดใส แต่สีหน้าของนางแดงระเรื่อ เพราะจ้าวอู่เจียง

หลินหลางมีใจลอยไปชั่วขณะ ภาพการพบกันอีกครั้งยังคงร้อนแรงในความคิดของนาง แต่พอคิดถึงการที่จ้าวอู่เจียงจะจากไปในไม่ช้า นางก็รู้สึกใจหายอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่ต้องกังวล” เมื่อหลินเสี่ยวเคอเห็นว่าหลินหลางมีอาการซึมเศร้า นางปลอบใจว่า

“ข้าพร้อมกับผู้อาวุโสในเผ่าจะช่วยเจ้าฝึกฝน เจ้ามีพรสวรรค์ที่ไม่ด้อยไปกว่าข้า เชื่อเถิดว่าเจ้าจะสามารถบรรลุถึงขั้นเปลี่ยนจิตได้ในไม่ช้า”

หลินหลางพยักหน้าเล็กน้อย

“อ้อ จริงสิ” หลินเสี่ยวเคอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้และถามว่า

“เมื่อคืนข้าไปหาที่เจ้าที่บ้าน แต่เจ้าไม่อยู่ ไม่ทราบว่าเจ้าไปที่ใด?”

“ท่านพี่เสี่ยวเคอ คือว่า…ข้า…” หลินหลางเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

…

ณ ที่พักชั่วคราวของพญากิเลน

พญากิเลนยังคงอยู่ในรูปลักษณ์ของตัวกิเลน มีเพียงขนของมันที่ถูกตกแต่งเป็นระเบียบ เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่ดูมีพลังน่าเกรงขาม

วันนี้เขาเรียกจ้าวอู่เจียงมาเพื่อมอบแส้เทพอสูรที่อู๋ต้าห่ายฝากฝังไว้ให้

จ้าวอู่เจียงรับแส้เทพอสูรและกล่าวขอบคุณ จากนั้นดูเหมือนว่ามีเรื่องอยากจะพูด

“ข้าอยากออกไปจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวขอรับ” จ้าวอู่เจียงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“หืม?” พญากิเลนสงสัย

“เจ้าต้องการออกไปจากที่นี่ ทำไมหรือ?”

“หรือว่าในเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวมีคนรังแกเจ้า? เจ้าพูดกับข้าได้เลย ข้าจะยืนหยัดเพื่อเจ้าเอง”

“ท่านพญากิเลน ข้าสามารถเลื่อนการเดินทางออกไปได้” จ้าวอู่เจียงพูดอย่างจริงจัง

“ก็ดี แล้วแต่เจ้าต้องการ เมื่อเจ้าพร้อมก็ไปเถิด” พญากิเลนหัวเราะและส่ายศีรษะ

“หลินเสี่ยวเคอไม่ได้ชอบเจ้า นางไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ และเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิวก็ไม่สนับสนุนเช่นกัน”

จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างเขินอาย แต่ในใจเขากลับสงบเหมือนทะเลสาบ เขารู้ว่าการแต่งงานนี้ยังไม่มีทางเป็นจริงแน่นอน

“หลินเสี่ยวเคอไม่ชอบเจ้า ไม่เป็นไร” พญากิเลนยิ้มจางๆ และกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แต่บิดาของเจ้า อู๋ต้าห่าย เสียหน้ามากในช่วงชีวิตของเขา เซี่ยซืออวี้แห่งสำนักลำนำเมฆาบังคับให้อู๋ต้าห่ายยกเลิกการหมั้นของเจ้า นี่เป็นความอับอายขายหน้าอย่างแท้จริง! นี่คือการเอาเปรียบในยามวิกฤติ นี่คือความอัปยศ เจ้าต้องลบล้างความอัปยศนี้ให้ได้ เข้าใจไหม? แม้ว่าจะไม่ถึงขั้นต้องหมายมั่นเอาชีวิต แต่ก็ต้องทำให้คนพวกนั้นรู้สำนึก!”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

พญากิเลนกล่าวต่อว่า

“เจ้าไปเถอะ ทุกอย่างหลังจากนี้ ล้วนขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้าเอง”