ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 740

บทที่ 740 ความตั้งใจที่ลึกซึ้ง

หลู่จงมองดูใบหน้าที่ฟกช้ำของหลู่เฟิง นางไอแห้งๆ ด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

“จริงๆ แล้วพี่เองก็มีส่วนที่ผิด”

อะไรนะ? หลู่จงยอมรับผิดเองอย่างนั้นหรือ? ไม่ใช่แน่ๆ นี่ต้องเป็นแผนการที่จะหลอกให้ข้าเชื่อแล้วต่อยข้าอีกแน่ หลู่เฟิงคิดในใจอย่างระมัดระวัง

เขาไม่เชื่อแน่ว่าหลู่จงจะยอมรับผิดง่ายๆ แต่แล้ว หลู่เฟิงก็กระโดดพรวดไปข้างหน้า กอดขาของหลู่จงไว้ พูดเสียงอ้อนวอน

“พี่จ๋า อาเฟิงผิดเอง อาเฟิงไม่เข้าใจความตั้งใจของพี่”

ปลามังกรที่แปลงร่างเป็นคนรับใช้ยกมือขึ้นปิดหน้าและหันหลังไป

ใบหน้าสวยงามของหลู่จงแดงขึ้น นางรู้สึกเขินอายเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่หลู่เฟิงก็รีบพูดขึ้นก่อน

“พี่หญิง ถ้าวันนี้พี่ไม่ยกโทษให้อาเฟิง อาเฟิงจะนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนี้ไม่ลุกขึ้นเลย”

หลู่จงถอนหายใจด้วยความจนใจ

“พี่ให้อภัยเจ้าแล้วนะ แต่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย”

“ได้เลยขอรับ” หลู่เฟิงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

ลมเย็นยามค่ำคืนพัดมา หลู่เฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างลังเลอีกครั้งว่า

“พี่หญิง อาเฟิงขอให้พี่ช่วยอะไรสักอย่างได้หรือไม่?”

“ว่ามา” หลู่จงตอบอย่างเย็นชา

“ฮิฮิ” หลู่เฟิงยิ้มแฉ่ง

“พี่หญิง ความจริงแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แค่เรื่องเล็กๆ ที่พี่สามารถทำได้ง่ายๆ ขอแค่พี่ช่วยไปสั่งสอนหลี่เซวียนตงให้น้องชายผู้นี้หน่อยเท่านั้นเอง”

“ท่านปู่สั่งห้ามพี่ไม่ให้ไปก่อเรื่องเมื่อออกจากบ้าน” หลู่จงมีท่าทีลำบากใจ แต่ก็ลูบข้อมืออย่างกระตือรือร้น เหมือนจะสนใจในข้อเสนอของหลู่เฟิง

“ท่านพี่ ปีนี้เงินพิเศษที่ทางครอบครัวให้มา เงินทั้งหมดของอาเฟิงขอมอบให้ท่านพี่เพียงผู้เดียว” หลู่เฟิงพูดพร้อมกับถูมือด้วยความตื่นเต้น

“ห้าปี” หลู่จงมองหลู่เฟิงด้วยสายตาเรียบเฉย

“พี่รู้ว่าเจ้าอยากให้พี่ทำอะไร ในดินแดนลับเต๋อเหลียนนี้ ผู้ใดเข้าใกล้ซูฮัวอี พี่จะช่วยสั่งสอนมันผู้นั้นให้”

“แล้ว… แล้วถ้ากลับไปที่สำนักเติมฟ้า…” หลู่เฟิงลังเล

“ศิษย์รุ่นที่เก้า พี่สามารถสั่งสอนได้หมด” หลู่จงตอบด้วยท่าทีเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง

“ถ้าเป็นศิษย์รุ่นก่อนหน้า ต้องเพิ่มเงิน”

“พอแล้ว พอแล้ว อาเฟิงจะทำตามที่ท่านพี่บอกทุกประการเลยขอรับ” หลู่เฟิงยิ้มกว้าง ยืดอกขึ้นด้วยความมั่นใจ ในใจคิดว่า หลี่เซวียนตง เจ้าคิดจะแข่งกับข้าเพื่อแย่งชิงซูฮัวอี ไม่มีทางเสียหรอก

————

ในโถงใหญ่ประตูไม่ได้ปิด สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเข้ามาเงียบๆ เหมือนกับต้องการแอบฟังคำพูดของคนรักที่เพิ่งพบกันอีกครั้ง

ฝ่ายชายพูดว่า

อยู่ข้างกันในทุกวันและคืน รักกันอย่างยาวนาน แม้ว่าอุปสรรคจะมาถึงก็ยังต้องการฝ่าฟันไปด้วยกัน

แต่เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ความรักที่พยายามสร้างมานั้นถูกทำลายอย่างรวดเร็ว ความรักที่มั่นคงนั้นเกิดขึ้นช้าเกินไป

ไม่ทันได้กล่าวคำรักมากมาย ก็ถูกบังคับให้แยกจากกัน

อยู่คนละฟากฟ้า คนละฝั่งของความเป็นและความตาย

ในโลกใหม่ นางมักจะฝันร้ายในยามค่ำคืน มองเห็นท้องทะเลที่กว้างใหญ่ ลมพายุที่พัดพานางและอู่เจียง นางจมน้ำตายครั้งแล้วครั้งเล่าและตื่นขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

ร้องไห้ฟูมฟาย วิญญาณเหมือนหลุดลอย จนกระทั่งเหนียนเซี่ยน้อยเกิดมา นางจึงค่อยๆ กลับมาเข้มแข็งขึ้นในความเจ็บปวดที่ไม่มีคำพูดใดๆ อธิบายได้

นางยังคงมีชีวิตอยู่เพราะอู่เจียงที่ไม่มีวันกลับมา

แต่เมื่อนางใช้ชีวิตต่อไปและพบรูปปั้นเทพเจ้าที่ประชาชนนับถือ

ประชาชนบอกว่ารูปปั้นเทพเจ้ามีความศักดิ์สิทธิ์

นางไม่เชื่อ

แต่ก็จำใจต้องเชื่อ

ในท่ามกลางฝนที่ตกหนัก นางเห็นเงาร่างที่นางคิดถึงตลอดทั้งเช้าเย็น

อาจเป็นเพราะความรักที่ลึกซึ้งจนเต็มหัวใจ แม้ไม่อาจได้ยินเสียงของอู่เจียง แต่นางเห็นความเร่งรีบของอู่เจียง คำว่าดินแดนลับเต๋าเหลียนจึงปรากฏจากริมฝีปากของเขา

ดังนั้น นางจึงมาที่นี่