ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 854

บทที่ 854 เดินทางไปทั่วทิศ

สองคนโอบกอดกัน

เวลาล่วงเลยจนดึกแล้ว

หลินหลางกับจ้าวอู่เจียงนอนอยู่บนเตียง หลินหลางสูดกลิ่นกายของจ้าวอู่เจียง ภายในใจสงบอย่างที่ไม่ได้รู้สึกมานาน

แต่ยิ่งสงบเท่าไร ก็ยิ่งอัดอั้นเท่านั้น นางประคองใบหน้าของจ้าวอู่เจียง แล้วเงยหน้าจุมพิตเขาเบา ๆ

จูบแนบแน่น ยิ่งจูบยิ่งลึกซึ้ง

อาภรณ์ค่อย ๆ เลื่อนหลุด ขาเรียวกกระหวัดเอวจ้าวอู่เจียง แขนโอบรอบคอเขา

สองคนเคลื่อนไหวสอดประสาน สายตาอ่อนโยนลึกล้ำ

…….

รุ่งสาง

ช่วงเวลาที่ต้องจากกันมาเยือน

จ้าวอู่เจียง เซวียนหยวนจิ้ง และหลี่ฉวนจวินต้องการเดินทางไปยังชั้นที่สิบสามของดินแดนลับเต๋อเหลียน เนื่องจากพวกเขาได้รับข่าวว่า มีถ้ำแห่งหนึ่งบนชั้นที่สิบสามถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้ฝึกกระบี่ในการค้นหาโชควาสนาโดยเฉพาะ

ถ้ำแห่งนี้จะเปิดทุกครั้งที่มีการเปิดพื้นที่ลับของดินแดนเต๋อเหลียน แต่มีเพียงอัจฉริยะในเส้นทางแห่งกระบี่เท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติเข้าไปได้

ตามตำนานกล่าวว่า ถ้ำแห่งนี้หลงเหลือจากการล่มสลายของผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสมัยโบราณ เขาเป็นผู้ที่ผู้คนเคารพนับถือว่าเป็นเทพกระบี่

หลินหลางกับหลินเสี่ยวเคอ รวมถึงเผ่าจิ้งจอกชิงชิว เผ่าหมาป่าสวรรค์ ต้องรีบเดินทางไปยังชั้นที่สิบหกของดินแดนลับเต๋อเหลียน เผ่าปีศาจอื่น ๆ รออยู่ที่นั่นเพื่อหารือเรื่องสำคัญของเผ่าปีศาจ

จำเป็นต้องเร่งออกเดินทาง

ส่วนตระกูลหลู่ที่เป็นตระกูลของหลู่จง และสำนักเติมฟ้า พวกเขาต้องเดินทางไปยังชั้นที่ยี่สิบสองของดินแดนลับเต๋อเหลียน เนื่องจากหลี่เสินทง ผู้นำอีกคนของสำนักเติมฟ้าส่งข่าวมาว่า เขาพบกับคู่ต่อสู้ที่ยากจะรับมือในชั้นที่ยี่สิบสองของดินแดนลับเต๋อเหลียน และต้องการความช่วยเหลือ

ทำให้ทุกคนต้องแยกกันเดินทาง และตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายแล้ว

มีเพียงการเหยียบย่างบนใจกลางดอกบัว หรือโชคชะตาระหว่างทางที่จะมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง

หวังซีจากตระกูลหวังก็จะรีบเดินทางไปยังชั้นในของดินแดนลับเต๋อเหลียนโดยเร็ว

จ้าวอู่เจียงได้รับการฝากฝังจากจูกัดเสี่ยวไป๋ให้ไปขอโทษหวังซี

หวังซีมีสีหน้างุนงงอย่างยิ่ง

เขาไม่กลัวความล้มเหลว กลัวแต่จะเสียกำลังใจ

ถึงกับคิดว่าตอนนี้แม้จะมีหยางชุนฮวาอีกสองคนก็รับมือได้ ส่วนจะสิ้นใจหรือไม่…ไม่รู้เหมือนกัน

จ้าวอู่เจียงหน้าแดงก่ำ ขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง

“ท่านแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไร?”

“แน่ใจ” สีหน้าหลี่ฉวนจวินค่อนข้างซี กระทั่งริมฝีปากก็ขาวซีด

“เข้าใจแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็ออกเดินทางเถอะ” จ้าวอู่เจียงคิดครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “ช่างเถิด พวกเราไม่ต้องรีบร้อน ค่อย ๆ เดินไปก็ได้”

เซวียนหยวนจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย ตอนนี้หลี่ฉวนจวินดูเหมือน เพียงลมพัดผ่านแผ่วเบาก็อาจจะทำให้เขาล้มได้แล้ว

ทั้งสามคนเดินไปในหมู่ภูเขาเขียวขจีกว้างใหญ่ ใช้หินเสริมพลังวิเศษข้ามผ่านดินแดนลับเต๋อเหลียน จนมาถึงดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สิบ

แล้วก็ทำแบบเดิมกระทั่งบ่ายคล้อย ทั้งสามคนก็มาถึงดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สิบสอง

โดยไม่รู้เลยว่า เบื้องหลังของพวกเขาปรากฏเงาดำสายหนึ่งคอยติดตามอยู่ตลอดเวลา