ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 847

บทที่ 847 คนร่วมทาง

ราตรีมืดมิดเงียบสงัด

ภายในห้องของจ้าวอู่เจียง บรรยากาศยิ่งทวีความตึงเครียด

จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง เลือกสรรถ้อยคำอย่างระมัดระวัง แล้วถามคำถามบางอย่าง

สองวันมานี้ ข้ารู้ว่าจูกัดเสี่ยวไป๋ในฐานะผู้นำสาขาของหอหอสมบัติหมื่นวัตถุ ย่อมรู้ข้อมูลมากมายที่คนทั่วไปไม่รู้ เขาจึงถือโอกาสสอบถาม

“เสี่ยวไป๋ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสิ่งมีชีวิตประหลาดในความมืดของเต้าเหลียนคืออะไร?” เขาถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จูกัดเสี่ยวไป๋รินชาให้ตัวเอง

“วิญญาณอาฆาต! พวกเขาส่วนใหญ่เป็นวิญญาณอาฆาตทั้งนั้น!

พี่จ้าวคงรู้จักสิ่งที่เรียกว่าความยึดมั่นถือมั่นใช่หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

“ความยึดมั่นถือมั่นนั้น คือดวงวิญญาณตกค้างนานาชนิดในโลกนี้ วิญญาณเหล่านี้ส่วนใหญ่มีสติสัมปชัญญะ แม้ความทรงจำบางส่วนอาจไม่สมบูรณ์ แต่อย่างน้อยในระดับหนึ่ง ก็ไม่ต่างจากคนปกติ”

จูกัดเสี่ยวไป๋กล่าวถึงเรื่องเหล่านี้ด้วยความคล่องแคล่ว หัวหน้าตระกูลจูกัดสั่งสอนลูกหลาน โดยตั้งกฎของตระกูลไว้ข้อหนึ่งว่า อ่านหนังสือหมื่นเล่ม เดินทางหมื่นลี้

เขาจูกัดเสี่ยวไป๋ อายุยังน้อยก็สามารถเป็นผู้นำของหอหอสมบัติหมื่นวัตถุในดินแดนหนึ่งได้ อาศัยความรู้และประสบการณ์อันลึกซึ้ง

ความรู้เหล่านี้อาจไม่ลึกซึ้งนัก แต่เนื้อหาที่ครอบคลุมนั้นกว้างขวางอย่างแน่นอน

เขายิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า

“วิญญาณอาฆาตนั้นแตกต่างออกไป พี่จ้าวสามารถมองวิญญาณอาฆาตเป็นเหมือนความยึดมั่นที่ไม่มีสติ

พวกเขาไม่มีสติสัมปชัญญะ มีเพียงความปรารถนาตามสัญชาตญาณ ไม่ว่าจะกิน หรือทำลาย ก็เป็นเพียงสัญชาตญาณที่ต้องการให้ตัวเองดำรงอยู่

ดังนั้นวิญญาณอาฆาตก็มีอารมณ์ความรู้สึกเช่นความกลัว ไม่ได้บ้าคลั่งไปเสียทั้งหมด”

“แล้ววิญญาณอาฆาตมากมายในแดนลับดอกบัวนั้นมาจากไหน และหินเสริมพลังสีชมพูบนตัวพวกเขาคืออะไรกันแน่” จ้าวอู่เจียงถามด้วยความสงสัย

“ดูเหมือนท่านจะรู้ความลับบางอย่าง…” จูกัดเสี่ยวไป๋มองจ้าวอู่เจียงอย่างลึกซึ้ง ในมือปรากฏลูกเต๋าทองสองลูก เขาพิงพนักเก้าอี้แล้วกล่าวอย่างเนิบช้าว่า

“พี่จ้าวรู้เพียงว่า การกลายเป็นวิญญาณอาฆาตนั้นยากมาก ต้องมีความแค้นและความยินยอมอย่างมหาศาล จึงจะมีโอกาสกลายเป็นวิญญาณอาฆาตหลังความตาย และนั่นก็เป็นเพียงโอกาสเท่านั้น…”

นั่นหมายความว่า วิญญาณอาฆาตมากมายในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋อเหลียนนี้ ล้วนเกิดจากการประสบภัยพิบัติอันใหญ่หลวงและความแค้นที่ลึกล้ำดุจทะเลเลือด!

และด้วยโอกาสอันน้อยนิดในการถือกำเนิดเป็นวิญญาณอาฆาต เบื้องหลังวิญญาณอาฆาตทั้งหมดในพิภพลับแห่งเต๋าเหลียน จำนวนสิ่งมีชีวิตที่ตายไปนั้น อาจเทียบเท่ากับสิ่งมีชีวิตในดินแดนหลายแห่งหรือแม้แต่ทั้งภาคใต้ของเทพสายน้ำ ซึ่งมีนับร้อยนับพันล้าน!

จ้าวอู่เจียงนึกถึงมือยักษ์สามมือที่เขาเห็นในภาพลวงของหอคุมปีศาจและในความฝันย้อนอดีตของซากปรักหักพัง

สามมือยักษ์ ทำลายล้างโลก

ทั้งสองคนต่างพยายามล้วงความลับของอีกฝ่าย พร้อมกับตรวจสอบว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูหรือมิตร หรือเป็นอย่างอื่น

นี่ก็เป็นหนึ่งในจุดประสงค์ที่จูกัดเสี่ยวไป๋มาที่นี่ในยามดึก

เขาไม่เพียงมาใช้ประโยชน์จากจ้าวอู่เจียงเท่านั้น แต่ยังต้องการดูว่าจ้าวอู่เจียงเป็นพวกเดียวกันหรือไม่

ดูเหมือนว่าตอนนี้จะคล้ายกันอยู่บ้าง

“เมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ปิดบังเจ้าอีกต่อไป” จ้าวอู่เจียง พูดขึ้นอย่างจริงจัง

จูกัดเสี่ยวไป๋นั่งตัวตรงอย่างสำรวม

“ขอพี่จ้าวโปรดกล่าวเถิด”

“มอบเม็ดบัวสิบเม็ดให้ข้า ข้าจะปราบเยว่ปู้ฝานให้ หากสำเร็จ ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นสหายของข้า” จ้าวอู่เจียงกล่าวอย่างจริงจัง

“แค่ก แค่ก แค่ก…”

จูกัดเสี่ยวไป๋สำลักน้ำชาจนไอติดกันหลายครั้ง เขาไม่คิดว่าจ้าวอู่เจียงพูดมาตั้งนาน ที่แท้ก็รอกล่าวเรื่องนี้

จ้าวอู่เจียงจ้องมองจูกัดเสี่ยวไป๋อย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร เขารู้แล้วว่าจุดประสงค์ที่จูกัดเสี่ยวไป๋มาเข้าใกล้เขาคืออะไร

ไม่ว่าจะเป็นการใช้ประโยชน์หรือการหมายปอง ตราบใดที่ไม่เป็นอันตรายต่อชีวิตของเขา และยังได้รับผลประโยชน์ ข้า จ้าวอู่เจียง ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก