ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 774

บทที่ 774 ฝันร้าย

เหล่าสิ่งมีชีวิตประหลาดที่เหมือนคลื่นของซากศพพุ่งเข้ามา เปิดปากกว้างอย่างน่ากลัว พยายามจะกัดกินจ้าวอู่เจียง และกลืนกินวิญญาณของเขา

“กร๊อบ!”

จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นหักคอของสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งเสือ เส้นเลือดและของเหลวสีชมพูเหนียวข้นเปรอะเปื้อนมือของเขา

สิ่งมีชีวิตประหลาดรอบๆ ดูเหมือนจะยิ่งคลุ้มคลั่งขึ้น พวกมันพุ่งเข้ามาอย่างท่วมท้น ปิดล้อมเขาไว้ทุกทิศทาง

จ้าวอู่เจียงรู้สึกว่ามีบางสิ่งไม่ถูกต้อง แต่ทุกครั้งที่เขาพยายามคิด หัวของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างกดทับไว้

ตอนนี้ เขาไม่สนใจอะไรมากนัก เขาต้องฆ่าพวกมันให้หมดเพื่อออกไปจากที่นี่ก่อน

หากถูกล้อมโดยสิ่งมีชีวิตประหลาดเหล่านี้และหมดแรงเมื่อไหร่ มันจะเป็นจุดจบที่ไม่มีวันหวนกลับคืนมาทันที

ดวงตาของเขาเริ่มฉายแสงสีม่วง พลังปีศาจพุ่งพล่าน เขายกมือขึ้น กระบี่ยาวสีม่วงพุ่งออกมาจากมือของเขา และกวาดกระบี่ไปทั่วบริเวณรอบตัว

เหมือนการตัดหญ้า ศพที่มีเลือดสีชมพูไหลรินก็ล้มลงไปกองเป็นแถบ

หลังจากการฟันครั้งนี้ แสงสีม่วงในดวงตาของเขาก็เข้มขึ้นมาก

เขายกกระบี่ขึ้นและฟันอีกครั้ง ศพสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ล้มลงไปอีกนับไม่ถ้วน

“ฆ่าพวกมันให้หมด!”

เขาได้ยินเสียงของตัวเองพูดออกมา

น้ำเสียงนั้นเย็นชา ดุดัน และโหดเหี้ยม

เขายกกระบี่ขึ้นอีกครั้ง พลังปีศาจและพลังกระบี่พุ่งพาดผ่านท้องฟ้า สร้างรอยแยกยาวลึกในยามค่ำคืน

เขาดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าต้องเปิดทางหนีกลับไปยังที่พักพิงของตนเอง

“ฮี้ๆๆ…”

เขาได้ยินเสียงม้าร้อง และเมื่อหันไปดู ก็พบม้าสีแดงเข้มที่มีขนสีขาวลอยอยู่บนหัวตัวหนึ่ง

“เสี่ยวหง?” เขาพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ ม้าตัวนี้คือม้าคู่ใจของเขาที่ชื่อเสี่ยวหง ม้าที่มีสติปัญญาและเชื่อฟังคำสั่งของเขาเป็นอย่างดี

เสี่ยวหงดูเหมือนจะเร่งรีบ มันส่งเสียงร้องอย่างต่อเนื่อง

กระบี่ในมือของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว มือของเขาเริ่มควบคุมไม่ได้ และกระบี่นั้นเกือบจะพุ่งไปที่เสี่ยวหง

“เคล้ง…” กระบี่ตกลงพื้น จ้าวอู่เจียงยกมือที่สั่นเทาขึ้นมา เขาขมวดคิ้วด้วยความโกรธ และมองเข้าไปในความมืด

“เจ้าไม่ใช่ตัวจริง!”

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เห็นวิหารที่เสื่อมโทรมที่คุ้นเคย และได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยข้างๆ ตัว

มืออ่อนนุ่มเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเขาอย่างอ่อนโยน

เสียงเย็นชาที่โหดเหี้ยมดังขึ้น เจ้าของเสียงนั้นก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

จ้าวอู่เจียงเต็มไปด้วยความโกรธและพลังแห่งการฆ่า เขาโอบกอดเซวียนหยวนจิ้งและหันไปมอง

ผู้ที่เข้ามาใกล้คือเซวียนหยวนอวี้เหิงที่สวมชุดยาวสีขาว เขามีท่าทางสง่างามและเคร่งขรึม

แต่เมื่อเซวียนหยวนอวี้เหิงเข้ามาใกล้ เขาก็กลายเป็นหนี่ผูซาที่มีรอยยิ้มอบอุ่นแต่แฝงไว้ด้วยความโหดร้าย

“ทุกคนจะต้องตายเพราะเจ้า!”

เมื่อหนี่ผูซาเข้ามาใกล้ เขาก็เปลี่ยนรูปลักษณ์อีกครั้ง

เขากลายเป็นชายในชุดดำ รูปร่างสง่างามดวงตาคมมีประกายสดใสและรอยยิ้มอบอุ่น

และสุดท้าย เขาก็กลายเป็นจ้าวอู่เจียงเอง เขายิ้มอย่างชั่วร้าย เต็มไปด้วยพลังด้านมืดที่น่ากลัว

“จ้าวอู่เจียง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก ข้ารู้สึกไม่พอใจที่เจ้าไม่เด็ดขาดพอ ไม่โหดเหี้ยมพอ ไม่ไร้ความรู้สึกพอ และไม่แข็งแกร่งพอ”

เซวียนหยวนจิ้งที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาหายไป ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่า และชายหนุ่มที่เหมือนกับเขาทุกอย่างที่เต็มไปด้วยพลังด้านมืด กำลังจ้องมองเขาด้วยแววตาเยาะเย้ย

จ้าวอู่เจียงสูดหายใจลึก แววตาเขาเริ่มแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและเด็ดเดี่ยว

“เจ้าไม่ใช่ข้า!”