ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 729

บทที่ 729 หลู่จง

หลู่จงกำลังจูงหนวดของปลามังกร เดินกระโดดโลดเต้นออกจากศาลาริมน้ำ

ปลามังกรที่ถูกจับหนวดไว้ ดวงตาไร้ชีวิตชีวา ดูเหมือนมันหมดหวังในชีวิตเรียบร้อยแล้ว

มันเคยได้ยินเต่าและกุ้งปูในน้ำพูดหลายครั้งว่าทุกที่ที่หลู่จงไปทำให้ผู้บำเพ็ญชายทั้งหลายหวาดกลัว

การผูกมิตร? การพูดคุย? การเกี้ยวพาราสี? ไม่มีเลย!

เมื่อหลู่จงออกจากตระกูลหลู่ สุนัขที่เดินผ่านต้องโดนชกสองครั้งก่อนถึงจะไปได้

มีผู้บำเพ็ญชายที่หลงใหลในความงามและพื้นเพของหลู่จงมากมาย แต่ก็ถูกหลู่จงต่อยจนหน้าตาบวมช้ำไปหมด

ตอนนี้หลู่จงจะเดินทางไปยังอาณาจักรเทพวารี เพื่อสำรวจดินแดนลับ ปลาตัวนี้เริ่มกังวลใจแทนผู้บำเพ็ญระดับสูงที่อยู่ในนั้นแล้ว

นี่ไม่ใช่การสำรวจดินแดน แต่เหมือนหมาป่าเข้าไปในฝูงแกะ ไปปล้นไปขโมยไปทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของผู้อื่นมากกว่า

สิ่งที่นายท่านบอกว่าตัวมันเป็นเสมือนเครื่องรางป้องกันตัว ไม่ได้หมายถึงการปกป้องหลู่จง แต่หมายถึงการหยุดหลู่จงไม่ให้ทำร้ายคนอื่น

แต่ผู้ใดจะกล้าหยุดนาง?

ในบ่อมีเต่าที่มีอายุกว่าสามพันปี เคยถูกส่งไปเป็นเครื่องป้องกันตัวของหลู่จง แต่เมื่อเต่าพยายามหยุดนางไม่ให้ทำร้ายผู้บำเพ็ญชื่อดังจากสำนักอื่น เต่าตัวนั้นก็ถูกต่อยจนกระดองแตก กระดูกหลังหัก สลบไปโดยไม่ได้ร้องออกมาสักคำเดียว

ปลามังกรตัวเล็กนี้ ถ้ากล้าพูดอะไร มันคงถูกโยนลงไปในหม้อต้มทำเป็นซุปปลาตั้งแต่เที่ยงแล้ว

ในระหว่างที่เดินทาง มันทำได้เพียงแกล้งทำเป็นหูหนวกและโง่เง่า และอธิษฐานให้คนอื่นๆ รอดพ้นจากหมัดของหลู่จง

หลู่จงยังมีพลังไม่ถึงขอบเขตจักรพรรดิ แต่นางจุดไฟวิญญาณได้เกือบเต็มที่ พลังของนางจึงเทียบเท่ากับขอบเขตจักรพรรดิ

นอกจากนี้ หลู่จงยังสามารถใช้พู่กันแห่งความตายของนายท่านได้อย่างคล่องแคล่ว

การตวัดพู่กันครั้งหนึ่ง จะทำให้ไม่เพียงแต่ผู้บำเพ็ญระดับสูงได้รับอันตรายเท่านั้น แต่แม้แต่คนที่อยู่ในขอบเขตจักรพรรดิก็อาจตายได้โดยไม่มีโอกาสร้องออกมาแม้แต่คำเดียว

นอกจากนี้หลู่จงยังฝึกฝนทักษะที่หายากในระดับสูงสุดของการบำเพ็ญตน ซึ่งผู้บำเพ็ญระดับสูงไม่กล้าแม้แต่จะท้าทาย

“คุณหนู…”

“สวัสดีเจ้าค่ะ คุณหนู”

“ไม่อยากคิดเลย” เด็กหนุ่มสั่นหัว

“แล้วนายน้อยจะไปสำรวจดินแดนนั้นหรือไม่?” บ่าวชราถาม

เด็กหนุ่มครุ่นคิดครู่หนึ่งและพยักหน้าในที่สุด

“ย่อมต้องไป ซูฮัวอีก็จะไปที่นั่นเหมือนกัน และหลี่เซวียนตงจากตระกูลหลี่ต้องติดตามไปแน่ ข้ากับหลี่เซวียนตงแข่งขันกันเพื่อซูฮัวอีมาหนึ่งปีแล้ว จะไม่ยอมแพ้ในเวลาสำคัญเช่นนี้เป็นอันขาด”

“นายน้อย…ได้ยินมาว่าซูฮัวอีมีคนที่นางชอบแล้วไม่ใช่หรือ…” บ่าวชราพูดเบาๆ

“ข้ารู้” เด็กหนุ่มหลู่เฟิงเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“แต่ว่าคนคนนั้นตายแล้ว ต่อให้มีชีวิตอยู่ ข้าหลู่เฟิงยังสู้เขาไม่ได้หรือ? ตราบใดที่มีความพยายาม ไม่มีอะไรที่จะไม่ได้”

“นายน้อยพูดถูกแล้วขอรับ” บ่าวชราพยักหน้าเห็นด้วย

“เอาล่ะ ข้าคิดออกแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะขอให้สตรีบ้าคนนั้นจัดการหลี่เซวียนตงสักที มาดูกันว่าเขาจะกล้าแย่งกับข้าอีกไหม?” หลู่เฟิงคิดและสั่นหัวอย่างรวดเร็ว “แต่ว่าอย่าดีกว่า กลัวว่าสตรีบ้าจะตีข้าตายเสียก่อนน่ะสิ”