ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 926

บทที่ 926 กิน!

ภายใต้แสงเทียนสลัว ร่างกายงดงามมีเพียงเอี๊ยมปักลายดอกไม้สีขาวอมชมพูและกางเกงซับในไหมขาวห่อหุ้ม เผยให้เห็นเสน่ห์อันเย้ายวนเกินต้าน

หลินเสี่ยวเค่อสะบัดผมยาว ขมวดคิ้วด้วยความเขินอาย

“เจ้าก็แค่อยากให้ข้าเป็นฝ่ายรุกใช่หรือไม่? อา พอดีพิษในกายข้ายังไม่หมด มาเถิด”

เขาคิดเช่นนั้นหรือ? จ้าวอู่เจียงสงสัย สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจพลางกล่าว

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เจ้าสวมเสื้อผ้าของเจ้าเถิด”

หลินเสี่ยวเคอทำเป็นโกรธ แล้วนางก็ใช้นิ้วเรียวดุจหยกงามดึงเชือกที่ผูกเอี๊ยมออก

ภายใต้แสงสลัว ผิวขาวอมชมพูปรากฏออกมา งดงามตระการตาอย่างยิ่ง

“เจ้าเป็นบุรุษหรือไม่?” หลินเสี่ยวเคอทั้งอายทั้งโมโห

อาจเป็นเพราะทนความอายไม่ไหว ผิวขาวของนางจึงแดงระเรื่อไปทั้งร่าง

นางคว้ามือของจ้าวอู่เจียง แล้วกดลงบนร่างกายตัวเอง ท่าทางเย้ายวนผสมกับความเย็นชาและความเด็ดเดี่ยว

“นวด!”

มือของจ้าวอู่เจียงสัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่น ทำให้เขางุนงง

“เจ้าเพียงแค่รักษาอาการบาดเจ็บและถอนพิษให้ข้า เหตุใดเจ้าเงอะงะเช่นนี้?”

หลินเสี่ยวเคอแนบกายชิดกับจ้าวอู่เจียง ดวงตาเป็นประกายวาววับ ราวกับผิวน้ำทะเลยามค่ำคืนทางตอนเหนือที่สะท้อนแสงระยิบระยับ

ลมหายใจหอมกรุ่น สายตพินิจพิเคราะห์

“เจ้าไม่กล้าที่จะทำอะไรกับข้า ไม่กล้าที่จะล่วงเกิน เป็นเพราะเจ้ากังวลเรื่องหลินหลาง หรือว่าเจ้ากลัวว่าจะมีใจให้ข้ากันแน่?”

แน่นอนว่าเขาคงเป็นห่วงหลินหลาง เขาไม่ใช่ท่อนไม้เสียหน่อย… จ้าวอู่เจียงถอนหายใจ เขาเป็นชายที่มีหลักการ หลินเสี่ยวเคอเป็นพี่สาวของหลินหลาง นับเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเขา

การถอนพิษก็คือการถอนพิษ เขาไม่อยากทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านั้น

เขาอ้าปากจะตอบ

แต่นิ้วหยกของหลินเสี่ยวเคอก็กดลงบนริมฝีปาก ดวงตาหยาดเยิ้มงดงาม ชวนหลงใหล

“ข้ารู้ เจ้ากังวลว่าอาจเกิดความรู้สึกที่ไม่ควรมีขึ้น”

จ้าวอู่เจียงเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

“ช่วยถอนพิษให้ข้าอีกคราวเถิด”

หลินเสี่ยวเคอกล่าว หลังจากดื่มสุรา ประกอบกับบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิ ร่างอ้อนแอ้นของนางแดงระเรื่อดั่งลูกท้อสุกงอม ชุ่มฉ่ำชวนหลงใหล

จ้าวอู่เจียงก็ไม่เปิดโปง นอนราบอยู่บนเตียง ทำท่าเหมือนไม่สนใจ

การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดเปรียบดั่งเรือที่ต้องฝ่าคลื่นลม ชีวิตไม่ง่ายเขาจึงต้องขายตัว ขายร่างกายและแรงงาน เพียงเพื่อแก้ปัญหาการรุมเร้าของสตรี เขาถอนหายใจ วันเวลาเช่นนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อใดกัน?…

หลินเสี่ยวเคอเห็นจ้าวอู่เจียงนิ่งเงียบไม่ตอบ ทั้งยังถอนหายใจ นางอับอายและโกรธมาก บางทีอุบายแกล้งเมาของนางอาจถูกจ้าวอู่เจียงล่วงรู้เข้าแล้วกระมัง?

นางทนไม่ได้ที่จะเสียความสง่างามจึงปล่อยผ้าห่มที่ปกปิดร่างกายหมายจะจากไปให้เร็ว

ทว่าไม่ทันรู้ตัว จ้าวอู่เจียงคว้าเท้างามไว้ แล้วลากนางเข้าหา

นางตกใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ดิ้นรนต่อสู้ด้วยความเขินอาย จ้าวอู่เจียงโอบกอดขาอันเรียวงามของนาง พลางถอนหายใจ แล้วกล่าวว่า

“ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เจ้าก็อิ่มหนำสำราญแล้ว จะปล่อยให้ข้าหิวโหยไม่ได้กระมัง”

หลินเสี่ยวเคอเบิกตากลมโตที่ยังคงมีม่านหมอกแห่งความเสน่หา นางทำกิจเร่าร้อนมาครึ่งชั่วยามแล้ว และยังลอยเหนือพื้นอีกครึ่งชั่วยาม เพิ่งจะได้หายใจหายคอสักครู่ จ้าวอู่เจียงจะมีเรี่ยวแรงมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?

หรือนี่คือคุณค่าล้ำเลิศของคนรักหลินหลาง?

หลินเสี่ยวเคออับอายและสับสน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะคาดหวัง นางยังอยากจะทำทีรักนวลสงวนตัวอีกสักหน่อย

ทว่าตอนนั้นเอง ห้องที่มืดมิดพลันมีเสียงฉีกขาดดังขึ้น

มีคนฉีกกระดาษหน้าต่างขาด!