ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 698

บทที่ 698 หลวงจีนกับปีศาจ

จ้าวอู่เจียงมองแผนที่อีกครั้งเพื่อยืนยันตำแหน่งที่ถูกต้องก่อนจะออกเดินทาง

เมื่อข้ามภูเขาอีกสามลูกก็จะเข้าใกล้เมืองอวี้ตู่

โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาล เขาเคยเห็นปีศาจบางส่วนมาแล้ว เช่น พญากิเลน ปีศาจสุนัขจิ้งจอกจากเผ่าปีศาจจิ้งจอกชิงชิว และปีศาจแมงกะพรุนที่เรียกว่าไห่เยว่

ส่วนเทพและเซียน เขายังไม่เคยพบ

อสูรเคยเห็นบ้าง แต่ภูติผีเขายังไม่เคยเห็น

ว่ากันว่าภูติเป็นสิ่งมีชีวิตที่เกิดจากพลังวิญญาณของฟ้าดิน เป็นสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์และโปร่งใส

แต่ในโลกนี้หาได้ยากยิ่ง แทบจะไม่เคยเห็นแม้แต่ตนเดียว

วิญญาณก็คือสภาวะของวิญญาณผู้ฝึกตน แต่วิญญาณเหล่านั้นไร้รากลอย เพราะมีสิ่งยึดติดหรือเหตุผลพิเศษบางอย่าง ทำให้แม้ว่าร่างกายตายแล้ว แต่วิญญาณไม่สลายไปในมวลพลังของฟ้าดิน และไม่สามารถยึดครองร่างคนอื่นได้ ส่วนใหญ่สามารถเพียงแค่สิงสถิตในร่างของคนอื่นชั่วคราวเท่านั้น

ส่วนผีร้ายก็มีความคล้ายคลึงกับภูติ แต่ส่วนใหญ่มักจะไม่เกิดจากธรรมชาติ แต่เกิดจากการแปรสภาพของวิญญาณคนตายหรือปีศาจ

ส่วนมนุษย์นั้นไม่ต้องพูดถึง

สัตว์ประหลาดนั้นไม่ได้หมายถึงสิ่งที่หน้าตาน่าเกลียดเสมอไป ในความเข้าใจของจ้าวอู่เจียง สัตว์ประหลาดนั้นส่วนใหญ่หมายถึงสัตว์อสูรหรือสัตว์ปีศาจนั่นเอง

ไม่ว่าจะเป็นปีศาจที่ยังไม่ได้แปลงร่าง หรือว่าเป็นมนุษย์ที่จิตใจถูกกลืนกินไร้สติ ทั้งหมดนี้สามารถเรียกได้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดได้ทั้งหมด

เนื่องเพราะในโลกนี้มีวิญญาณกับภูตผี มีภูตผีกับปีศาจ มีปีศาจกับสัตว์ประหลาด ทั้งหมดนี้ต่างก็มีคุณสมบัติที่คล้ายคลึงกันมาก จะแตกต่างกันก็เพียงรายละเอียดเล็กน้อยเท่านั้นเอง

ดังนั้น คนส่วนใหญ่จึงมักสับสนเรียกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ผิดๆ ถูกๆ ไม่ใช่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณปีศาจ ภูติปีศาจ ปีศาจภูติ หรือสัตว์ประหลาดอะไรก็ตาม

ทุกคนที่มีความไม่เข้าใจ หรือเห็นว่าสิ่งเหล่านั้นมีความแปลกประหลาดมากเกินไป ก็จะสามารถเหมารวมว่าเป็นสัตว์ประหลาดได้ทั้งหมด

แต่จริงๆ แล้วแต่ละคำมีความหมายแยกจากกัน

ยังมีพวกมาร

พวกมารนั้นไม่มีอยู่จริงในโลกนี้ ส่วนใหญ่มารนั้นเป็นคำเรียกแทนสิ่งมีชีวิตในโลกที่น่ากลัวหรือถูกเกลียดชัง

ไม่ว่าจะเป็นปีศาจมาร ภูตมาร หรือมนุษย์มาร

จ้าวอู่เจียงถือตำราเล่มหนึ่งที่ขอบมุมมีรอยยับ ชื่อว่า “โลกพันมหาสมุทร”

เขาไม่มีท่าทางของผู้มีเมตตา แต่มองดูอย่างรุนแรง ฝ่ามือเต็มไปด้วยแสงแห่งพุทธะ

ในขณะนี้ ผู้ที่กำลังต่อสู้กับหลวงจีนชรานั้น มีปีศาจสามตัว

เจ้าลิงที่มีหน้าเป็นลิง ปากเป็นรูปทรงสายฟ้า หมูป่าภูเขาดำที่ตัวใหญ่และอ้วนท้วม และม้าตัวใหญ่ที่มีกลิ่นอายของนักท่องตำรา

“เจ้าหลวงจีนหัวโล้น เจ้าแย่งพื้นที่ของพวกเรา ยังมีหน้ามาต่อสู้กับพวกเรา ไม่ทราบว่าเจ้ากำลังศึกษาธรรมะอย่างไร?”

ลิงปากสายฟ้าหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่เพราะมันสู้หลวงจีนหัวโล้นไม่ได้ แต่มันกลัวว่าจะทำลายวัดนี้ให้ถล่มทลายลงไปต่างหาก

“ข้ากำลังศึกษาธรรมะทุกรูปแบบ!” หลวงจีนชราถือไม้เท้าโจมตีปีศาจทั้งสาม ทำให้พวกมันไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้

“หลวงจีนเฒ่า ถ้าเจ้าไม่ไปจากที่นี่ และยังคิดดูหมิ่นเทพเจ้าของพวกเรา แม้แต่พระโพธิสัตว์ก็ช่วยเจ้าไม่ได้อีกแล้ว!” หมูป่าภูเขาดำกลายร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ ยืนขวางหลวงจีนชราที่หน้ารูปปั้นเทพเจ้าในวัดแห่งนี้

“ข้ามองว่าเจ้าทั้งสามศรัทธาในพุทธะ ตั้งวัดไว้ที่นี่ หลงเข้าใจผิดคิดว่าเจ้าทั้งสามมีรากฐานพุทธะ แต่แท้จริงแล้วรูปปั้นที่เจ้าเคารพนั้นเป็นปีศาจ!” หลวงจีนชรามองลิงปากสายฟ้าที่กำลังเกาใบหน้ายุกยิกและพูดด้วยความโกรธ

“เจ้าพูดเรื่องอะไร พวกเราสักการะเทพปีศาจมาตั้งนานแล้ว!”

“ปีศาจไม่อาจกลายเป็นฝ่ายธรรมะ!” หลวงจีนชรายกบาตรทองเหลืองขนาดใหญ่ขึ้นเหนือหัว เขาดูสง่างามอย่างยิ่ง แสงแห่งพุทธะเปล่งประกายจากฝ่ามือของเขาที่โจมตีไปยังรูปปั้นเทพปีศาจที่หมูป่าภูเขาดำกำลังยืนปกป้องด้วยชีวิต

“พระโพธิสัตว์ทรงโปรด!”