ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 925

บทที่ 925 สตรีเมามาย

หลินเสี่ยวเคอมาทำอะไรตอนกลางดึก?

จ้าวอู่เจียงสงสัย และเมื่อได้ยินเสียงและน้ำเสียงของหลินเสี่ยวเคอ เหมือนจะมีความไม่ชัดเจนและอ่อนล้า บางทีนางอาจจะ…ไม่สบาย?

เขาขยับนิ้ว ปลดคาถาที่ปิดผนึกประตูห้อง

“เข้ามาเถิด”

ประตูถูกผลักเปิดออก แสงเทียนสีเหลืองทองส่องสว่างเข้ามาในห้อง แล้วร่างงดงามและเลือนรางเพราะความสลัวของหลินเสี่ยวเคอก็ปรากฏที่หน้าประตู

“มีเรื่องอะไรหรือ?” จ้าวอู่เจียงถามขณะที่เขาลุกขึ้นโดยที่ยังคงคลุมผ้าห่มอยู่

“ข้ารู้สึกไม่ค่อยดี…” หลินเสี่ยวเคอพูด น้ำเสียงอู้อี้ ยิ่งฟังยิ่งไม่ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อแสงเทียนส่องเข้ามาใกล้ จ้าวอู่เจียงได้กลิ่นเหล้าที่แรงมาก เขายิ่งสงสัยมากขึ้น

“เจ้าดื่มสุรามาหรือ?”

หลินเสี่ยวเคอตอบรับเบา ๆ “อืม” ตอนนี้นางอยู่ห่างจากเขาแค่กำปั้นเดียว

“แล้วเจ้าไม่สบายตรงไหนหรือ?” จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้ว กำลังจะจับชีพจรนาง

แต่ทันทีที่เขาเอื้อมมือไป หลินเสี่ยวเคอก็คว้ามือเขาไว้

ก่อนจะยื่นหน้าเข้าใกล้เขามากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้จ้าวอู่เจียงเห็นใบหน้าของนางชัดเจน

เส้นผมของนางยุ่งเหยิง ใบหน้างดงามขึ้นสีแดงระเรื่อ จากแสงเทียนที่ส่องอยู่แววตาของนางมีความอ่อนหวานแต่ก็มีความน้อยใจปรากฏให้เห็น

นางสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนค่อนข้างหลวม แต่ก็ไม่สามารถปิดบังรูปร่างสูงโปร่งและงดงามของนางได้

จ้าวอู่เจียงดีดนิ้ว จุดตะเกียงในห้อง

แสงไฟสว่างไสว ทำให้ห้องสว่างขึ้นมา

“เฮ้อ…” หลินเสี่ยวเคอเอนตัวลงเล็กน้อย เป่าไฟตะเกียงจนดับ เหมือนว่านางจะเมาแล้ว ปากพึมพำออกมาแผ่วเบ “เจ้าทำอะไรน่ะ?”

“ก็เจ้าไม่สบายไม่ใช่หรือ? ข้าจุดไฟก็เพื่อจะจับชีพจรให้เจ้า” จ้าวอู่เจียงพูด สีหน้าสงสัย เขารู้สึกได้ถึงความไม่ปกติบางอย่าง

“อยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้อง…” หลินเสี่ยวเคอเริ่มอ่อนแรง ตัวสั่นเล็กน้อยจากการเมา นางวางตะเกียงลง ก่อนจะเข้าไปโอบรอบคอจ้าวอู่เจียงไว้

“ข้าจะบอกเจ้าเองว่าข้าไม่สบายตรงไหน…”

จ้าวอู่เจียงมองความงดงามของนางในอ้อมกอด เขาพยายามผลักนางออก แต่ด้วยแสงเทียนสลัว ทำให้เขาวางมือผลักผิดที่ไปโดนส่วนโค้งนูนของร่างกาย หัวใจเขาพลันเต้นแรง ก่อนจะรีบปล่อยมือออก…แย่แล้ว

“เจ้านี่ช่างไม่จริงจังเอาเสียเลย เจ้าคนเจ้าชู้” หลินเสี่ยวเคอพูดพลางยิ้มอย่างเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำจากทั้งความอายและความโกรธ

“ข้าแค่อยากลองดูว่าข้าเข้าใจถูกหรือไม่ และเหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ…”

“ไม่เคยทำอะไรผิด เอาละ เจ้างไม่ควรทำเช่นนี้ เจ้าเพิ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ ควรพักผ่อนให้มากหน่อย”

“ในเมื่อข้างดงาม รูปร่างเย้ายวน ไม่เคยทำผิดต่อเจ้า แล้วไยเจ้าต้องผลักไสข้าออกไปไกลเช่นนี้ด้วยเล่า?”

หลินเสี่ยวเคอถาม น้ำเสียงที่แฝงความน้อยใจ

“ข้าเป็นสัตว์ร้ายหรือไร?”

“ไม่ใช่แบบนั้น”

จ้าวอู่เจียงสูดลมหายใจเข้าลึก และเตรียมจะใช้คาถาทำให้นางสงบสติลง

ทว่าหลินเสี่ยวเคอปัดมือของเขาออกอย่างรวดเร็วราวรู้ทัน

ดวงตาของนางที่มองเขาเต็มไปด้วยความยั่วยวน เชิญชวน

“หรือว่าเจ้าโกรธข้าตอนที่ช่วยถอนพิษให้?”

จ้าวอู่เจียงพูดไม่ออกแล้ว

ทันใดเขาก็ต้องเบิกตากว้าง

จู่ ๆ หลินเสี่ยวเคอก็เริ่มปลดเชือกที่ผูกชุดของนางออก แล้วชุดกระโปรงยาวสีม่วงอ่อนของนางก็ร่วงหลุดลงไปกองอยู่กับพื้น…