ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 936

บทที่ 936 นักพรตชราผู้ไม่กลัวความตายและหญิงสาวผู้ใสซื่อ

ราวครึ่งชั่วยาว ผู้คนที่มารวมตัวกันที่ลานบรรพชนตระกูลจีก็ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป

เหลือเพียงฮ่องเต้จีถางและอาจารย์จางซวีคุน

จีถางเงยหน้ามองรูปปั้นทองคำทั้งสามของบรรพบุรุษ แล้วถามคำถามที่ไม่ได้ถามต่อหน้าทุกคนว่า

“จางซวีคุน เจ้ามีส่วนร่วมในการแย่งชิงบัลลังก์หรือไม่์”

“หากข้ามีส่วนร่วม ย่อมกล่าวกับฝ่าบาทอย่างตรงไปตรงมา” นักพรตชราจางซวีคุนนั่งอยู่บนธรณีประตู มือที่ผอมแห้งและเหี่ยวย่นนวดหลังและขาของเขา

“สวรรค์ลิขิตชะตาเช่นนี้หรือ? ตระกูลจีจะรุ่งเรืองอย่างแท้จริง? ผู้ที่จะนำความรุ่งเรืองมาสู่ตระกูลจี ผู้นั้นคือจีปอฉางจริงหรือ?”

จีถางมีสีหน้าเคร่งขรึม แม้จะอยู่เบื้องหน้ารูปสลักของท่านบรรพชน สีหน้าของเขายังคงเคารพ แต่ก็มิได้ก้มศีรษะลง

จางซวีคุนยืนพิงประตูพระตำหนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า

“ข้าเพียงแต่นำสิ่งที่เห็นมากล่าวเท่านั้น ไม่อาจล่วงรู้ ไม่อาจล่วงรู้ได้”

แม้แต่สำนักศรัทธาสวรรค์ก็ยังไม่กล้าเอ่ยอ้างถึงความลับของสวรรค์ อาตมาสำนักศรัทธาปฐพีอยู่ห่างไกลจากสวรรค์ยิ่งนัก จะล่วงรู้ความลับของสวรรค์ได้อย่างไร?”

“หึ” จีถางส่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ

อาจารย์จางซวีคุน ผู้นำสำนักศรัทธาปฐพีผู้มีวรยุทธ์ล้ำเลิศ และวิถีเต๋าอันแสนลึกล้ำ

นับพันปีที่ผ่านมา ราชวงศ์ต้าโจวอยู่ภายใต้การบริหารของอาจารย์จางซวีคุน ไม่เคยมีข้อผิดพลาดใด ๆ

วันนี้กล้าเอ่ยปากเช่นนี้ในตระกูลจี คำพูดทุกคำล้วนเป็นความจริง

“ฝ่าบาท ขออภัยที่ข้าน้อยต้องขอตัวก่อน ยังต้องไปดูแลศิษย์โง่เขลาเหล่านั้นเรียนหนังสือ” อาจารย์จางซวีคุนครางเบา ๆ อายุมากแล้ว ร่างกายก็เสื่อมถอย เดินไม่สะดวก ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ไม่รอให้จีถางตอบรับ เดินออกไปนอกสำนักศรัทธาปฐพีด้วยตัวเอง

ฮ่องเต้พระองค์นี้ไม่ชอบสายตระกูลอาจารย์ บังเอิญว่าเขาก็ไม่ชอบฮ่องเต้พระองค์นี้เช่นกัน

ทั้งสองไม่ค่อยลงรอยกัน เป็นเรื่องที่ราชวงศ์รู้กันดี เขาก็ไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง สำนักศรัทธาปฐพีขอบคุณน้ำใจของตระกูลจีเมื่อครั้งอดีต สิ่งที่เขาทำไปก็มากพอแล้ว

เขาก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า ควันธูปสามดอกบนรัดเกล้าแม่ชี ของกระถางธูปลอยคละคลุ้ง ดวงตาของเขามืดมัว ถอนหายใจเบา ๆ ว่า

“ศิษย์พี่ ท่าน ท่านสิ้นเร็วเกินไป”

น่าเสียดายที่ท่านไม่ให้โอกาสแม้แต่จะให้จางซวีคุนลุกขึ้นจากโลงมาดู

มิเช่นนั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องลากท่านขึ้นมา ดูว่าหมากที่ท่านผลักดันไป เดินทีละก้าวไปสู่เทียนหยวนได้อย่างไร

นางเดินตามทางดินเหลืองไปยังเบื้องลึก

เมื่อไปถึงจุดที่ลึกที่สุด นางก็มองเห็นกระบี่สองเล่ม เล่มหนึ่งมีใบกระบี่สีเทาดำ ด้ามกระบี่พันด้วยผ้าพันแผลเปื้อนเลือด คลื่นอากาศเย็นเยียบน่ากลัว

ส่วนอีกเล่มเป็นกระบี่หัก ใบกระบี่สีดำสนิท เต็มไปด้วยรอยร้าว

“เล่มที่มือซ้ายของเจ้า คือ โทษ เล่มที่มือขวา คือ ทัณฑ์”

ขณะที่กู้เหนียนหยวนกำลังสำรวจ ก็ปรากฏร่างบุรุษวัยกลางคนสวมชุดยาวทำด้วยผ้าป่าน ปรากฏกายขึ้นเคียงข้าง บนชุดป่านปักลายดอกบัวสีเขียวสองดอก

“กระบี่ไม่เลว” กู้เหนียนหยวนดวงตาลุกวาวด้วยความปรารถนา อยากจะชักกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ออกมา

ตามกฎของเรือนกระบี่ หากชักออกมาได้ก็จะเป็นของนาง

“น่าเสียดาย ยอดแห่งวัตถุดิบหลอมกระบี่เช่นเจ้ากลับไม่อาจถือครองกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ได้” ชายวัยกลางคนเอ่ยด้วยความเสียดาย

“แม้แต่เขายังไม่อาจถือครองได้”

กู้เหนียนหยวนไม่ทราบว่า ‘เขา’ ของชายวัยกลางคนคือใคร เพียงแต่รู้สึกว่าชายวัยกลางคนผู้นี้ช่างแปลกประหลาด ยิ่งกว่าท่านอาจารย์เสียอีก

นางหาได้ฟังคำของบุรุษวัยกลางคนไม่ นางมิรู้ด้วยซ้ำว่าบุรุษผู้นี้คือเซียนกระบี่ บัดนี้นางเพียงอยากลองดึงกระบี่ทั้งสองเล่มออกมา