ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 898

บทที่ 898 ความฝันแสนหวาน

ความฝันคลุมเครือ ทว่าแจ่มชัด ชวนลุ่มหลง และงดงามอย่างยิ่ง

อู่เจียงกับจิ้งเอ๋อร์นอนกอดก่ายแนบชิด ลมหายใจผสานสอดประสาน เสียงจุมพิตร้อนแรงดุเดือด

ร่างกายของพวกเขาร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ ลมหายใจหนักหน่วง

อาภรณ์ของเซวียนหยวนจิ้งเลื่อนหลุดจากการสัมผัสกันขณะจูบร้อยแรง ริมฝีปากแนบชิด สายคาดเอวและกระดุมถูกปลดออก

ชุดแต่งงานสีแดงเพลิงเลื่อนหลุด ราวกับคลื่นน้ำยามพลบค่ำที่แผ่ขยายออกไป โยกไหวเบา ๆ เต็มไปด้วยเสน่ห์น่าค้นหา

เอี๊ยมสีขาวด้านในถูกดันจนเต่งตึง ไหปลาร้าบอบบางงดงาม

หลังจูบเนิ่นนาน ริมฝีปากของทั้งสองคนผละออกจากกันเล็กน้อย น้ำลายเชื่อมต่อเป็นสายใย เซวียนหยวนจิ้งลืมตาขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยม่านน้ำและความรักลึกซึ้ง

ทันใด นางกดไหล่จ้าวอู่เจียง แล้วพลิกตัว กดเขาลงบนเตียง

จิ่งเอ๋อร์ขึ้นคร่อมเอวอู่เจียง มือทั้งสองยันอกอันกว้าง ดวงตาราวกับน้ำพุร้อนเดือดพล่านด้วยไฟเสน่หา นางมองเขาจากที่สูง สายร้อนแรงและเย็นชา

จ้าวอู่เจียงหัวเราะออกมาเบา ๆ เลิกคิ้วขึ้น สายตาเจ้าเล่ห์ ทว่ารอยยิ้มกลับละมุนด้วยความรัก

แม้แต่ฮ่องเต้หญิงผู้เย็นชา อีกเดี๋ยวย่อมโดนรักจนหัวใจอ่อนนุ่ม ตอนนี้ให้นางได้ควบคุมสักพักจะเป็นไรไป?

เส้นผมดำขลับของจิ้งเอ๋อร์ตกลงมาสัมผัสใบหน้าและหน้าอกของเขา สัมผัสแผ่วเบาจากปลายผมที่แก้มและคอขวนจักจี้

จิ้งเอ๋อร์เชยคางของอู่เจียงขึ้นเล็กน้อย ใบงดงามแย้มยิ้มลึกมีเลศนัย ลักยิ้มเล็ก ๆ น่ามองอย่างยิ่ง

“ใต้เท้าจ้าวหน้าตาดีจริง สนใจจะเล่นกับข้าสักหน่อยหรือไม่?”

น้ำเสียงเย็นชาแฝงไว้ด้วยความเย้ายวน ผู้ใดได้ยินคงจิตใจเตลิด ทว่าอู่เจียงเป็นใครเล่า?

เขาเป็นข้าราชบริพารผู้มากความสามารถที่ฮ่องเต้หญิงทรงโปรดปราน และเป็นสุภาพบุรุษผู้มีจิตใจแข็งแกร่ง

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวตอบอย่างเคร่งขรึมว่า

“เพียงได้ปรนนิบัติฝ่ายาทก็นับเป็นบุญวาสนาของข้า จ้าวอู่เจียง ไม่ว่าพระองค์จะละเล่นเช่นใดก็เชิญเถิดพ่ะย่ะค่ะ เพราะข้าชำนาญทั้งสิบแปดท่าทาง ไม่ว่าจะด้านบนหรือล่าง ข้าก็เชี่ยวชาญ และหากพระองค์ทนไม่ไหวเมื่อใดก็อย่าได้อดกลั้นไว้ เพียงเอ่ยบอกข้า ข้าพร้อมจะสานต่ออย่างยินดียิ่ง”

“ใต้เท้าจ้าว ไยเจ้าพูดแปลกแปร่งเช่นนี้เล่า?

ฮ่องเต้หญฺงหัวเราะคิกคัก อู่เจียงหัวเราะตาม เสียงหัวเราะสดใสมีความสุขของทั้งสองคนสอดประสาน สายตาจับจ้องอยู่ที่กันและกัน

“ปากไร้ขน ทำงานไม่มั่นคง”

“ปากของเจ้า…ก็ไร้ขน แต่เวลาทำงานก็ยัง โอ๊ย…” วาจาลามกยังไม่ทันจบประโยค เซวียนหยวนจิ้งก็บีบแก้มเขาแรง ๆ พลางถลึงตามอง ทว่าใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อชัดเจนว่านางเขินอาย เขาจึงยอมเลิกรา

ความรักและความปราถนาของพวกเขาซึมซาบเข้าสู่หัวใจของกันและกัน และจมดิ่งในห้วงอารมณ์ไปด้วยกัน

เซวียนหยวนจิ้งค่อย ๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขา สายตาของเขาก็จับจ้องที่ดวงหน้างดงามของนางอย่างไม่รู้เบื่อ สายตาเขาอ่อนโยนอย่างยิ่ง ทว่าการกระทำหยาบกร้านอยู่เล็กน้อย แสดงถึงความรัก เคารพ และ…ความใคร่

เซวียนหยวนจิ้งใช้ฟันขาวเรียงสวยขบกัดริมฝีปากของเขาเบา ๆ ครู่หนึ่งนางก็หัวเราะออกมา

“เป็นอย่างไร? รู้สึกดีแล้วหรือ?”

นี่…ไม่ใช่คำถามที่เขามักจะใช้แหย่นางประจำหรอกหรือ?

ช่างเถิด เขาจะปล่อยให้นางได้ใจอีกสักหน่อย รอให้ถึงเวลา เขาจะทำให้นางส่งเสียงหวานไม่ขาดปากทีเดียว

“ฝ่าบาท โปรดช่วยกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ โปรดช่วยดับไฟร้อนรุ่มที่แผดเผากระหม่อม ความร้อนรุ่มกำลังปลุกให้มังกรร้ายผงกหัวผงาดแต่ไม่อาจทะยาน ขืนยังปล่อยไว้เช่นนี้ กระหม่อมอึดอัดจนขาดใจตายเป็นแน่”

จ้าวอู่เจียงกล่าวน้ำเสียงเว้าวอนแฝงการหยอกเย้า…