ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 937

บทที่ 937 เขาจะไม่ลุกขึ้นยืน

กู้เหนียนหยวนใช้มืออันบอบบางทั้งสองข้างจับกระบี่โทษและทัณฑ์ มือซ้ายของนางถูกอักขระอาคมบนกระบี่ทำร้ายจนมีเลือดไหลออกมา แต่เลือดกลับแข็งตัวในทันที ส่วนมือขวาปรากฏรอยแตกสีเลือดขึ้นราวกับเครื่องเคลือบที่ใกล้จะแตกละเอียด

นางร้องเสียงเบา แต่กระบี่ทั้งสองก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะสามารถจับกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ได้ น่าเสียดายยิ่งนัก สุดท้ายเจ้าก็ไม่สามารถดึงมันออกมาได้อยู่ดี” ชายวัยกลางคนยืนกอดอก ส่ายหัวและถอนหายใจ “หากต้องการดึงกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ออกมาได้ ต้องเป็นผู้ที่จุติมาพร้อมกับพลังกระบี่…”

เสียงถอนหายใจของชายวัยกลางคนหยุดชะงักลงในทันที

ขณะนี้ ดินฟ้าภายในถ้ำกระบี่สั่นสะเทือน พื้นดินที่ทำจากโคลนเหลืองก็สั่นไหว

กู้เหนียนหยวนกำกระบี่สองเล่มในมือแน่น นางเปล่งเสียงดังลั่น

“ขึ้นมา!”

โทษและทัณฑ์ทะลวงพื้นดินขึ้นมา รอบตัวกระบี่มีปราณกระบี่อีกสายหนึ่งพันรอบ

กู้เหนียนหยวนขยับใช้ปราณกระบี่ซึ่งท่านอาจารย์มอบให้เมื่อคราฝากฝึกฝน ไม่คิดว่าจะสามารถสั่นคลอนกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ และนางสามารถดึงออกมาได้

นางถือกระบี่ไว้ข้างละเล่ม ใบหน้าสวยหวานดูมึนงงเล็กน้อย ชั่วขณะหนึ่งทำอะไรไม่ถูก

เซียนกระบี่ชะงักไปครู่หนึ่ง อ้าปากค้าง ขยับริมฝีปาก พึมพำเสียงเบาว่า “ตาแก่นั่น”

กู้เหนียนหยวนกุมกระบี่ไว้แน่น นางพบว่าไม่สามารถเก็บกระบี่ทั้งสองเล่มนี้ไว้ในถุงเก็บของ หรือเก็บเข้าไปในร่างกายได้ ริมฝีปากบางเฉียบเอ่ยถามเบา ๆ ว่า

“ท่านผู้อาวุโส ท่านมีฝักกระบี่หรือไม่เจ้าค่ะ”

นางแม้ไม่รู้จักบุรุษวัยกลางคนตรงหน้า แต่นางในฐานะนักรบผู้ฝึกฝนกระบี่ย่อมสัมผัสได้ว่าปราณกระบี่ของบุรุษตรงหน้านั้นช่างกว้างใหญ่เพียงใด

หากเทียบกับนางแล้ว นางคงเป็นเพียงแสงหิ่งห้อย ส่วนบุรุษผู้นี้คือดวงจันทร์กระจ่าง

“เด็กน้อย กระบี่สองเล่มนี้ เจ้าอยากมอบให้ผู้ใด”

เซียนกระบี่โบกมือเพียงครั้งเดียว ดินเหนียวบนพื้นก็ลอยขึ้นมาแล้วกลับกลายเป็นปลอกกระบี่ดินเหนียวสองอันลอยอยู่ตรงหน้ากู้เหนียนหยวน

“เล่มหนึ่งมอบให้ท่านอาจารย์ ส่วนอีกเล่ม…”

กู้เหนียนหยวนที่เพิ่งยิ้มแย้มเมื่อครู่ พลันนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตากระจ่างใสพลันมืดมัวลงในชั่วพริบตา

“มอบให้ท่านอาจารย์เช่นกัน”

“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส” กู้เหนียนหยวนความเศร้าโศกมาเร็วไปเร็ว จิตใจแจ่มใส นางเก็บความผิดและการลงทัณฑ์เข้าไปในฝักกระบี่ดินเหลือง สะพายไว้ด้านหลัง

“หากเขาเอ่ยถาม จงบอกว่า ไม่เสียใจ”

กู้เหนียนหยวนฟังแล้วรู้สึกเหมือนอยู่ในห้วงฝัน แต่ก็จดจำทุกคำพูดไว้ในใจอย่างตั้งใจ และพยักหน้ารับคำอย่างจริงจัง

นางหันหลังกลับไป เพียงสองก้าวก็หันกลับมาอีก ครั้งนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ นางเอ่ยถาม

“ผู้อาวุโส ท่านพอจะทราบวิธีทำให้ท่านอาจารย์ลุกขึ้นยืนได้หรือไม่ ท่านอาจารย์นั่งอยู่บนพื้นตลอด แม้กระทั่งวันที่ฝนตกก็ยังคงนั่งอยู่บนพื้น”

เซียนกระบี่มองเด็กสาวสะพายกระบี่ที่ใบหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ผู้นี้ เขาส่ายหน้า

“อาจารย์ของเจ้ายังลุกขึ้นยืนไม่ได้ หากเขาลุกขึ้นยืนเมื่อใด ย่อมมีผู้คนมากมายในโลกนี้ต้องนอนกังวล ยามนั้น หากโชคดีก็แค่เกิดเรื่องวุ่นวาย แต่หากโชคร้าย โลกคงจะล่วงเข้าสู่ยุคแห่งความวุ่นวาย”

“อืม…” กู้เหนียนหยวนเม้มริมฝีปาก นางไม่ค่อยเข้าใจนัก เพียงแต่จับใจความได้ว่า ท่านอาจารย์ไม่ยอมลุกขึ้นยืน เพราะเกรงว่าจะมีผู้หวาดกลัว

นางมองไปยังท่านเซียนกระบี่แล้วโค้งคำนับอย่างนอบน้อม โบกมือครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากโรงหลอมไป

ท่านเซียนกระบี่มองตามแผ่นหลังของศิษย์น้อย ส่ายหน้าพลางยิ้มออกมา พึมพำอย่างน้อยใจ

“ที่แท้เจ้าก็รู้ทุกอย่าง เหตุใดจึงไม่ยอมบอกข้า…”