ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 975

บทที่ 975 เข้าใจผิด

ผู้ฝึกฝนส่วนใหญ่เริ่มหมดความอดทน

ท้องฟ้าใกล้มืด วิญญาณอาฆาตแปลกประหลาดอาจปรากฏตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ

แต่ทุกคนได้แต่โกรธอยู่ในใจ ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร

ทว่าแม้พวกเขามีจำนวนมากและมีกำลังมาก

แต่ที่นี่คือดินแดนลับเต๋อเหลียนชี่นที่สามสิบเอ็ด สถานที่ที่สิบสองราชาแห่งภูเขาคือสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งที่สุด

นอกจากนี้ยังมีสัตว์ปีศาจอื่น ๆ ที่ไม่ใช่ราชาแห่งภูเขาแต่ก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิแล้วก็มีอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

แม้พวกเขาจะรู้ว่าบรรดาราชาแห่งภูเขาเหล่านี้มีการต่อสู้แย่งชิงกันเอง

แต่ทุกครั้งที่ดินแดนลับเต๋อเหลียนเปิดขึ้น พวกราชาแห่งภูเขาเหล่านี้ก็มักจะรวมตัวกันต่อต้านศัตรูภายนอกเป็นหลัก!

พวกเขามีจำนวนมากและมีอิทธิพล แต่หมาป่าอสูรตรงหน้าที่มีขนาดเทียบเท่าภูเขาลูกเล็กนี้ อาจจะเพียงแค่ส่งเสียงร้องครั้งเดียว ชั่วขณะถัดมาก็จะมีสัตว์ปีศาจมากมายพุ่งออกมาจากทั่วทุกหนแห่ง ล้อมพวกเขาไว้ เมื่อเทียบกับจำนวนคน ต้องดูสถานที่ด้วย

อีกทั้งมังกรที่แข็งแกร่งก็ยังยากที่จะกดข่มงูเจ้าถิ่น

ราชาหมาป่ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยปากอีกครั้ง

“พวกเจ้าเคยพบกับผู้ฝึกตนนามจ้าวอู่หยางหรือไม่?”

ทันทีที่ราชาหมาป่าเอ่ยออกมา เสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นในหมู่ผู้คนทันที

อะไรนะ? จ้าวอู่หยาง?

เหตุใดจึงถามถึงจ้าวอู่หยาง?

หรือว่าราชาปีศาจจะมีความสัมพันธ์เก่าแก่กับจ้าวอู่หยาง?

ทุกคนพลันนึกถึงใบหน้าเย็นชาของราชาหมาป่า ท่าทีเย็นชาที่มีต่อพวกเขา

พวกเขาต่างร้องอุทานในใจ…แย่แล้ว! จ้าวอู่หยางdHคงไม่รู้ว่าตนเองได้ทำอะไรไปจนทำให้ราชาปีศาจโกรธ

ราชาปีศาจถึงได้มาดักรออยู่ตรงนี้ เพื่อสั่งสอนเขาสักหน่อย

จูกัดเซี่ยวไป๋หายวาบ สีหน้าเย็นชาของราชาปีศาจเหมือนจะบอกทุกอย่างแล้ว

จ้าวอู่หยางเหมือนจะก่อเรื่องไว้อีกแล้ว ไปที่ใดก็ดูเหมือนจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทไปทั่ว

ตอนนี้คงกำลังอยู่ระหว่างทางมาที่นี่

“ท่านผู้อาวุโส จ้าวอู่หยางล่วงเกินท่านหรือไม่?” บรรดาศิษย์ในสำนักเติมฟ้าต่างขมวดคิ้ว มีศิษย์คนหนึ่งก้าวออกมาจากแถว โค้งคำนับต่อราชาหมาป่า ท่าทีนอบน้อม “หากว่าจ้าวอู่หยางได้ล่วงเกินท่าน พวกข้าจะลงโทษเขาแทนท่านเอง แต่ว่าตอนนี้ เขาถูกกักขังอยู่ในชั้นที่สามสิบ เขาเคยล่วงเกินท่านผู้อาวุโสมาก่อน ฟ้าดินมีจิตวิญญาณ เขาคงไม่มีทางผ่านมาได้แน่”

“ถูกต้อง” ผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนยืนยัน

ก่อนหน้านี้จ้าวอู่หยางแข็งแกร่ง พวกเขาต่างไม่พอใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวงและหวาดกลัว กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดออกมา สถานการณ์ตอนนี้ จากท่าทีของราชาปีศาจ แทบจะยืนยันได้แล้วว่า จ้าวอู่หยางมีโอกาสสูงมากที่จะได้ล่วงเกินราชาปีศาจที่อยู่ตรงหน้า

นี่จึงเป็นโอกาสอันดีในการล้มจ้าวอู่หยาง

ศิษย์หลายคนของสำนักเติมฟ้าต่างกระสับกระส่าย เกือบจะตะโกนพร้อมเพียงว่า…โค่นล้ม จ้าวอู่หยาง ชิงศิษย์น้องเล็กคืนมา

“ท่านผู้อาวุโส คนผู้นี้หยิ่งผยองเกินขอบเขต บัดนี้กรรมตามสนอง กำลังฝ่าด่านวิกฤตอยู่”

“ท่านผู้อาวุโสไม่จำเป็นต้องรออีกแล้ว การรอจ้าวอู่หยางผู้ต่ำต้อย จะทำให้ท่านเสียเวลาอันมีค่าเปล่า ๆ เท่านั้น”

“ท่านผู้อาวุโส เพียงท่านออกคำสั่ง พวกข้าจะยืนเฝ้าอยู่ที่นี้ รอจนกว่าเขาจะปรากฏตัว แล้วจับตัวเขามา! หรือไม่ก็รอจนรุ่งสาง พวกข้าจะกลับไปยังชั้นที่สามสิบ ไม่ว่าเป็นหรือตาย พวกข้าจะนำตัวเขามาให้ท่านผู้อาวุโสให้ได้!”

พวกเขาไม่ทันสังเกตแววตาของราชาหมาป่าที่เย็นชาลงเรื่อย ๆ เลยสักนิด

ผู้คนออกมาพูดมากมาย แต่สุดท้ายราชาหมาป่าก็ยังคงนิ่งเฉย มองผู้คนด้วยความเฉยชา ราวกับว่าฟ้าดินเป็นหนี้มันอยู่หนึ่งความยุติธรรม และมันจะต้องทวงคืนให้ได้