ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 971

บทที่ 971 ความน่าสะพรึงกลัว

ชั้นที่สามสิบ ฝนยังคงตกไม่หยุด บรรยากาศไม่ค่อยจะราบรื่นนัก

เกือบทุกคนต่างสังเกตเห็นความผิดปกติ

ฝนนี้ตกหนักเกินไปแล้วกระมัง

ก่อนหน้านี้เม็ดฝนมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง แต่ตอนนี้มีขนาดเท่าเมล็ดถั่วแระ แต่ละเม็ดตกลงมากระทบร่างกายห็ทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย

พวกเขาล้วนเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงสุด แม้จะถูกฝนเปียกโชกก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถรับรู้ถึงพลังแห่งฟ้าดินได้อีก หยดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วแปลกประหลาด ตกลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน

พื้นดินถูกกระหน่ำจนเป็นหลุมเป็นบ่อ

ราวกับว่าเทพเจ้ากำลังระบายความโกรธ ต้องการลงโทษผู้คนด้วยเม็ดฝน

จุดต่าง ๆ ตามร่างกายของจ้าวอู่เจียงเริ่มเจ็บแปลบ เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง

เขารู้สึกว่าที่ที่เขายืนอยู่เหมือนกลายเป็นสระน้ำ และมีใครบางคนกำลังเทน้ำใส่สระ ผู้ฝึกฝนมากมายกลายเป็นปลาในบ่อ

หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าราวกับเส้นสายที่เชื่อมต่อกัน เป็นดั่งสายเบ็ดใสที่มองเห็นได้

สีหน้าของจูกัดเซี่ยวไป๋ซีดขาว เขาได้รับการตอบกลับทางจิตจากจูกัดชื่อแล้ว

ข้อความมีเพียงประโยคเดียว

“วิ่ง รีบวิ่งเถอะ! ออกจากที่ที่เจ้ายืนอยู่เดี๋ยวนี้!”

“จ้าวอู่หยาง!” จูกัดเซี่ยวไป๋ตะโกนลั่น

“วิ่ง!”

จ้าวอู่เจียงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจับมือกู้เหนียนหยวน วิ่งมุ่งหน้าไปยังชั้นที่สามสิบเอ็ด

กู้เหนียนหยวนชักกระบี่ที่อยู่ด้านหลังออกมา แล้วฟันเข้าไปในม่านฝนที่พร่ามัว

ปราณกระบี่อันทรงพลังผ่าม่านฝนออก สิ่งที่ปรากฏขึ้นคือขาคู่หนึ่งและร่างครึ่งล่างของร่างกาย เป็นร่างที่เดิมเต็มไปด้วยเลือดตอนนี้ถูกน้ำฝนชะล้างจนสะอาด ซีดขาวไร้สีเลือด

จ้าวอู่เจียงผลักกู้เหนียนหยวนออกไป เรื่องนี้ช่างประหลาดและคาดเดาไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้ผู้หญิงของเขาตกอยู่ในอันตรายที่ไม่อาจรู้ชัด

“เด็กดี เจ้ารีบกลับมาเถิด” หลี่ชางเซิงยังคงพูด เขายิ้ม ทว่าช่างเป็นรอยยิ้มที่ซีดเซียวน่าขนลุด และสองมือของเขาก็คว้าบีบคอจ้าวอู่เจียง จ้าวอู่เจียงพยายามหนี แต่เคลื่อนไหวไม่ได้ หยดฝนบนท้องฟ้าเชื่อมต่อกันเป็นเส้นและผูกมัดเขาไว้

หลี่ชางเซิงใช้สองมือบีบคอจ้าวอู่เจียง ปากก็พล่ามถ้อยคำน่าขนลุก

“อ้อมกอดของข้าเปิดรับเจ้าเสมอ เด็กดี สำนึกผิดอย่างจริงใจเถิด ลูกรัก เด็กดี เจ้ากลับมาเร็วเข้า”

ฟึ่บ!

ปราณกระบี่พุ่งตัดแขนทั้งสองข้างของหลี่ชางเซิง จ้าวอู่เจียงถอยหลังอย่างรวดเร็ว สายฝนเทกระหน่ำ ทุกสิ่งรอบด้านถูกม่านฝนบดบัง เขาได้ยินเสียงของคนอื่น ๆ แต่ไม่สามารถแยกแยะทิศทางได้

หยาดฝนแตกกระจายเป็นละอองน้ำ หมอกควันปกคลุมท้องฟ้าและแผ่นดิน ไม่อาจรับรู้ทิศทาง

“พวกเจ้าไปก่อน! พวกมันตามหาข้า ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า!” จ้าวอู่เจียงตะโกนลั่น

เขาคาดเดาได้แล้วว่าใครเป็นคนลงมือ แน่นอนว่าต้องเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังหลี่ชางเซิง เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แอบหมายตาเขามาตลอด