ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 957

บทที่ 957 แผนการอันแยบยล

“พี่จ้าว อย่ากังวลไปเลย ข้าจะพาท่านออกไปเอง!”

จีปอฉางสกัดกั้นผู้บุกรุกไปไม่น้อยแล้ว เขาถือหอกชี้ไปทางหลี่ชางโส่วที่กำลังเข้ามาใกล้ สูดหายใจลึก แล้วพูดอย่างจริงใจกับจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ และไม่พูดอะไร เหมือนจะยอมรับโดยดุษณี

ขณะนั้นเอง เหตุการณ์ผิดปกติก็เกิดขึ้นอีกครั้ง

ท่ามกลางสายฝน พลังฝ่ามือที่ทรงพลังและไร้ขอบเขตปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน ฝ่ามือหนึ่งฟาดใส่จีปอฉาง จีปอฉางตอบสนองอย่างรวดเร็ว กระชับหอกยาว และแทงออกไปหนึ่งครั้ง

พลังฝ่ามือที่ทรงพลังทำลายม่านฝน สั่นสะเทือนหอกราชาทรชนของจีปอฉาง แล้วตบลงบนหน้าอกของเขา

ลูกตาของจีปอฉางเบิกกว้างด้วยความโกรธ ครางเบา ๆ ครั้งหนึ่ง ร่างกายลอยกระเด็นออกไป เลือดไหลออกมาจากปากและจมูก

หลี่ชางเซิงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ก้าวเท้าหนึ่งก้าว บุกเข้าไปข้างหน้า แล้วตะโกนด้วยความโกรธ

“เจ้าเป็นใครถึงกล้าขัดขวางการบังคับใช้กฎของตระกูลหลี่ เจ้าวางอำนาจตระกูลหลี่ไว้ที่ใด?”

“วันนี้ข้าจะสังหารเจ้าก่อน แล้วค่อยจับกุมจ้าวอู่หยาง”

หลี่ชางเซิงถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว เพื่อสร้างเหตุผลในการลงมือ แล้วปลดปล่อยพลังสังหารออกมา

จีปอฉางกระโดดถอยหลัง สมองมึนงง ไม่คิดว่าจู่ ๆ หลี่ชางเซิงจะโผล่มา

หลี่ชางเซิงไม่ใช่ถูกจูกัดเซี่ยวไป๋หลอกพาไปแล้วหรอกหรือ? ไยถึงปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน?

อีกอย่างตระกูลหลี่ไม่ใช่ต้องการจับกุมจ้าวอู่หยางหรืไรอ? ทำไมจู่โจมเขา จีปอฉาง? จีปอฉางทนรับฝ่ามือของขั้นจักรพรรดิระดับสี่อย่างยากเย็น และได้รับบาดเจ็บสาหัส

ตอนนี้มีเพียงทางเดียวคือ ต้องทิ้งจ้าวอู่หยางไว้ และหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

แต่กลับเป็นว่า การโจมตีของหลี่ชางเซิงไล่ตามมาอีกครั้ง

เขาต้องรับมืออย่างลนลาน ใช้กายาอมตะเสริมพลังในชั่วพริบตา ทำให้พลังทั่วร่างพลุ่งพล่าน

สถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วหลายครั้ง ทำให้ทุกคนตกตะลึง หลี่ชางโส่วเห็นหลี่ชางเซิงปรากฏตัวก็โล่งอก เมื่อขั้นจักรพรรดิระดับสี่ลงมื ก็ไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาดแล้ว

เพียงแต่เขายังสงสัย ทำไมหลี่ชางเซิงไม่จับตัวจ้าวอู่หยางก่อน แต่กลับคิดลงมือสังหารผู้บำเพ็ญเพียรที่ไม่รู้จักแทน

แม้จะมีเหตุผลอันชอบธรรม แต่ไม่เหมือนกับแนวทางปกติของเขาเลย

ตอนนี้เขางแค่ต้องจับจ้าวอู่หยางไป

หลี่ชางเซิงไม่ยั้งมือ ออกวรยุทธ์พุ่งเข้าหาจ้าวอู่หยาง ใช้เคล็ดวิชาที่ชำนาญที่สุดของตน

จูกัดเซี่ยวไป๋รู้ดี หลู่เสี่ยวจินเป็นทายาทที่หลู่จงรักและทะนุถนอมอย่างยิ่ง ไม่มีทางที่นางจะเป็นอันตรายได้อย่างแน่นอน เรียกได้ว่า หลู่เสี่ยวจินเป็นไพ่ตายที่สำคัญที่สุดในการช่วยเหลือจ้าวอู่หยาง

ด้วยวิธีนี้ จ้าวอู่หยางก็จะสามารถหลบหนีไปได้

สถานการณ์วุ่นวาย แต่เรื่องราวดีขึ้น

จีปอฉางบาดเจ็บสาหัส แต่ไม่เป็นภัยคุกคามต่อจ้าวอู่หยาง

หลี่ชางเซิงจะถูกหลู่เสี่ยวจินขัดขวาง แล้วจ้าวอู่หยางก็จะหลบหนีไปได้ด้วยเหตุนี้ ทุกสิ่งจะเป็นไปตามแผนการของเขาจูกัดเซี่ยวไป๋ผู้เป็นเช่นจูกัดเหลียง

ทุกคนจะปลอดภัย ขณะเดียวกันเขาก็ได้สร้างบุญคุณกับทุกคน

หลี่ชางเซิง หลู่เสี่ยวจิ้น จ้าวอู่หยาง จีปอฉาง…

……

ขณะที่หลี่ชางโส่วเข้าใกล้จ้าวอู่หยาง ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งจั้ง เสียงย่ำเท้าบนอากาศก็ดังมาจากทั้งสี่ทิศ ร่างงามสง่าดุจดอกบัวปรากฏ ก่อนจะต่อยหมัดใส่เขา

เขาแค่นเสียงเย็นชา ตอบโต้ด้วยหมัดเช่นกัน

ทว่าหมัดของร่างงามราวกับภูเขาถล่ม พลังฉีกผ่านม่านฝน พุ่งตรงเข้าสู่ร่างหลี่ชางโส่ว ทำลายอวัยวะทั่วร่างจนยับเยิน