ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 741

บทที่ 741 สายลมยามเย็นพัดโชย แดนสวรรค์ใกล้เปิด

นางมาถึงอาณาจักรเทพวารีตอนใต้ ไม่อยากให้เขาเห็นตอนที่นางอ่อนล้า

นางจึงเตรียมพักผ่อนหนึ่งคืนเพื่อเตรียมพร้อม

ดังนั้นนางจึงมาที่สำนักศรัทธาษฎร

แล้วนางก็พบกับเขาสมความปรารถนา

ถึงแม้ว่านางจะปลอมตัวเป็นบุรุษ ร่างกายเต็มไปด้วยฝุ่นละอองจากการเดินทาง แม้รูปลักษณ์ของเขาจะไม่เหมือนเดิม สวมใส่ชุดผ้าชาวป่า แต่นางและเขาก็จำกันและกันได้โดยทันที

การที่ได้โอบกอดกันในวันนี้ เกิดจากคำขอร้องมากมายในยามฝันถึงกัน

เส้นใยแห่งความรักแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ทั้งสองดื่มด่ำกับสัมผัสของกันและกัน

ลืมเลือนความเหนื่อยล้าทั้งหมด สัมผัสกันและกันอย่างซื่อตรง

ความโหยหา สัมผัสจากริมฝีปากจนถึงปลายเท้า

ความรักอันลึกซึ้ง ถึงก้นบึ้งของหัวใจ

ความรักใคร่แนบชิดคืออดีตที่ผ่านเลย ความลุ่มหลงรุนแรงคือความรู้สึกที่ปะทะกัน

นางเงยหน้าขับขาน บรรจงเปล่งเสียงครวญคราง ทุกเสียงคือความรักลึกซึ้งจนยากจะหักห้ามใจ

ก้มหน้าหอบหายใจ ทุกสัมผัสคือจังหวะหัวใจที่เต้นระรัว

ตื้นลึกสลับกันไป นี่คืออดีตที่หลอมรวมกับกาลเวลา มีทั้งช่วงเวลาที่ราบรื่นและอุปสรรคที่พบเจอ ช่วงเวลาที่ราบรื่นนั้นทิ้งร่องรอยไว้เพียงตื้นเขิน แต่อุปสรรคกลับฝังรากลึก

หวนคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ ราวกับเพิ่งผ่านพ้น เมื่อแรกเริ่ม พวกเขามีเรื่องขัดแย้งกันมากมาย ต่อมาจึงค่อยๆ ไว้วางใจกัน ความขัดแย้งจึงลดน้อยลง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความขัดแย้งลดลง อุปสรรคที่พบเจอกลับมากขึ้น

ดังนั้น การหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวของทั้งสองในยามนี้ จึงเปรียบเสมือนครึ่งแรกของชีวิตที่ผ่านมา

ความสัมพันธ์ตื้นเขินมีอยู่ทั่วไป เหมือนเก้าส่วนตื้น หนึ่งส่วนลึก

เมื่อความรู้สึกซาบซึ้งถึงขีดสุด จึงเป็นความลึกซึ้งที่แนบแน่น

ความรักลึกซึ้งดุจขุนเขาและมหาสมุทร ความรักลึกซึ้งดุจยอดเขาและหุบเหวลึก

หยาดเหงื่อชโลมร่างทั้งสองจนเปียกชุ่ม กอดรัดกันและกันแน่นหนา

เสียงลมหายใจแผ่วเบา บอกเล่าความปรารถนาอันล้ำลึก

เรื่องราวแสนไกลที่เขาร่ำถาม คือเรื่องราวแสนลำเค็ญที่นางเฝ้ารอฟัง

สายลมเย็นพัดพลิ้วมา

ตราบใดที่คนผู้นั้นพอจะมีพลังฝีมืออยู่บ้าง หอสมบัติหมื่นวัตถุก็สามารถสร้างชื่อเสียงให้กับคนผู้นั้นได้แน่นอน และยังสามารถผลักดันขึ้นสู่จุดสูงสุดของชื่อเสียงได้อีกด้วย

ในปัจจุบัน ยอดยุทธ์หญิงงามสามนางและเทพธิดาทั้งห้าแห่งเมืองใต้ ล้วนเป็นผลงานการผลักดันและ “การสร้างกระแส” ของหอสมบัติหมื่นวัตถุทั้งสิ้น

ชื่อเสียงของคนเรานั้นสัมพันธ์กับผลประโยชน์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นการแต่งงาน หรือการข่มขวัญศัตรู

หอสมบัติลับเล็งเห็นโอกาสอันดีงามยิ่งจากเหตุการณ์นี้

“เหล่าผู้ชมทั้งหลาย บัดนี้ ผู้ที่กำลังปรากฏตัวอยู่ในขณะนี้ก็คือหยินเถาเอ๋อร์” ประมุขหอสมบัติหมื่นวัตถุแห่งเมืองเทียนเป่าชี้นิ้วไปยังหญิงงามนางหนึ่งซึ่งอยู่ในชุดขาวราวหิมะดูสง่างามยิ่งนัก

“ถูกต้องแล้ว นางคือหยินเถาเอ๋อร์แห่งสำนักเทียนเหอ นางมาจากหนานเหอ เป็นหนึ่งในสามธิดามารแห่งแดนใต้”

เหล่าผู้คนในหอสมบัติลับต่างร่ายพลังเปลี่ยนแปลงอากาศรอบตัวเป็นใบหน้างามของหยินเถาเอ๋อร์บันทึกลงบนแผ่นกระดาษ

“แม่นางน้อย เชิญทางนี้ ข้าขอถามสักหน่อย ในฐานะที่เจ้าคือชนชั้นยอดฝีมือ เหตุใดจึงมาเยือนดินแดนลับเต๋อเหลียน ไม่ทราบว่าเจ้ามีจุดประสงค์อันใดซ่อนเร้นอยู่หรือไม่”

ท่านประมุขสั่งให้ศิษย์นำแผ่นกระดาษแผ่นนั้นไปให้หยินเถาเอ๋อร์

หยินเถาเอ๋อร์เหลือบมองด้วยหางตา ส่งเสียง “ฮึ” ในใจนางรู้ดีว่าพ่อค้าเหล่านี้ หากไร้ผลประโยชน์ย่อมไม่ลงมือทำสิ่งใด พวกมันล้วนแล้วแต่กล้าทำกล้าถามเพื่อชื่อเสียงและผลกำไรทั้งสิ้น

ฝ่ายท่านประมุขก็หาได้โกรธเคือง ยามนี้เบนสายตาไปยังทิศทางอื่น

“เอ๊ะ เอ๊ะ เอ๊ะ ท่านผู้กล้าหาญท่านนี้ช่างมีใบหน้าอิ่มเอิบ ผิวพรรณผ่องใส บ่งบอกถึงพลังฝีมืออันแก่กล้า เช่นนี้แล้ว ไม่ทราบว่าท่านมีความมั่นใจเพียงใดในการเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนในครั้งนี้?”