ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 875

บทที่ 875 ร่างอมตะและกายหญิงสาว

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้ดีว่าหยินเถาเอ๋อร์เป็นห่วงเขาอย่างจริงใจ

แต่ความสนใจของเขาถูกกระดูกจอมจักรพรรดิและร่างอมตะที่หยินเถาเอ๋อร์พูดดึงดูดเสียแล้ว

ถึงทั้งสองสิ่งไม่ได้แปลกใหม่แต่อย่างใดก็ตาม

กระดูกจอมจักรพรรดิ ในช่วงที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยล่มสลาย โลกแตก หนี่ผูซาและพรรคพวกเคยค้นพบว่าเนื้อและกระดูกของจ้าวู่เจียงคือกระดูกจอมจักรพรรดิและใส่เหมือนแก้วหยกหายาก ซึ่งเรียกว่า กายแก้วจักรพรรดิ

ตอนนั้น หนี่ผูซาและคนอื่น ๆ ต่อสู้กันอย่างรุนแรงเพื่อแย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิของเขา

ก่อนหน้านี้เขามีความสงสัยอยู่บ้าง หากเป็นกระดูกจอมจักรพรรดิจริง ๆ ทำไมเขาถึงพ่ายแพ้หนี่ผูซาและพรรคพวกได้?

แต่ภายหลังเมื่อเขาได้มาสู่โลกนี้และเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียร เขาก็ได้รู้ว่า แม้จะมีกระดูกจอมจักรพรรดิ แต่หากไม่สามารถดึงพลังของออกมาใช้ได้ก็ไร้ประโยชน์

กระดูกจอมจักรพรรดิมีพลังของร่างกายระดับจอมจักรพรรดิ แต่ใช่ว่าทุกคนจะใช้พลังได้

และตอนนั้นเขาเป็นเพียงแค่คนนอกที่ไม่คุ้นเคยกับการบำเพ็ญเพียร

ทว่าผู้คนที่กำลังแย่งชิงกระดูกจอมจักรพรรดิในดินแดนเต๋อเหลียนชั้นที่ยี่สิบสองตอนนี้ไม่ได้ต้องการพลังของกายแก้วจอมจักรพรรดิที่เกิดจากกระดูกจอมจักรพรรดิเพียงอย่างเดียว

จุดประสงค์ของพวกเขาคือการใช้กระดูกจอมจักรพรรดิทำความเข้าใจพลังของขอบเขตจอมจักรพรรดิ ซึ่งจะช่วยให้พวกเขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตจอมจักรพรรดิได้ในสักวัน

ส่วนร่างอมตะก็ยิ่งไม่แปลกสำหรับเขา

วิชามหาเทพดูดดาวเป็นเคล็ดวิญญาณพื้นฐานของวิชามารกลืนสวรรค์ ส่วนวิชาทองคำไร้พ่ายก็คือเคล็ดวิญญาณพื้นฐานของร่างทองคำอมตะ

เขาไม่คาดคิดเลยว่า วิชาของราชวงศ์เซียนต้าโจวจะเป็นร่างอมตะ

หรือว่าพลังของราชวงศ์เซียนต้าโจวจะแข็งแกร่งจนไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการคุกคามจากเหล่าผู้มีอำนาจฝ่ายต่าง ๆ ?

เขาถามด้วยความสงสัย

“ร่างอมตะเป็นวิชาที่ตกทอดของราชวงศ์เซียนต้าโจวหรือ?”

หยินเถาเอ๋อร์พยักหน้าอย่างว่าง่าย

“อืม แต่ร่างอมตะไม่ใช่ร่างทองคำอมตะ ทั้งสองวิชาแตกต่างกันอยู่พอสมควร”

จ้าวอู่เจียงครุ่นคิดเล็กน้อย

“ทำไม…”

เดิมทีเขาอยากถามว่า ทำไมเขาแทบไม่เห็นคนของราชวงศ์เซียนในระหว่างเดินทางในดินแดนเต๋อเหลียน แต่พอเขากำลังจะถามก็เริ่มเข้าใจคำตอบคร่าว ๆ ก่อนแล้ว

ดินแดนเต๋อเหลียนเป็นดินแดนลับโดยกำเนิด พื้นที่ลับเหล่านี้ล้วนแต่เป็นโลกที่แตกสลายจากกาลเวลาในอดีต

ราชวงศ์เซียนกับราชวงศ์มนุษย์ไม่ต่างกันมาก ในขณะที่ราชสำนักกำลังเจริญรุ่งเรือง สถานการณ์ปกติ พวกเขามักจะหลีกเลี่ยงการเข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งที่มีความลึกลับและไม่เป็นมงคล

“ทำไมอะไรหรือ?” หยินเถาเอ๋อร์ถามอย่างอาย ๆ นางเงยหน้ามองจ้าวอู่เจียง สายตาหวานซึ้ง พูดออดอ้อน

“อะไรหรือ? ทนไม่ไหวแล้วหรือไร? หรือเจ้ามีอะไรสงสัยก็ถามออกมาเถอะ…จะรีบหน่อยก็ได้”

“ทำไม…ร่างของเจ้าถึงนุ่มนิ่มเช่นนี้?”

จ้าวอู่เจียงยกยิ้มเล็กน้อย หลังถูกกระตุ้นมาหลายครั้ง เขาเหมือนเหล็กกล้าที่ร้อนจนหลอมละลายน้ำแข็งได้

หยินเถาเอ๋อร์พลันตอบรับรุนแรง ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความสุขและเคลิบเคลิ้มอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็มีความเศร้าซ่อนอยู่ในใจ นางเข้าใจดี การตอบรับของบุรุษตรงหน้า ในทางหนึ่งบอกเป็นนัยถึงการตัดสินใจของเขา…ที่จะจากไป หลังจากช่วงเวลานี้สิ้นสุดลง ช่วงเวลาแห่งการจากลาก็จะมาเยือนอีกครั้ง