ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 744

บทที่ 744 ซ่อนเร้นความลับ

ริมลำน้ำศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนที่รวมตัวกันอยู่ยังคงพูดคุยกันไม่หยุด

ความหล่อเหลาของสองพี่น้องตระกูลจ้าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งความหล่อเหลาของจ้าวอู่เลี่ยง ทำให้ผู้บำเพ็ญหญิงหลายคนที่ได้เห็นต่างก็เกิดความรู้สึกหวั่นไหว แม้แต่หลู่จงที่มักจะกำหมัดอยากต่อยผู้ใดก็ตามที่เห็น ก็อดไม่ได้ที่จะมองใบหน้าของจ้าวอู่เลี่ยงนานกว่าปกติ

หลินหลางยืนนิ่งอยู่ในกลุ่มของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่มองไปทางสองพี่น้องตระกูลจ้าว

แต่สายตาของนางแตกต่างจากหญิงสาวคนอื่น นางไม่ได้จ้องมองชายที่อ้างตัวว่าเป็นจ้าวอู่เลี่ยง แต่กลับจับจ้องไปที่จ้าวอู่เจียง

นางรู้ได้โดยทันทีว่าเขาก็คือจ้าวอู่เจียง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงสายตาของนาง เขายังขยับคิ้วเล็กน้อยเพื่อตอบรับนาง

นางเม้มริมฝีปากเบาๆ ริมฝีปากแดงยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

“จิ้งจอกน้อยของเจ้าหรือ?” แม่เฒ่าเทียนหลานถามเสียงต่ำอย่างเอ็นดู

“ไม่…ไม่ใช่เจ้าค่ะ…” หลินหลางดวงตาสับสนชั่วขณะ พูดอ้ำอึ้งเพื่อปกปิด นางรู้ว่าจ้าวอู่เจียงปลอมตัวแน่นอนเพราะไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ตัวตนที่แท้จริง

แม่เฒ่าเทียนหลานยิ้มอย่างเอ็นดู ส่ายหน้า นางแก่แล้วแต่ความจริงรู้ทุกอย่าง เพียงแต่ไม่พูดอะไรทั้งสิ้น

“หลินหลาง เจ้ารู้สึกคุ้นเคยกับจ้าวอู่เจียงคนนี้บ้างหรือไม่?” หลินเสี่ยวเคอมีสีหน้าครุ่นคิด แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ใดมาก่อน

หลินหลางส่ายหน้า

ซูฮัวอีก็ส่ายหน้าเช่นกัน

นางเผชิญหน้ากับคำถามของศิษย์พี่และศิษย์น้องร่วมสำนักเกี่ยวกับการรู้จักพี่น้องตระกูลจ้าวแห่งเกาะหลิงซี นางยังคงเย็นชาดั่งเทพธิดา ยิ้มอ่อนโยนเล็กน้อย

“ข้าไม่เคยพบมาก่อน เพียงแต่รู้สึกประหลาดใจว่าในโลกนี้มีบุรุษที่งดงามถึงเพียงนี้อยู่ด้วยหรือ”

ศิษย์ชายรุ่นที่เก้าหลายคนพลันเงียบลงชั่วขณะ จ้าวอู่เลี่ยงผู้นี้มีความหล่อเหลาเกินไปจริงๆ แต่การจะได้ครองใจหญิงงามนั้น ไม่ได้ขึ้นอยู่กับใบหน้าเพียงอย่างเดียว

“สองพี่น้องตระกูลจ้าว เหตุใดจึงไม่ได้เตรียมแผ่นป้ายรูปดอกบัวที่เหมือนกันมาเล่า?”

“ขอท่านเซี่ยวไป๋ช่วยชี้แนะด้วย”

จ้าวอู่เจียงประนมมือคำนับ เมื่อครู่ที่สนทนากับจูกัดเซี่ยวไป๋อย่างต่อเนื่อง ตนเองพบว่าคนผู้นี้มีความรู้กว้างขวางและเชี่ยวชาญหลายด้าน

แม้จะดูเหมือนคนเหลวไหลหรือแม้กระทั่งไร้ยางอาย แต่ที่จริงแล้วเป็นคนที่มีจิตใจละเอียดรอบคอบและซ่อนกลอุบายไว้ภายใน ข้อเสียก็ชัดเจน คือมีกลิ่นอายของพ่อค้าเจ้าเล่ห์ที่ยากจะปิดบัง สามารถคำนวณทุกอย่างอย่างละเอียด และคิดถึงแต่ผลประโยชน์เป็นหลักเท่านั้น

“ลูบรอยบากที่ขอบแผ่นป้ายบัว” จูกัดเซี่ยวไป๋มีแผ่นป้ายบัวปรากฏในมือ จัดการลูบมันเบาๆ แล้วกล่าวว่า

“เช่นแผ่นป้ายของข้านี้ มีรอยบากห้ารอย หมายความว่าแผ่นป้ายบัวนี้สามารถส่งข้าเข้าสู่แดนลับในกลีบบัวที่ห้าจากทั้งหมดสามสิบสามกลีบ นั่นหมายถึงการได้เข้าสู่แดนสวรรค์บัวธรรมะชั้นที่ห้า ส่วนแผ่นป้ายของพวกท่านนั้น อันหนึ่งมีรอยบากสองรอย อีกอันมีเจ็ดรอย นั่นหมายความว่าพื้นที่ซึ่งพวกท่านจะเข้าไปได้นั้นแตกต่างกัน”

“ในเมื่อพวกท่านเดินทางมาด้วยกัน ย่อมต้องการจะเคลื่อนไหวร่วมกันหลังจากเข้าสู่แดนลับบัวธรรมะ แต่น่าเสียดายที่พวกท่านไม่ได้สืบถามให้กระจ่างก่อน โอกาสในแดนลับบัวธรรมะนั้นกระจายอยู่ในกลีบบัวทั้งสามสิบสามกลีบและตรงกลางเกสรบัว ส่วนเมล็ดบัวนั้นเกิดขึ้นเฉพาะในเกสรบัวเท่านั้น”

“แต่ละกลีบบัวสามารถข้ามไปได้ ยิ่งใกล้ ยิ่งได้เปรียบและมีโอกาสก่อน อย่างไรก็ตาม ก็ไม่แปลกอะไร เพราะรายละเอียดเหล่านี้ สำนักหรือตระกูลทั่วไปไม่ค่อยได้รับรู้กันอยู่แล้ว”