ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 839

บทที่ 839 ตะโกนจนสุดเสียง

หลี่ฉวนจวินกำลังจะปิดประตู แต่หญิงสาวผู้บำเพ็ญเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ประเด็นคือ ศิษย์พี่หยางเก็บกระบี่วิเศษไร้เทียมทานไว้เล่มหนึ่งเจ้าค่ะ เดิมทีตั้งใจจะมอบให้ท่านผู้กล้าหาญเพื่อแทนคำขอบคุณ แต่ว่าท่านจะไม่ไปจริงๆ หรือ?”

กระบี่วิเศษไร้เทียมทาน? หลี่ฉวนจวินกระแอมเล็กน้อย พลางพูดด้วยท่าทางจริงจัง

“เอาเถอะๆ ข้าจะไปดูสักหน่อย ไม่งั้นถ้าไม่รับคำขอบคุณของนาง นางอาจไม่สบายใจก็ได้ นำทางไป”

หญิงสาวผู้บำเพ็ญยิ้มพยักหน้า นำทางไปข้างหน้าโดยไม่รอช้า

ไม่นานนัก หลี่ฉวนจวินก็มาถึงหน้าห้องหนึ่ง

หญิงสาวเคาะประตูเบาๆ มีเสียงอ่อนหวานดังออกมาจากในห้อง

“เข้ามาเถอะ”

หญิงสาวก้มตัวเล็กน้อยแล้วถอยออกไป

“หลี่ฉวนจวิน เชิญท่านเข้าไปได้แล้วเจ้าค่ะ”

หลี่ฉวนจวินพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนจะผลักประตูเข้าไป

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกโดยทันที

ในร่างของหลี่ฉวนจวินพลังปราณกระบี่เริ่มหลอมรวมขึ้นมา เตรียมพร้อมรับมือกับทุกการลอบโจมตีที่อาจเกิดขึ้นโดยไม่คาดฝัน

“ปัง”

ประตูปิดลงเองโดยที่เขาไม่ต้องทำอะไร

หลี่ฉวนจวินหรี่ตาลงเล็กน้อย เห็นม่านผ้าสีฟ้าอ่อนเบื้องหน้า และในความพร่ามัวนั้น เขาเห็นถังอาบน้ำใบใหญ่ตั้งอยู่หลังผ้าม่าน

เสียงน้ำกระเซ็นดังมาให้ได้ยิน

“ท่านจอมยุทธ์หลี่ ข้าขอบคุณท่านมากในวันนี้” เสียงอ่อนหวานดังมาจากหลังม่าน ดูเหมือนจะเป็นเสียงของผู้คนที่กำลังเช็ดตัว

“เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” หลี่ฉวนจวินทำหน้าขรึม “มีธุระอะไรก็ว่ามา ถ้าไม่มีอะไร ข้าจะไปแล้ว”

ม่านขยับ มีขาเรียวยาวขาวนวลข้างหนึ่งยื่นออกมา จากนั้นร่างของหญิงสาวก็ค่อยๆ ปรากฏให้เห็นเต็มตา

หญิงสาวมีหน้าตาสะสวย สวมเพียงผ้าเช็ดตัวที่ห่อหุ้มร่างกายชื้นๆ ของนางไว้เท่านั้น นางย่างเท้าเข้ามาหาหลี่ฉวนจวินอย่างช้าๆ

ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเย้ายวน ผ้าเช็ดตัวแทบจะไม่สามารถปกปิดร่างกายที่งดงามนั้นได้

หลี่ฉวนจวินหรี่ตาลงเล็กน้อย ตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“หยุด! มีอะไรก็ว่ามา ถ้าไม่มีอะไร ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!”

“ท่านจอมยุทธ์หลี่ ภาพความกล้าหาญของท่านในตอนที่ช่วยชีวิตข้า ยังคงประทับอยู่ในห้วงคำนึงของข้าเสมอ” หญิงสาวก้าวเข้ามาใกล้หลี่ฉวนจวิน กลิ่นหอมอบอวลอยู่รอบตัวนาง นางพูดอย่างจริงจังต่อไปว่า

“หยางชุนฮวาไม่มีสิ่งใดตอบแทน นอกจากจะขอมอบเรือนร่างนี้ของตัวเองให้ท่านได้เชยชม”

ทำอย่างไรดี? ข้าควรทำอย่างไร? หลี่ฉวนจวินรู้สึกสับสน ถ้าเป็นจ้าวอู่เจียงอยู่ที่นี่ เขาคงจะมีวิธีจัดการกับเรื่องนี้แน่

————

เสียงการเคลื่อนไหวในยามค่ำคืนทำให้คนที่ยังไม่หลับสะดุ้งตื่นขึ้นมา

ฮวาเจี่ยอวี๋ในชุดสีสันสดใสกำลังนั่งอยู่บนเตียง นางกำลังทำสมาธิ แต่ในหัวกลับคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างไม่หยุดหย่อน

ในช่วงเวลาสุดท้าย สิ่งเดียวที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยคือพี่ชายที่ “สาบานเป็นพี่น้องกัน” อย่างจ้าวอู่เจียง

นางยังรู้สึกอับอายที่จับส่วนหนึ่งส่วนนั้นของจ้าวอู่เจียงเต็มกำมือ

ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน นางรู้สึกกลัวจนทำอะไรไม่ถูก นั่นไม่ใช่ความผิดของนาง

หลังจากนั้นนางก็คว้ามันไว้ด้วยสองมือ และคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเขา นั่นก็เพราะสถานการณ์คับขันทำให้นางไม่สามารถคิดอะไรได้ชัดเจนอีกเช่นกัน

ความรู้สึกที่มันทั้งอ่อนนุ่มและแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้นางหน้าแดงเมื่อคิดย้อนกลับไป แต่ความรู้สึกปลอดภัยนั้นยังคงติดตรึงอยู่ในหัวใจของนางไม่เสื่อมคลาย

หากนางไม่ได้จับสิ่งนั้นไว้ นางอาจจะถูกวิญญาณอสูรกลืนฟ้าดูดขึ้นไปบนฟ้าและถูกกลืนกินหมดสิ้นไปแล้ว

นางรู้ดีว่าภาพเหตุการณ์ตอนนั้นทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกอับอายเล็กน้อย

นางรู้สึกผิด แต่ก็มีความรู้สึกประหลาดที่อธิบายไม่ได้

หรือว่านางควรจะไปขอโทษจ้าวอู่เจียงดี?