ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 743
บทที่ 743 ภรรยาของข้าช่างงดงามนัก
จูกัดเซี่ยวไป๋ประมุขประจำสาขาเมืองเทียนเปาของหอสมบัตินามกระเดื่อง กำลังแนะนำเหล่าผู้แข็งแกร่งที่มีชื่อเสียงทีละคนให้ปรากฏอยู่บนแผ่นภาพวาดของตนเอง
เหล่าผู้แข็งแกร่งเหล่านี้มาจากทั่วทุกสารทิศ มาจากทุกดินแดนและทุกแว่นแคว้น
แสงวิเศษไหลเวียนอยู่บนแผ่นภาพวาด บันทึกภาพอันมีชีวิตชีวาเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง
ทุกคนกำลังรอให้ดินแดนลับเต๋อเหลียนเปิดออกอย่างสมบูรณ์ พวกเขาจึงจะสามารถใช้แผ่นป้ายดอกบัวเปลี่ยนเป็นเรือไม้ ข้ามผ่านลำน้ำศักดิ์สิทธิ์ ไปถึงดอกบัวใหญ่ยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างฟ้าและดิน
“เมื่อครู่ทุกท่านก็ได้เห็นแล้ว ผู้ที่อยู่ตรงนั้นคือสองอัจฉริยะรุ่นหลังของท่านผู้สูงส่งตระกูลหลู่” จูกัดเซี่ยวไป๋กล่าว แก้มของเขาบวมแดง ใบหน้าครึ่งหนึ่งบวมเป็นหัวสุนัข รอยยิ้มของเขาหายไปโดยไม่ทราบสาเหตุ
“เสี่ยวจิ่นแข็งแกร่งเพียงใด ข้าได้ลองทดสอบให้ทุกท่านดูแล้ว โชคดีที่ข้ามีฝีมือเหนือกว่าเล็กน้อย มิเช่นนั้น คงถูกนางชกตายด้วยหมัดเดียว หากพวกท่านบังเอิญพบนางที่ใดก็ตาม หรือพบในดินแดนลับเต๋อเหลียน ต้องระวังให้มากเชียว ต่อไป ข้าจะสุ่มสัมภาษณ์อัจฉริยะอีกท่านหนึ่งแทนพวกท่านเองขอรับ”
จูกัดเซี่ยวไป๋ดีดนิ้วดังเปาะ ร่างของเขาวูบหายไป แล้วปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าชายหนุ่มสองคนที่หน้าตาสง่างามในกลุ่มคน
“สองท่านนี้หน้าตาแปลกตามาก ไม่ทราบว่ามาจากที่ใดหรือ?”
จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เมืองกุยหลาย ตระกูลซานเหริน”
เซวียนหยวนจิ้งโบกสะบัดพัดจีบ สายลมเย็นพัดมาเบาๆ
“เมืองกุยหลาย ตระกูลซานเหริน”
“อ้อ…” จูกัดเซี่ยวไป๋กลอกตาไปมา ไม่แน่ใจว่าจะเป็นเมืองที่อยู่ติดกับเมืองอวี้ตู่ใช่หรือไม่
เขาถามต่อไปว่า
“ขออนุญาตถามชื่อของท่านทั้งสองด้วย”
“จ้าวอู่เจียง” จ้าวอู่เจียงเผชิญหน้ากับกล้องที่เหมือนกระดาษวาดภาพ รู้ว่าถ้าตนเองไม่พูด กลับจะยิ่งดึงดูดความสนใจ จึงกล่าวเสียงทุ้มตอบออกไปแต่โดยดี
หลังจากนั้น เซวียนหยวนจิ้งโบกพัดในมือเบาๆ
“จ้าวอู่เลี่ยง”
ท่านประมุขสาขาย่อยของหอสมบัติพยายามค้นหาสองชื่อนี้ในความทรงจำ ในฐานะประมุขผู้มีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อย เขารู้จักข้อมูลของเหล่าอัจฉริยะเกือบทั้งหมด แต่กลับไม่เคยได้ยินสองชื่อนี้มาก่อน
จ้าวอู่เจียง หลังจากแนะนำตัวเสร็จ สายตาหลายคู่ในฝูงชนก็มองมา ส่วนใหญ่มองผ่านๆ ส่วนน้อยจ้องมองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ บางคนก็มองดูเซวียนหยวนจิ้งไม่วางตา
ในจำนวนนั้นมีซูฮัวอี หลินเสี่ยวเคอ และหลินหลาง มีหยินเถาเอ๋อร์ มีหลู่จง…
ส่วนน้อยเป็นคนคุ้นเคย ส่วนใหญ่เป็นสตรี
สายตาของคนคุ้นเคยส่วนใหญ่หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเขา ส่วนสายตาของสตรีที่เหลือหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเซวียนหยวนจิ้ง พร้อมเปล่งเสียงอุทานด้วยความตื่นตะลึงเป็นระยะ
“สองพี่น้องตระกูลจ้าวคู่นี้มีบุคลิกไม่ธรรมดา โดยเฉพาะจ้าวอู่เลี่ยง สวรรค์ทรงโปรด! ในโลกนี้จะมีบุรุษงามเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ใช่แล้ว ตัวข้านั้นไม่เคยเห็นบุรุษที่หล่อเหลาเช่นนี้มาก่อน แต่พวกเขามาจากเมืองกุยหลาย ทำไมข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?”
“ชาวหลิงซีโจว หรือว่าจะเป็นพวกชาวเผ่าปีศาจ?”
“……”
จ้าวอู่เจียงยิ้มอย่างอบอุ่น ราวกับจะกล่าวว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ภรรยาของข้างดงามใช่หรือไม่?”
เซวียนหยวนจิ้งสีหน้าเย็นชา ถอนหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า