ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 987

บทที่ 987 จีปอฉางผู้ชาญฉลาด

เสี่ยวไป๋พยักหน้า สายลมยามราตรีพัดเบา ขนหมาป่าพลิ้วไหว

“ทหารเต๋าเป็นอาวุธแห่งเต๋าที่บรรจุแก่นแท้ของมหาเต๋าเอาไว้ น่าเสียดายที่แตกหักไปแล้ว”

อาวุธแห่งเต๋าที่แตกหักแล้วก็ยังสามารถบดขยี้อาวุธศักดิ์สิทธิ์ระดับสวรรค์ได้

สิ่งใดก็ตามที่เกี่ยวข้องกับคำว่า ‘เต๋า’ และเกี่ยวพันกับขั้นเต๋า ย่อมเป็นจุดสูงสุดเสมอ

เพราะเต๋าคือมหาเต๋า เป็นแก่นแท้ของโลกใบนี้การครอบครองหลักการอันยิ่งใหญ่ ย่อมสามารถก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งอันสูงส่งได้

แม้อาวุธแห่งหลักการที่แตกหักจะมีแก่นแท้ของหลักการอันยิ่งใหญ่เจือจางเพียงใดก็ยังมีแรงดึงดูดอันเหลือล้นต่อผู้ยิ่งใหญ่

ผู้ยิ่งใหญ่สามารถมีชีวิตอยู่ได้หมื่นปี ไม่มีวันดับสูญชั่วนิรันดร์

เมื่อได้ยินเสี่ยวไป๋ยืนยัน หัวใจจ้าวอู่เจียงปั่นป่วน

หากจริง ๆ แล้วมีสุสานโบราณที่มีอาวุธเต๋าอยู่ เขาไม่ควรจะไม่ได้ยินข่าวคราวอะไรเลยสิ

……

“เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่มีข่าวรั่วไหลออกไป?”

แสงจันทร์เย็นเยียบ ณ สวรรค์ชั้นที่สามสิบเอ็ด ภายในถ้ำแห่งหนึ่งท่ามกลางความมืด

จีปอฉางกำลังปรับลมปราณ รักษาบาดแผล พลางสอบถามผู้ใต้บังคับบัญชา

ผู้ใต้บังคับบัญชาพยักหน้ายืนยันว่าไม่มีข่าวลือรั่วไหลออกไป ราชวงศ์เซียนต้าโจวเดินทางมายังดินแดนลับเต๋อเหลียนครั้งนี้ มีจุดประสงค์หลักสองประการ

ประการแรก คือ กระดูกจอมจักรพรรดิในดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่ยี่สิบสอง

ประการที่สอง คือ สุสานโบราณที่ซ่อนอยู่ในดินแดนลับเต๋อเหลียนชั้นที่สามสิบเอ็ด และอาวุธชิ้นหนึ่งที่อยู่ภายในสุสานนั้น

ส่วนเรื่องอื่น ๆ เป็นเพียงการทำไปตามโอกาส

สีหน้าของจีปอฉางยังคงซีดเซียวอยู่บ้าง วันนี้เขาตั้งใจจะฉวยโอกาสในความวุ่นวายเพื่อลงมือกับจ้าวอู่หยาง แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าเหตุใดหลี่ชางเซิงจึงจับตามองเขา ทำให้เขาถูกบีบให้ต้องต่อสู้จนได้รับบาดเจ็บ

โชคดีที่หนีได้เร็ว มิเช่นนั้นคงได้รับบาดเจ็บสาหัส หากไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้ในเวลาอันสั้น อาจส่งผลกระทบต่อการเดินทางไปสุสานโบราณได้

ก่อนออกจากราชสำนักเเซียนต้าโจว อาจารย์ได้กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า กระดูกจอมจักรพรรดิอาจไม่จำเป็น แต่อาวุธที่อยู่ในสุสานโบราณจำเป็นต้องนำกลับไปยังราชสำนักเซียนต้าโจวให้ได้

อาวุธชิ้นนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้ราชสำนักเซียนต้าโจวสามารถกลืนกินแผ่นดินและขุนเขา หรือแม้แต่ผนวกรวมราชสำนักเซียนอื่น ๆ ในวันข้างหน้า

แม้ไม่อาจได้มาครอบครอง ก็ต้องไม่ยอมให้ผู้อื่นได้ครอบครองเช่นกัน หากไม่สามารถนำออกมาได้จริง ๆ ก็ต้องทำลายเสีย

ภารกิจนี้ฟังดูยากลำบาก แต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ยากเลย

จากนั้นเขาจะนำความดีความชอบกลับไปยังราชวงศ์เซียนต้าโจว

แต่ถ้าทำเช่นนั้นจริง ๆ แล้วจะทำอย่างไรกับจ้าวอู่หยางและจ้าวอู่เลี่ยงเล่า? ปล่อยไว้เช่นนั้นหรือ?

ไม่ถูกต้อง! จีปอฉางสะดุ้งโหยงด้วยความหนาวสั่น

จ้าวอู่เลี่ยงสืบเชื้อสายมาจากตระกูลเซวียนหยวน มีความเป็นไปได้สูงว่าจะมีแซ่จีเช่นกัน

จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเขาคือรัชทายาทแห่งราชวงศ์ต้าโจว ไม่ใช่เพียงแค่คนที่พลัดพรากจากตะกูล?

เป็นไปได้ว่าองค์ชายองค์หนึ่งได้ปกปิดตัวตนและเข้าสู่ดินแดนลับของเต๋อเหลียน ไม่เพียงแต่เพื่อช่วงชิงโอกาส แต่ยังเพื่อแย่งชิงโอกาสของจีปอฉาง หรืออาจเพื่อทำลายโอกาสของเขาก็เป็นได้

แล้วจ้าวอู่หยางเล่า? เขาก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นคนในราชวงศ์เช่นกัน!

จีปอฉางไม่เคยรู้สึกแจ่มชัดเช่นนี้มาก่อน เขาเข้าใจแล้ว เขาคิดทะลุปรุโปร่งแล้ว

ทำไมจ้าวอู่หยางถึงสามารถทำลายร่างอมตะของเขาได้?

เพราะจ้าวอู่หยางก็เป็นคนในราชวงศ์ต้าโจวเช่นกัน เขาก็ฝึกฝนร่างอมตะจึงรู้จุดอ่อนของร่างอมตะ! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้! จิตใจของจีปอฉางยิ่งกระจ่างแจ้ง

น่าหวาดเสียวนัก เขาเกือบจะถูกหลอกให้หลงเชื่อเสียแล้ว!