ข้านี่แหละขันทีอันดับหนึ่งในใต้หล้า นิยาย บท 998

บทที่ 998 วันแรกของการงดเว้นกามา

พี่น้องทั้งหลาย ใครเข้าใจบ้าง?

วันนี้ข้าได้พบกับหญิงสาวผู้หนึ่ง ทำให้ข้ารู้สึกหวั่นไหวอย่างยิ่ง!

เรื่องราวเป็นดังนี้

หญิงสาวผู้มีกลิ่นกายหอมฟุ้ง รูปร่างอ่อนช้อย ริมฝีปากชุ่มชื้นน่าสัมผัส ใบหน้างดงามเป็นที่สุด นางแกล้งยั่วยวนเขา!

แสงอรุณเริ่มสาดส่อง จ้าวอู่เจียงเงยหน้ามองท้องฟ้า เอวปวด หลังเมื่อย ใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่มีความหวังในชีวิต

เพื่อป้องกันไม่ให้กู้เหนียนหยวนลื่นไถลไปด้านหลัง เขาจึงต้องรองรับก้นกลมนุ่มของกู้เหนียนหยวนไว้ตลอด

อีกทั้งยังกังวลว่าหากเขาขยับตัวมากเกินไปอาจจะปลุกกู้เหนียนหยวนที่กำลังหลับสบายให้ตื่นขึ้นมา เขาจึงแทบไม่ได้ขยับตัวเลยตลอดทั้งคืน

บัดนี้ฟ้าสางแล้ว ชายหนุ่มร่างกายแข็งแรงเช่นเขาก็เป็นธรรมชาติที่จะเกิดตื่นตัวยามเช้า!

ทำให้เขาทรมานยิ่งก็หญิงสาวในอ้อมกอดของเขากลิ่นหอมหวาน เนื้อคัวนุ่มนิ่มเพียงใดเล่า เขาทรมานมากนัก

แต่เขาก็ยังฝันทน ไม่ขยับเขยื้อน

แม้พลังของเขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก แต่ก็ไม่อาจต้านทานการล่มสลายของโลกหรือการรุกรานจากศัตรูภายนอกได้ เขาทำให้ญาติมิตรและสตรีของเขาต้องกังวลใจมาโดยตลอด

กระทั่งเขาสิ้นใจ

ความกังวลพุ่งสู่แล้วกลายเป็นความเศร้าที่ไม่มีวันสิ้นสุด

แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว

และกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว กำลังก้าวออกจากความสับสน

คราวนี้เขาจะไม่ปล่อยให้สตรีของเขาต้องกังวล และเจ็บปวด เขาจะปกป้องนางให้ดี

นับจากวันนี้ เขาจะก้าวเข้าสู่ขั้นจักรพรรดิ เขาต้องเดินไปสู่ใจกลางดินแดนศักดิ์สิทธิ์เต๋อเหลียน ค้นหาความจริง ค้นหาเมล็ดดอกบัว สร้างร่างกายของตนเอง และทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น

ตอนนี้เขากำลังปกป้องสตรีของเขา ปกป้องการนอนหลับอย่างสบายใจที่นางไม่ได้สัมผัสมานาน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะรังแกนาง

เรื่องราวก็เป็นเช่นนี้

เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงพยักหน้า กู้เหนียนหยวนก็โอบกอดจ้าวอู่เจียงแล้วพูดอย่างเขินอาย “เหตุใดเจ้ายังไม่ขยับอีกเล่า?”

จ้าวอู่เจียงทำหน้าหงอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เหมือนว่าเหนียนหยวนก็ไม่ได้เข้าใจเขามากนัก

เขาไม่ขยับ นางก็ไม่ขยับ คนสองคนจะร่วมมือกันเมื่อใด?

“อะวู้ว” (พี่ใหญ่ อาหารเช้าพร้อมแล้ว) เสียงเห่าของเสี่ยวไป๋ดังมาจากนอกประตู ไม่พูดภาษามนุษย์ที่ไม่คล่องแคล่วอีกต่อไป เสี่ยวไป๋ที่เห่าหอนเหมือนหมาป่าช่างคล้ายกับในอดีตเหลือเกิน

เสี่ยวไป๋ที่พูดภาษามนุษย์ได้มีร่างกายใหญ่โตดั่งภูเขา เต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม ทำให้จ้าวอู่เจียงรู้สึกแปลก ๆ เสียงของ เสี่ยวไป๋ ทำลายบรรยากาศหวานชื่นระหว่างจ้าวอู่เจียงกับกู้เหนียนหยวน

กู้เหนียนหยวนรีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน ใบหน้างามแดงระเรื่อด้วยความอาย จัดแจงผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง

จ้าวอู่เจียงก็ลุกขึ้น ร่างกายสั่นเทา รู้สึกราวกับมีมดไต่เต็มตัว โดยเฉพาะที่ขาทั้งสองข้าง เขากระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ได้”

ด้านนอกประตูเงียบลง คงเป็นเพราะเสี่ยวไป๋ได้รับคำตอบแล้วจึงจากไป

ขณะเดียวกันที่นอกประตู เสี่ยวไป๋ย่องอย่างระมัดระวัง หมาป่าตัวน้อยขี้ขลาดวางอุ้งเท้าบนประตู หรี่ตามองผ่านช่องประตูเข้าไปด้านใน

การตอบสนองของจ้าวอู่เจียงช้าไปหนึ่งลมหายใจ มันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง…ข้าต้องดูว่าเกิดอะไรขึ้น