ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 897

บทที่ 897 ฝันหวานถึงฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วงจางหายไร้ร่องรอย

เขาฝันเห็นตนเองแต่งงานฮ่องเต้หญิงเซวียนหยวนจิ้งอย่างถูกต้องตามประเพณี

เกี้ยวแปดคนหาม ผู้คนต้อนรับนับพัน แขกเหรื่อมากมาย

เซวียนหยวนจิ้งสวมชุดสีแดงสดดั่งแสงอรุณ คาดด้วยแถบผ้าไหม

คืนวิวาห์อันแสนหวาน

เซวียนหยวนจิ้งปลดผม ผมดำสยายดั่งน้ำตก หญิงสาวงามราวภูตราตรี ยามนี้ไม่เพียงงดงามแต่ยังเร่าร้อนดั่งแสงอาทิตย์อัสดงที่ทอดยาวไปทั่วผืนน้ำ

ชุดสีแดงสดขับเน้นรูปร่างของเซวียนหยวนจิ้งได้อย่างงดงาม ส่วนโค้งเว้าชวนมองอย่างบอกไม่ถูก แดงดั่งแสงอรุณสะท้อนหิมะ แดงดั่งแสงสนธยาสะท้อนผิวน้ำ แก้มเซวียนหยวนจิ้งแดงระเรื่อ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ

เสียงคำนับฟ้าดินดังขึ้น จ้าวอู่เจียงนึกถึงการพบกันครั้งแรกของพวกเขา…เจ้าข่มขู่ข้า ข้าข่มขู่เจ้า

ได้ยินเสียงคำนับบิดามารดาตามมา ราวกับได้ยินเสียงถอนหายใจของอาสามในสรวงสวรรค์

เขาได้ยินเสียงคู่สามีภรรยาคำนับกัน เขากับฮ่องเต้หญิงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ดวงตาจ้องมองกันและกัน แสดงความรักอันลึกซึ้ง อดีตที่ผ่านมาเหมือนสายฝนที่โปรยปรายหนักหน่วงแล้วค่อย ๆ ซาลง

ทั้งสองคำนับกันลงไป สาบานปฏิญาณเคียงคู่ตลอดชีวิต

……

ตำหนักหย่างซินอันกว้างใหญ่เหลือเพียงชายหญิงสองคน

เขากับเซวียนหยวนจิ้งอยู่ขอบเตียง จับมือกัน ความอบอุ่นจากฝ่ามือของกันและกันร้อนระอุ

ทั้งสองไม่ได้พูดอะไร

ห้องหอแคบ แสงเทียนเย็น ฮ่องเต้หญิงสวมชุดแต่งงานสีแดงสด เอ่ยเสียงนุ่มนวล

“อู่เจียง ข้ารู้สึกราวกำลังฝันอยู่ใต้แสงจันทร์ท่ามกลางดอกไม้”

มือของเขาโอบเอวเซวียนหยวนจิ้งอย่างอ่อนโยน ค่อย ๆ วางร่างนางลงนอนบนเตียงที่มีผ้าปูปักลายคลื่นสีแดง

เซวียนหยวนจิ้งเหมือนยังไม่ทันสังเกตเห็น ‘อันตราย’ ที่กำลังมาถึง ดวงตานางจ้องมองใบหน้าเขาหวานซึ้งราวกับเส้นไหม

นางนอนราบบนเตียง รูปร่างดั่งเนินเขาสูงต่ำ

เสื้อผ้าพองตึง เส้นโค้งทอดยาวข้ามเขาสองลูก เอวคอดกิ่ว เส้นสะโพกผึงผาย

ทั้งสองจุมพิตกันลึกซึ้ง พอริมฝีปากผละห่าง แก้มก็ยังคลอเคลียใกล้ชิด ปลายจมูกสัมผัสกัน ลมหายใจรวมเป็นหนึ่ง

“หากข้าทำสิ่งใดไม่ดีพอ ขอเพียงเจ้าบอก” เขากล่าวเสียงนุ่มนวล

“ฮึ แสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษอ่อนโยน ตอนนี้เจ้าก็คงอยากถอดอาภรณ์ข้าจนหมดสิ้นแล้วไม่ว่า” ฮ่องเต้หญิงแสร้งต่อว่า แต่แล้วก็ส่งเสียงเขินอายกึ่งงอน

“ข้าชอบที่สุดเวลาเจ้าทำทีปากแข็งเช่นนี้” จ้าวอู่เจียงพลันเอียงศีรษะ ขบเม้มติ่งหูของฮ่องเต้หญิง

เสียงครางแผ่วเบาเขินอายดังขึ้น

ฮ่องเต้หญิงรู้สึกว่าร่างกายที่เคยเย็นชาราวกับหิมะ…กำลังละลาย ค่อย ๆ อบอุ่น หวานซึ้ง ละลายอย่างหยุดไม่อยู่ ราวกับต้องแสงอาทิตย์ร้อนแรงกลางฤดูหนาว อบอุ่น แทรกซึมเข้าสู่หัวใจ

นางเปล่งเสียงคราง ทรวงอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลง ราวกับช่วงปลายฤดูหนาวย่างเข้าต้นฤดูใบไม้ผลิที่คลื่นทะเลสาดซักริมหาด

ดวงตาคู่งามดุจน้ำในฤดูใบไม้ร่วงเต็มไปด้วยเสน่ห์อันลึกล้ำ ปกคลุมด้วยละอองน้ำบางเบา ด้วยไฟปราถนาจากจ้าวอู่เจียงที่แผดเผา ทำให้นางยิ่งเปี่ยมเสน่ห์ล้ำลึก หากผู้ใดได้เห็นย่อมต้องหลงใหล…

มือเรียวหยกค่อย ๆ โอบรอบลำคอจ้าวอู่เจียงอย่างอ่อนโยนออดอ้อน

และค่ำคืนแสนหวานก็ดำเนินต่อไปเนิ่นนานจนไม่อาจบรรยายหมด…