คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 161

ผู้อำนวยการเฉวียนใบหน้าประดับรอยยิ้มเต็มเปี่ยม เอ่ยคำทักทายก่อนทันควัน “ผู้อำนวยการหลิน”

หลินอู๋ยิ้มพลางพยักหน้า แล้วพูดกับเขาและอวี้มั่วซวินว่า “ถิงเซินจะเลี้ยงข้าวทีมพวกเรา ประธานอวี้กับผู้อำนวยการเฉวียนไปทานด้วยกันไหมคะ?”

นี่มันมองข้ามหรงฉือไปเลยชัด ๆ

ผู้อำนวยการเฉวียนต้องตอบตกลงไปด้วยอยู่แล้ว

เขามองไปที่อวี้มั่วซวินกับหรงฉือ

อวี้มั่วซวินกล่าวขึ้นมาในทันที “น้ำใจของคุณหลิน พวกเรารับไว้แล้ว แต่เรามีแพลนอื่นแล้วละ”

หลินอู๋ขมวดคิ้ว “ประธานอวี้...”

เธอคิดไม่ถึงว่าหลังจากที่เธอพยายามอยู่หลายต่อหลายครั้ง กระนั้นอวี้มั่วซวินก็ยังคงไม่มีวี่แววว่าจะหวั่นไหวเลยสักนิด

เธอเหลือบมองหรงฉือที่นั่งดื่มน้ำอยู่ข้าง ๆ แวบหนึ่ง

หรงฉือเห็นเธอมองมา จึงมองกลับด้วยสายตาเย็นเยียบ

หลินอู๋เบือนสายตาหนี

นอกจากหรงฉือจะหน้าตาสะสวยพอไปวัดไปวาได้ หลินอู๋ก็ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าหรงฉือมีค่าอะไรให้อวี้มั่วซวินปกป้องเธอได้ถึงขั้นนี้

หรงฉือโดดเด่นและเปล่งประกายสู้เธอได้หรือ?

ในเมื่ออวี้มั่วซวินปฏิเสธแล้ว เธอก็เพียงแค่แค่นหัวเราะ แล้วพูดด้วยท่าทางที่ดีมากเหมือนเดิมว่า “โอเคค่ะ ถ้างั้นไว้คราวหน้าก็แล้วกันนะคะ”

ว่าแล้วเธอก็หมุนตัวเดินจากไปทันที โดยไม่ปรายตามองหรงฉือกับผู้อำนวยการเฉวียนด้วยซ้ำ

ผู้อำนวยการเฉวียนรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะถูกเมิน

“คุณหลินนี่ ในบางเวลาก็ถือตัวเหมือนกันนะครับ”

แม้ว่าหลินอู๋มีคุณสมบัติที่จะวางมาดเย่อหยิ่งได้ก็ตามที แต่...ในฐานะบอสใหญ่ที่แท้จริงอย่างเฟิงถิงเซิน ทุกครั้งที่เจอพนักงานเหมือนพวกเขาก็ทั้งให้เกียรติและปฏิบัติต่อด้วยความมีมารยาทเสมอ

อวี้มั่วซวินยักไหล่เล็กน้อย ก่อนเอ่ย “ดูออกแล้วละครับ”

หลินอู๋ทำตัวเย่อหยิ่งราวกับว่าซวิ่นตู้เป็นของเธอไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น

อวี้มั่วซวิน “อ้อ...”

หรงฉือพูด “เราไปกันเถอะ”

อวี้มั่วซวินยิ้ม “ผมเลี้ยงข้าวคุณนะ”

หรงฉือส่ายหน้า “ไม่ละ ฉันยังมีธุระอื่นต้องจัดการ”

คุณย่าเฟิงออกคำสั่งแล้ว เธอจึงต้องกลับไปที่บ้านเดิมสักหน่อย และมื้อค่ำก็ต้องรับประทานที่บ้านเดิม

ขณะมาถึงที่บ้านแล้ว เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินก็กลับมากันแล้วเช่นกัน

การที่เฟิงถิงเซินกลับมา เป็นเรื่องที่หรงฉือนึกไม่ถึง

เธอนึกว่าเขาจะอยู่เป็นเพื่อนหลินอู๋ที่บริษัทต่อเสียอีก

เฟิงถิงเซินเห็นเธอกลับมา ก็ชายตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วกลับไปเคาะแป้นพิมพ์ทำงานของตัวเองต่อ

ในเวลามื้อค่ำ เฟิงถิงเซินหย่อนก้นนั่งลงด้านข้างหรงฉือ เห็นเขาจับโทรศัพท์อยู่และดูยุ่ง ๆ เธอจึงเอ่ยขึ้นกะทันหันว่า “อีกเดี๋ยวคุณพอจะมีเวลาหรือเปล่า? ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย”