ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 775

บทที่ 775 การต่อสู้กับปีศาจในฝัน

ในชั้นที่แปดของดินแดนลับเต๋อเหลียน มีกลุ่มวิหารที่พังทลายอยู่แห่งหนึ่ง

จ้าวอู่เจียงยืนอยู่ที่ระเบียง เขาถือตะเกียงดวงเล็กๆ ที่ให้แสงสลัว มองออกไปยังความมืดรอบๆ

เขายืนอยู่ในท่านั้นมานานแล้ว

ดวงตาของเขาหลับอยู่ในขณะที่ถือตะเกียงโดยไม่ขยับตัวเลย

เหงื่อเริ่มซึมออกมาจากหน้าผากของเขา และมีควันสีดำเล็กน้อยลอยออกมาจากจุดสำคัญที่มุมตาและข้างใบหู

ในชั่วขณะต่อมา เขาลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว

สายตาของเขาคมกริบ ดวงตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย และเผยให้เห็นถึงความชั่วร้ายและความดุดัน

แต่ไม่นานนัก พลังแห่งความชั่วร้ายก็หายไป และเขากลับมามีท่าทีที่อ่อนโยนอีกครั้ง

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า มุ่งหน้าไปยังที่พักของตน

ทันใดนั้น เสียงม้าร้อง “ฮี่ๆๆ” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเขายังคงอยู่ในฝันร้ายที่ต้องต่อสู้กับปีศาจภายในจิตใจของตนเองหรือไม่?

เขาเดินตามเสียงนั้นไปดู พบว่ามีม้าอยู่ตัวหนึ่งยืนอยู่นอกกำแพงที่มองไม่เห็นในความมืด

ม้านั้นดูเหมือนเสี่ยวหง ม้าคู่ใจของเขาไม่มีผิด

จ้าวอู่เจียงไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ เพียงแต่ถือตะเกียงและยืนมองมันเงียบๆ

เจ้าม้าเดินเข้ามาใกล้กำแพงม่านพลัง ถูหน้าเข้ากับกำแพงที่มองไม่เห็นนั้นเล็กน้อย ราวกับว่ามันต้องการให้เจ้าของสัมผัสมัน

จ้าวอู่เจียงไม่แน่ใจว่าเสี่ยวหงในความมืดนี้เป็นตัวจริงหรือไม่ แต่เนื่องจากถูกกำแพงม่านพลังของที่พักป้องกันไว้ และเขาก็มั่นใจว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา ม้าตัวนี้จึงน่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดในความมืดมากกว่า

เสียงร้อง “ฮี่ๆๆ” ดังขึ้นอีกครั้ง ม้าตัวนั้นหันมามองจ้าวอู่เจียงด้วยดวงตาใสเหมือนอัญมณี และค่อยๆ เดินกลับเข้าไปในความมืดจนหายไปจากสายตาในที่สุด

จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปใกล้ขึ้นเล็กน้อย มองดูเจ้าม้าที่ค่อยๆ หายไป เขารู้สึกถึงความหมายที่ม้าพยายามสื่อ ม้าตัวนั้นดูมีความสุข

เขารู้สึกเศร้าโดยไม่ทราบสาเหตุ

เขาคิดว่า เสี่ยวหงและเสี่ยวไป๋ หมาป่าหิมะสีขาวที่เคยร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา คงจะเดินทางมาถึงโลกนี้อย่างปลอดภัยแล้ว

แต่ทำไมจางหลินต้าวจึงไม่ได้กล่าวถึงพวกมันในข้อความสุดท้าย?

ในเวลานี้ บริวารคนสนิทที่รีบกลับมารายงานคือ วานรศิลาที่ชื่อว่าจีจี จีจีเป็นบริวารซื่อสัตย์ที่ได้รับความไว้วางใจจากราชาหมาป่าโลหิตมากที่สุด

“เหมียวเหมียวได้ออกไปสอดแนม แต่ยังไม่กลับมาเลยขอรับนายท่าน ข้าเกรงว่าเหมียวเหมียวอาจจะเกิดเรื่องขึ้นก็เป็นได้”

จีจีวานรศิลารายงานด้วยความเคารพ

“นายท่าน ข้าเกรงว่าพวกผู้บำเพ็ญเหล่านั้นคงมาตามล่าสมบัติในเขตเทือกเขาของเราอีกแล้ว เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ข้าเกลียดพวกมันที่สุด”

ในขณะนั้น หมียักษ์สีดำที่นั่งอยู่ข้างราชาหมาป่าโลหิตพูดขึ้น มันสวมจีวรที่ขาดรุ่งริ่ง ซึ่งไม่ได้เป็นของมันเอง แต่ได้มาจากการฆ่าหลวงจีนที่พยายามจะปราบมันเมื่อคราวที่แล้ว เมื่อเห็นว่าจีวรนั้นเป็นเสื้อผ้าป้องกันที่ดี มันจึงเก็บไว้สวมใส่เอง

แต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา ได้มีหมาป่ายักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นและเกิดการต่อสู้กับมัน จีวรที่มันสวมใส่ก็ถูกกรงเล็บของหมาป่ายักษ์ฉีกขาด และมันก็เสียตำแหน่งราชาแห่งเทือกเขานี้ไปในที่สุด

ตอนแรกมันยังไม่ยอมรับ แต่ในช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ ราชาหมาป่าโลหิตได้พัฒนาความแข็งแกร่งจนทะลุผ่านขอบเขตอริยะ และผ่านการทดสอบอริยะเรียบร้อยแล้ว

ทำให้มันต้องละทิ้งความคิดในการแก้แค้น และยอมรับที่จะเป็นบริวารของราชาหมาป่าโลหิตไปโดยปริยาย

ราชาหมาป่าโลหิตปรับหมวกสีแดงของตน พลางเผยใบหน้าที่ดุร้าย ดวงตาส่องแสงสีเขียวเป็นประกายน่าขนลุก

“ผู้ใดกล้ามา ก็ฆ่ามันเสียให้สิ้นเรื่อง!”