ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 773

บทที่ 773 น้ำศักดิ์สิทธิ์

เสียง “ตู้ม!” ดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย

รอบๆ บริเวณที่พักพิง มีกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่ดูแปลกประหลาด และมีท่าทางเหม่อลอยเต็มไปหมด พวกมันบางคนเป็นมนุษย์ บางตัวเป็นปีศาจ และบางตัวเป็นสัตว์อสูร

เสียงกระแทกและเสียงเนื้อหนังที่แตกออกดังขึ้นเรื่อยๆ และมีความถี่ที่มากขึ้นเรื่อยๆ

จ้าวอู่เจียงมองดูสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวเหล่านี้ พวกมันกำลังพุ่งชนสิ่งกีดขวางที่มองไม่เห็นอย่างไม่หยุดยั้ง ดวงตาของพวกมันจ้องตรงมายังจ้าวอู่เจียง ราวกับอยากจะกลืนกินเขาให้ตายทั้งเป็น

อีกครั้ง เสียง “ตู้ม!” ดังขึ้น การปะทะเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่เกราะป้องกันที่มองไม่เห็นสามารถรับมือกับการโจมตีได้ทั้งหมด

ในขณะที่สิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านี้ทำให้ร่างกายของพวกมันแตกออกด้วยการพุ่งชนกับม่านพลัง เลือดสีชมพูเริ่มไหลออกมาจากรอยแตกบนร่างกายของพวกมัน

จ้าวอู่เจียงสังเกตเห็นความผิดปกติ เลือดของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้มีสีชมพูคล้ายกับแสงสีชมพูที่เขาเคยเห็นในสิ่งมีชีวิตที่มี “หินเสริมพลังวิญญาณ”

ทันทีที่เห็นสิ่งนี้ จ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงความหนาวเย็นแทรกซึมเข้ามาในจิตใจ

ในตอนกลางวัน สิ่งมีชีวิตที่มี “หินเสริมพลังวิญญาณ” ได้ระเบิดเป็นฝุ่นละอองเลือด แต่ส่วนใหญ่เลือดนั้นเป็นสีแดงเหมือนเลือดทั่วไป

แต่ตอนนี้ เลือดที่ไหลออกมาจากสิ่งมีชีวิตเหล่านี้กลับเป็นสีชมพูที่น่ากลัวและน่าขนลุก หากไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง จ้าวอู่เจียงอาจคิดว่าเลือดนี้เป็นเพียงน้ำตาลสีชมพูที่ละลายออกมา

จ้าวอู่เจียงจ้องมองสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ด้วยแววตาเฉียบขาด เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ทันใดนั้น จ้าวอู่เจียงก็หันกลับไปมองกลุ่มอาคารที่อยู่ข้างหลังเขา

ในความเงียบของราตรี ทุกสิ่งยังคงเงียบสงบ แม้จะมีเสียงดังจากการกระแทกเกราะป้องกันที่มองไม่เห็น แต่ไม่มีผู้ใดออกมาตรวจสอบแม้แต่คนเดียว

เหมือนกับว่าคนอื่นๆ ไม่ได้ยินเสียงเหล่านี้ หรือพวกเขาอาจจะหลับสนิทจนไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้

จ้าวอู่เจียงยังไม่ทันคิดอะไรเพิ่มเติม ที่พักพิงของเขาก็หายไปต่อหน้าต่อตา

ในพริบตา เขายืนอยู่คนเดียวในความมืดมิดท่ามกลางท้องฟ้าที่มืดสลัว ถือเพียงตะเกียงดวงน้อยที่ให้แสงริบหรี่

ที่พักพิงหายไป เขามองไปรอบๆ เห็นเพียงความมืดมิด

ในขณะที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเริ่มบุกโจมตีเข้ามาใกล้เขามากขึ้น

“ตู้มๆๆ!”

เสียงกระแทกดังขึ้นถี่ขึ้น รุนแรงขึ้น และเลือดสีชมพูเข้มข้นก็ไหลเต็มพื้น

ในชั่วขณะหนึ่ง เสียงกระจกแตกดังขึ้นในอากาศยามค่ำคืน เหมือนเสียงแก้วแตกไม่มีผิด

มันเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ ความเต็มเปี่ยมของพลังวิญญาณ และความงดงามเหนือเทพธิดา

แต่ดอกบัวทั้งสามสิบสามดอกนี้ นางได้ทำหล่นหายไปหนึ่งดอก

ในคืนหนึ่ง ดอกบัวได้ล่องลอยไปตามแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ไม่รู้ว่ามันลอยไปถึงที่ใด

หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ หลายพันปีที่ผ่านมา แต่ความทรงจำยังคงสดใหม่ราวกับเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนใต้คืออะไรกันแน่? มันก็เป็นเพียงแม่น้ำสายหนึ่งที่ไหลผ่านแดนใต้เท่านั้น

ในเมืองอวี้ตู่ มันถูกเรียกว่าแม่น้ำวังชวน ในโลกภายนอก มันถูกเรียกว่าแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์

แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ แม้แต่เทพเซียนก็ไม่สามารถข้ามไปได้ และคนธรรมดาก็ไม่สามารถนำมันติดตัวออกไปได้

ณ สำนักเทียนเหอแห่งดินแดนหนานเหอแห่งแดนใต้นั้น พวกเขาได้ใช้พลังและทรัพยากรมหาศาลเพื่อทำการตักน้ำศักดิ์สิทธิ์นี้มาสร้างร่างกายที่มีรากวิญญาณธาตุน้ำให้แก่หญิงนางหนึ่ง

ในดินแดนลับเต๋อเหลียน ซึ่งตั้งอยู่ภายในแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์นี้ ไม่ว่ายอดฝีมือหรือผู้เปลี่ยนร่างใดๆ ก็ไม่สามารถข้ามแม่น้ำสายนี้ได้ ต้องพึ่งป้ายประจำตัวพิเศษเท่านั้น

แต่แม่น้ำศักดิ์สิทธิ์สายนี้ได้ถูกชายคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่า จ้าวอู่เจียง ตักน้ำใส่ขวดน้ำเต้าไปเป็นจำนวนมาก

หยดน้ำศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหยดสามารถหล่อเลี้ยงวิญญาณได้นับไม่ถ้วน แล้วถ้าเป็นพันหยด หมื่นหยด หรือแม้กระทั่งล้านหยดล่ะ มันจะสามารถหล่อเลี้ยงวิญญาณได้มากมายขนาดไหนกันเชียว?