ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 881

บทที่ 881 เม็ดทรายในมหาสมุทรใหญ่

โลกกว้างใหญ่เพียง?

เป็นคำถามไร้เดียงสาที่จูกัดเซี่ยวไป๋เคยถามในวัยเยาว์ เมื่อครั้งที่ได้ยินคำสอนของตระกูลจูกัดครั้งแรก ‘อ่านหนังสือหมื่นเล่ม เดินทางหมื่นลี้’

ตอนนั้น บิดาของเขายังไม่ได้เป็นประมุข เพียงแค่ยื่นแผนที่ที่พับไว้แก่เขา

เขากางแผนที่ออก แผนที่ใหญ่ปกคลุมทั่วทั้งท้องพระโรง

บนแผนที่วาดแสดงภูมิประเทศของภูเขา แม่น้ำ และลักษณะภูมิศาสตร์ต่าง ๆ ทั้งหมดถูกย่อส่วนลงอย่างมาก

บิดาบอกกับเขาว่า นี่คือหนึ่งในดินแดนที่เล็กที่สุดของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใต้แห่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ มณฑลหนานเหอ ครอบคลุมพื้นที่หกถึงเจ็ดหมื่นลี้ทั้งตะวันออกและตะวันตก เหนือและใต้

เป็นเพียงเขตที่เล็กที่สุดของดินแดนใต้แห่งแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์

ขณะที่เก้าชั้นฟ้าแบ่งออกจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง แม้แต่ฟ้าที่เล็กที่สุดก็มีพื้นที่ใหญ่กว่าครึ่งของดินแดนแดนแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์

นอกจากนี้ยังมีแดนไฟศักดิ์สิทธิ์แห่งตะวันตกที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แดนตะวันออกแห่งเทพเซียนที่เต็มไปด้วยหมอกเมฆแห่งเซียนไม่มีสิ้นสุด และแดนเหนืออันห่างไกล…

โลกนี้กว้างใหญ่

กว้างใหญ่มาก..

.

มนุษย์เป็นเพียงสิ่งเล็กจ้อย…

เหมือนกับแมลงตัวน้อยที่ถูกทิ้งไว้กลางฟ้าดิน เหมือนเม็ดทรายในมหาสมุทรกว้างใหญ่

จูกัดเซี่ยวไป๋นั่งอยู่บนพื้นทรายอย่างเงียบงัน จ้องมองไปที่จ้าวอู่หยางที่กำลังพุ่งตัวไปหากลุ่มมดที่กำลังต่อสู้กัน

เขาได้รับข้อความลับจากจูกัดชื่อผู้เป็นพี่ชาย

ข้อความข้ามผ่านภูเขาและสายน้ำ ข้ามผ่านกฎเกณฑ์ของดินแดนเต๋อเหลียน เข้าสู่จิตใจของเขาโดยตรง

เป็นข้อความที่ใช้ทรัพยากรมหาศาล เพียงพอที่จะสร้างผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดของตระกูลจูกัดได้

ข้อความสั้นกระชับ เพียงว่า หากจูกัดเซี่ยวไป๋ได้พบกับชายนามจ้าวอู่หยางในดินแดนเต๋อเหลียนต้องระวังตัวอย่างยิ่ง ห้ามล่วงเกินเด็ดขาด

เพราะจ้าวอู่หยางอาจเป็นผู้หลงทางที่ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใด และไม่รู้แม้แต่ตัวตนของตนเอง อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์กับตระกูลหลี่แห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง และตระกูลหลู่แห่งแดนเซียนตะวันออก

จูกัดเซี่ยวไป๋กำทรายขึ้นมากำมือหนึ่ง แล้วปล่อยให้ทรายลื่นไหลผ่านช่องนิ้ว เสียงทรายเหลืองเสียดสี

เขาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้าต่อ ไปยังกลุ่มผู้คนที่กำลังต่อสู้

กลุ่มคนเหล่านั้นมีทั้งคณะของสำนักเติมฟ้า คนตระกูลหวัง ตระกูลหลี่ และตระกูลหลู่ รวมถึงผู้บำเพ็ญตนจากสำนักใหญ่ ๆ และยังมีผู้บำเพ็ญอิสระอีกหลายคนที่เขาไม่คุ้นเคย…

สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขามากที่สุดคือ ชายผู้ถือหอกสีดำ สวมชุดคลุมสีดำ ผมปล่อยกระเซิง ที่กำลังถูกล้อมโจมตีโดยผู้บำเพ็ญเพียรมากมาย

เสื้อคลุมสีดำของเขาแสนธรรมดา แต่กลับมีลวดลายสีแดงเข้มเป็นรูปมังกรขนาดเล็กใต้เสื้อคลุมที่พลิ้วไหวตามลม

จ้าวอู่เจียงเคยเห็นเสื้อคลุมลักษณะคล้ายกันมาก่อน ส่วนใหญ่เป็นชุดคลุมของราชวงศ์หรือเจ้าชาย

เขาหรี่ตามองเล็กน้อย รวมสิ่งที่เห็นกับข้อมูลที่ได้รับมาจากการสนทนากับหยินเถาเอ๋อร์ เหมือนว่าชายที่กำลังต่อสู้อยู่กับคนอื่นนี้จะเป็นองค์ชายแห่งราชวงศ์เซียนต้าโจว จีปอฉาง

แน่นอน ชุดคลุมที่ลวดลายมังกรและอำนาจอันยิ่งใหญ่ของจีปอฉางไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของจ้าวอู่เจียง

สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาคือดวงตาเรืองแสงสีทองของเขา

ดวงตาที่เปล่งแสงสีทองเหมือนกับตอนที่เขาใช้วิชาทองคำไร้พ่าย แม้ไม่เหมือนเสียทีเดียว แต่ก็แตกต่างกันไม่มาก

แต่ตอนนี้เขาอยู่ในร่างวิญญาณ ไม่มีร่างกายให้เสริมพลัง ทำให้วิชาทองคำไร้พ่ายไม่ค่อยมีประโยชน์ นับตั้งแต่เขามาอยู่ในโลกนี้ เขาจึงยังไม่ได้ใช้อีก

แต่วันนี้เขาได้สัมผัสกลิ่นอายที่คุ้นเคยอีกครั้ง