ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 694

บทที่ 694 สำเร็จ นางได้เรียนรู้มันแล้ว

หลี่ฉวนจวินเดินทางจากเหนือจรดใต้ ในปีนี้เขาเผชิญกับการไล่ล่า ไม่เพียงแต่บรรดาศิษย์หญิงจากสำนักเทพบุปผา ยังมีอีกหลายคนที่กำลังตามล่าเขาอยู่เช่นกัน

การฝึกฝนวิชาไม่เพียงแต่ต้องเผชิญกับความเป็นจริงในสังคม ยังมีการต่อสู้และการฆ่าฟันติดตามมาด้วย

บางคนอิจฉาในพรสวรรค์ของเขา ต้องการดึงเขาเข้าร่วมสำนัก เขาไม่ยอม เขารู้สึกว่าเงื่อนไขไม่ดีพอ จึงถูกสั่งให้ไล่ล่าหมายมั่นเอาชีวิต

บางคนอิจฉาในกระบี่ของเขา ต้องการให้เขามอบกระบี่ เขาไม่ยอม ยืนกรานว่ามีความสามารถก็เข้ามาเอาไป โดยไม่สนว่าฝ่ายตรงข้ามมีกี่คน

บางคนอิจฉาในตัวเขา ต้องการให้เขาอยู่ต่อ เขาไม่ยอม ดึงกางเกงขึ้นและพูดว่า “เกิดมาเป็นบุรุษควรฝันให้ไกล”

บางคนไม่ชอบเขาอย่างเดียว ต้องการท้าทายเขา เขาจึงฟันด้วยกระบี่เดียวทำลายความคิดท้าทายของฝ่ายตรงข้ามหมดสิ้น

เขาเดินทางจากเหนือจรดใต้ เดินทางจากเทียนเป่าจง จนตอนนี้ที่มาถึงดินแดนหนานเหอในอาณาจักรเทพวารีตอนใต้

โลกนี้กว้างใหญ่และหญิงสาวก็งดงาม

แต่ถึงแม้โลกนี้จะกว้างใหญ่ เขายังรู้สึกว่าไม่มีที่ใดเป็นบ้านของหัวใจที่แท้จริง

สหายเก่าในอดีต ต่างก็แยกย้ายกันไปตามทางต่างๆ บางคนไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง บางคนไปยังดินแดนตะวันออก บางคนยังอยู่ในอาณาจักรเทพวารี

บางคนสูญเสียความทะเยอทะยาน เลือกที่จะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และก็ยังมีบางคนยังคงไม่ลืมความแค้นในอดีต

หลี่ฉวนจวินก็เป็นหนึ่งในคนที่ไม่ลืมความแค้นเหล่านั้น

เขาเชื่อมั่นว่าสักวันจะมีการแก้แค้นอย่างแน่นอน

เขารู้สึกเหนื่อยและมึนเมาเล็กน้อย เขานอนกอดกระบี่หลับอยู่ข้างกองไฟ

เสียงเปลวไฟดังปะทุ ในความฝันยังคงมีสหายเก่า

คืนนี้ท้องฟ้าเงียบสงบ

ราตรีสวัสดิ์

…

ราตรีสวัสดิ์อะไรกัน นอนหลับอะไรกัน

รีบตื่นมาเถอะ ชีวิตไม่ได้มีเพียงหิมะสองกองตรงหน้า แต่ยังมีทุ่งนาผืนน้อยที่แสนชุ่มฉ่ำอยู่อีกแห่ง

จ้าวอู่เจียงเหมือนชาวนาผู้ขยันขันแข็งที่กำลังไถนา ส่งเสียงฮึดฮัดไปมา

หลินหลางเป็นเทพธิดาผู้ใจดี นั่งบนดอกบัว ส่งเสียงฮึมฮัมไปมา

ชีวิตหลากหลายรูปแบบ แตกต่างกันไป บางคนนอนกอดกระบี่หลับ บางคนนอนกอดสาวงาม

ในช่วงยามซือ

หลินหลางซึ่งงดงามไม่เหมือนผู้ใด นอนในอ้อมกอดจ้าวอู่เจียง เล่าเรื่องราวความคิดถึงตลอดปีที่ผ่านมา

จ้าวอู่เจียงกลายเป็นนักเล่าเรื่อง คำพูดประณีต มีทั้งเพิ่มเติมและลบเลือน เล่าเรื่องราวการเดินทางช่วงนี้จึงมีสีสันเป็นพิเศษ

เขานั่งลงพิงหมอน ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา

เขาเงยหน้ามอง และยิ้มอ่อนโยน พบว่าเป็นหลินหลางกลับมาแล้ว

หลินหลางสวมกระโปรงสั้นผ้าบางสีชมพูที่ปกปิดได้อย่างน่าหวาดเสียว นางถือถ้วยไม้ เดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างสง่างาม

นางนั่งลงที่ข้างเตียง ส่งถ้วยไม้ให้จ้าวอู่เจียงและพูดอย่างอ่อนโยน

“ท่านเหนื่อยแล้ว ดื่มเสริมพลังก่อนเถอะ”

ในถ้วยไม้มีน้ำพุใส บรรจุด้วยผลไม้ชิ้นเล็กชิ้นน้อยสีแดงสด

“นี่คือผลเซียนหยาง สามารถเสริมพลังได้อย่างรวดเร็ว” หลินหลางยิ้มเขินและจัดแต่งผมของตนเองเล็กน้อย

“ข้าต้องดื่มสิ่งนี้จริงๆ หรือ?” จ้าวอู่เจียงพูดเสียงต่ำ ก่อนจะดื่มจนหมดถ้วยในไม่ช้า

เขารู้สึกถึงรสชาติอะไรบางอย่างและพูดว่า

“รสชาติเหมือนสมุนไพรเก๋ากี้”

หลินหลางมองจ้าวอู่เจียงดื่มจนหมด ใจนางเต็มไปด้วยความรัก จ้าวอู่เจียงวางใจนางโดยไม่มีการลังเล นางยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า

“ในเมื่อท่านดื่มหมดแล้ว ข้าก็ต้องการดื่มน้ำวิเศษในตอนเช้าบ้างเหมือนกัน ท่านรีบนอนลงเร็วๆ เถอะ”