ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 872

บทที่ 872 หยินเถาเอ๋อร์มาหาถึงที่

หญิงงามชุดขาวคือ หยินเถาเอ๋อร์จากสำนักเทียนเหอในเขตน้ำศักดิ์สิทธิ์ทางทิศใต้ และนางก็เป็นหนึ่งในสามนางปีศาจแห่งดินแดนทางใต้ด้วย

แต่ที่ขวางทางจ้าวอู่เจียงอยู่นี้ไม่ใช่ตัวจริงของหยินเถาเอ๋อร์ หากแต่เป็นร่างธาตุน้ำและร่างหยินบริสุทธิ์ของนาง

“เจ้ามาขวางข้าทำไม” จ้าวอู่เจียงถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว

หยินเถาเอ๋อร์ส่งเสียง ‘ฮึ’ นางจ้องมองชายตรงหน้า ก่อนจะก้าวเข้าใกล้อย่างสง่างาม ชุดสีขาวพลิ้วไหว

“เรื่องระหว่างข้ากับเจ้า เจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

“เราพบกันเพียงผิวเผิน” จ้าวอู่เจียงพูดพร้อมเก็บมือทั้งสองข้างเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วกล่าวว่า “ลืมไปเสียถิด”

“ข้าเคยบอกแล้ว เจ้าเป็นชายที่ข้านอนด้วย เจ้าก็ต้องเป็นของข้า” หยินเถาเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่ทำให้คนเข้าถึงได้ง่าย

“เช่นนั้น หากเจ้าคิดว่าติดค้างข้า ข้าจะนอนกับเจ้าอีกสักครั้ง ถือเสียว่าหักล้างกันไปเป็นอย่างไร?” จ้าวอู่เจียงมองอย่างรู้ทัน มือข้างหนึ่งรวบรวมพลังเตรียมวิชาสายฟ้าไว้เพื่อหลบหนีแล้ว

“เจ้า…เจ้าคนไร้ยางอาย!” หยินเถาเอ๋อร์ทั้งอับอายและโกรธเคือง

จ้าวอู่เจียงยิ้มเยาะพลางกล่าวว่า “ในเมื่อไม่ตกลง ข้าก็คงต้องขอตัวก่อนแล้ว วันหลังหากวาสนาคงได้พบกันใหม่!”

กล่าวจบเขาก็ใช้วิชาสายฟ้ากับเท้าของตน เตรียมตัวหนี

“ได้!” หยินเถาเอ๋อร์โพล่งออกมา ตอนนี้นางค่อยข้างโมโหแล้ว “ได้ เอาตามที่เจ้าว่าเถิด เรามาทำให้หักล้างกันไป!”

จ้าวอู่เจียงแทบสะดุดล้มด้วยความตกใจ เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหยินเถาเอ๋อร์ถึงยอมรับข้อตกลงเสียได้

แต่ในใจหยินเถาเอ๋อร์คิดทบทวนดีแล้ว หากจะจับใจชายคนหนึ่งให้ได้ก็ต้องใกล้ชิดหรือไม่ก็สร้างความต้องการแก่เขา

“ข้าไม่อยากเสียเวลาหยอกล้อกับเจ้าแล้ว หยินเถาเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการก่อน” จ้าวอู่เจียงพยายามออกตัว แต่หยินเถาเอ๋อร์จะยอมรับง่าย ๆ ได้อย่างไร

หยินเถาเอ๋อร์ก้าวเข้ามาใกล้แล้วโอบกอดจ้าวอู่เจียงแนบชิด “จ้าวอู่เจียง วันนี้ถ้าเจ้าจากไป ข้าจะบอกให้ทุกคนรับรู้ว่า เจ้ากับ หลินหลางแห่งเผ่าจิ้งจอกชิงชิวเป็นอะไรกัน…”

“เจ้ากำลังข่มขู่ข้าอยู่หรือ?” จ้าวอู่เจียงถามพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ

“ใช่” หยินเถาเอ๋อร์ยึดชายเสื้อเขาไว้แน่น “ถ้าวันนี้ถ้าเจ้าไม่ได้ใกล้ชิดกับข้า เจ้าก้อย่าได้คิดว่าจะได้จากไปง่าย ๆ”

“เจ้าต้องการอะไรกันแน่” จ้าวอู่เจียงถามพลางขมวดคิ้ว แต่แล้วเขาก็ถอนหายใจ “เรื่องระหว่างเราเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด เพราะเจ้าคิดวางกับดักข้า จึงเกิดปัญหาขึ้น และทุกอย่างก็จบไปตั้งแต่วันนั้นแล้ว”

“แต่ข้ายังไม่อยากให้จบ” หยินเถาเอ๋อร์จ้องตาเขาอย่างดื้อรั้น

“ข้ายังจำได้ว่าเจ้าเป็นร่างวิญญาณ”

แต่เจ้ารู้หรือไม่ ข้ามีรากธาตุน้ำ และร่างของข้าสร้างขึ้นจากน้ำศักดิ์สิทธิ์”

“น้ำศักดิ์สิทธิ์มีสรรพคุณบำรุงวิญญาณ”

จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาครุ่นคิด น้ำศักดิ์สิทธิ์มีสรรพคุณบำรุงวิญญาณ เช่นเดียวกับน้ำในแม่น้ำวังชวน หรือว่าน้ำศักดิ์สิทธิ์ก็คือน้ำในแม่น้ำวังชวนเล่า?

หยินเถาเอ๋อร์เริ่มปลดชุด นางผลักจ้าวอู่เจียงลงบนเตียงพลางกล่าวน้ำเสียงออดอ้อน

“ข้าจะใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์บำรุงเจ้าอย่างดีทีเดียว”

“ข้าคิดถึงเจ้ามาก วันนั้นที่สำนักเทพอสูรจู่โจม เราสองยังไม่ได้แลกนามเจ้าก็หายไปเสียแล้ว”

“ตอนนั้นข้าคิดว่าเจ้าถูกสำนักเทพอสูรจับตัวไป จึงเป็นห่วงเจ้านัก”

“ข้าออกตามหาเจ้ามาตลอด จนสุดท้ายก็พบเบาะแสที่ตระกูลจิ้งจอกแห่งชิงชิว”

จ้าวอู่เจียงมองหยินเถาเอ๋อร์ที่พูดพร่ำว่าคิดถึงไม่หยุดหย่อนก็ได้แต่แอบถอนหายใจเงียบ ๆ