ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 920

บทที่ 920 ถามทาง

เสียงสตรีอ่อนหวานในห้วงความคิดของจ้าวอู่เจียงไม่ได้ตอบคำถามของเขาโดยตรง เพียงแต่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความถอนใจเบา ๆ ว่า

“เจ้าเคยเห็นแล้ว เพียงแต่เจ้าไม่เคยใส่ใจ”

จ้าวอู่เจียงยังคงต้องการถาม แต่สิ่งที่เขาได้รับมีเพียงคำตอบเดียว

“ข้ารอเจ้าอยู่ที่ในกลางเต๋อเหลียน บางทีถ้าเจ้าเห็นข้า เจ้าอาจจะนึกถึงหลายสิ่งหลายอย่าง และจะรู้คำตอบ”

แล้วเสียงหญิงก็หายไป สมองของจ้าวอู่เจียงมีเสียงหึ่ง ๆ เบา ๆ สติและความคิดในสมองกลับมาชัดเจนอีกครั้งเขา มีหลายสิ่งที่อยากถาม แต่เสียงหญิงสาวมักปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิดและไปอย่างไม่บอกกล่าว

แต่บัดนี้นางบอกเขาว่า นางรออยู่ใจกลางเต๋อเหลียน

เขาสับสนอย่างยิ่ง เหตุใดนางไม่บอกทุกอย่างให้กระจ่างในคราวเดียว ทำไมต้องทำตัวลึกลับเช่นนี้?

หรือว่ามีข้อห้ามบางอย่างจึงไม่สามารถพูดตรง ๆ ได้?

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเริ่มแน่วแน่ขึ้น ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องเดินตามจังหวะของตัวเอง หากเป็นไปตามจังหวะที่ผู้อื่นกำหนดให้ ในที่สุดก็จะติดกับดักเท่านั้น

……

ฟ้าใกล้มืด

จ้าวอู่เจียงกลับมาถึงชั้นที่สิบหกของดินแดนลับเต๋อเหลียน

บริเวณที่พำนักของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว เขาได้พบกับจิ่งเอ๋อร์กับหลินหลางที่กำลังเป็นห่วงเขา และเป็นห่วงเขามาตลอด หลี่ฉวนจวินกำลังฝึกกระบี่ และไม่ได้กังวลเกี่ยวกับเขามากนัก

ตามคำของหลี่ฉวนจวิน เขา จ้าวอู่เจียง ไม่มีอะไรที่ต้องให้ผู้อื่นกังวล โดยเฉพาะหลังจากที่มีชีวิตมาถึงโลกใบนี้แล้ว ทุกสิ่งยิ่งไม่จำเป็นต้องกังวลอีกต่อไป

การที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ ก็เป็นการท้าทายโชคชะตาอยู่แล้ว

สิ่งที่ควรกังวลได้ถูกฝังไปพร้อมกับโลกเก่าแล้ว

ความไม่ยึดติดของหลี่ฉวนจวินทำให้จ้าวอู่เจียงละอายใจอยู่บ้าง เขาเพิ่งตระหนักได้อย่างฉับพลันว่า หลี่ฉวนจวินไม่เคยเป็นสหายเก่าที่มีอายุใกล้เคียงกับเขา แต่เป็นชายชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วกว่าร้อยปี

แม้บางครั้งจะดูเซ่อซ่าไปบ้าง ทว่าแต่ละปีที่ผ่านพ้น ทิวทัศน์ที่ได้เห็น และความเป็นไปของโลกมนุษย์ที่ได้ประสบมาล้วนเหนือกว่าเขามากนัก

ภายในกระท่อมที่จ้าวอู่เจียงพักผ่อน

หลี่ฉวนจวินใช้ผ้าเช็ดกระบี่ล้ำค่า พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงรอยยิ้ม

“เจ้าน่ะ ตั้งแต่แรกเริ่มก็จมอยู่ในม่านหมอกเลยอยากหลุดพ้น อยากเห็นสิ่งที่เรียกว่าความจริง แต่เจ้าเดินผิดทางมาตลอด”

จ้าวอู่เจียงรินชาร้อนให้หลี่ฉวนจวิน

“หมายความว่าอย่างไร?”

รู้สึกเสียดายและไม่ยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต สิ่งที่เขาต้องการก็เพียงการแก้แค้นเหล่าศัตรูอย่างหนี่ผูซาด้วยมือตัวเอง ตามหาตู๋กูหมิงเยว่และลูก รวมถึงผู้คนที่พลัดพราก

สุดท้ายหากเป็นไปได้ เขาจะกลับไปยังโลกที่ราชวงค์ต้าเซี่ยดำรงอยู่ และพยายามช่วยเหลือ

เหมือนว่าเขาไม่เคยคิดถึงอนาคตของตัวเองว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร หรือจะกลายเป็นคนแบบใด

แม้ว่าเขาจะได้เห็นความจริงบางส่วน และหลุดพ้นจากสถานะหุ่นเชิดแล้ว แต่ในตัวเขายังคงมีความรู้สึกหนักอึ้งที่ซับซ้อนอยู่เสมอ

“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือการมองไม่เห็นอนาคตในตัวคนคนหนึ่ง”

หลี่ฉวนจวินเห็นจ้าวอู่เจียงเงียบไป เขาจิบชาร้อนหนึ่งอึก แล้วถอนหายใจเบา ๆ พลางกล่าวว่า

“สุสานกระบี่ไร้พรมแดน เมื่อก่อนข้าเคยพบคนแบบนี้มาแล้ว”

“เจ้าสามารถมองเห็นอดีตอันซับซ้อนของเขาได้ และรู้ว่าคนผู้นี้ต้องมีเรื่องราวบางอย่างแน่นอน”

“แต่เจ้าไม่อาจมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับอนาคตของเขาได้”

“หมายความว่า เขาอาจจะตายในวันพรุ่ง หรือไม่เขาอาจตายไปแล้ว ตอนนี้เป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่เดินไปมาเท่านั้น”

“แม้ว่าเจ้าจะไม่ใช่ร่างไร้วิญญาณ แต่ดูเหมือนว่าบนตัวเจ้าจะมีคนปิดบังลิขิตสวรรค์เอาไว้ หรือมากไปกว่านั้นคือ ตัวเจ้าเองที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จิตใจของเจ้าถึงได้มัวหมองไป”