คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 576

หลังจากวางสายแล้ว หลินอู๋ก็ทักทายกับเหรินจี่เฟิงไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันหลังขึ้นรถแล้วจากไป

ทั้งบ่ายในวันนั้น คนตระกูลหลินและคนตระกูลซุนต่างก็อยู่ในอาการตื่นเต้นและปีติยินดี

ที่จริงแล้ว หลินอู๋ก็เช่นกัน

ถึงแม้ภายนอกเธอดูเหมือนจะสุขุมเยือกเย็นมากก็ตาม

ช่วงประมาณห้าโมงเย็น โทรศัพท์ของหลินอู๋ดังขึ้น ชั่วขณะนั้น ความสนใจของคนอื่น ๆ ต่างก็หันมาที่หลินอู๋

หลังจากหลินอู๋ดูข้อความเสร็จ ซุนลี่เหยาก็รีบถามว่า “พี่เขยจะเข้ามารับพี่แล้วใช่ไหม?”

“ไม่ใช่” หลินอู๋พูด “แต่เขาส่งข้อความมาถามว่าฉันอยากจะให้คนมารับฉันไหม”

“อย่างนั้นเหรอ...”

ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะไม่ได้มารับหลินอู๋ด้วยตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเป็นหลินอู๋เอง หรือคนอื่น ๆ ในตระกูลหลินและคนตระกูลซุน ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจนัก

เพราะท้ายที่สุดแล้ว การมอบเซอร์ไพรส์ในช่วงเวลาธรรมดา ๆ นั้น ได้ผลดีที่สุด

หลินอู๋ตอบกลับข้อความแล้ว หลังจากประมาณหกโมงเย็น เธอก็ออกจากบริษัทท่ามกลางการมองส่งของคนในตระกูลหลินและตระกูลซุน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เฟิงถิงเซินจองไว้

เมื่อมาถึงที่หมาย เธอยังไม่ทันได้เข้าไปในห้องส่วนตัว ก็เห็นเฟิงจิ่งซินเดินไปเดินมาอยู่นอกห้องส่วนตัว เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่

พอเห็นเธอมา เฟิงจิ่งซินก็วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความดีใจในทันที “น้าอู๋อู๋!”

หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปกอดเธอไว้ “ช้า ๆ หน่อย”

เฟิงจิ่งซินพยักหน้าไม่หยุด “หนูรู้แล้วค่ะ” พูดจบ ก็ส่งกล่องของขวัญที่อยู่ในมือให้เธอ “สุขสันต์วันเกิดนะคะ!”

หลินอู๋รับของขวัญมา ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณนะ ซินซิน”

อาจเพราะไม่วางใจที่เฟิงจิ่งซินอยู่ข้างนอกคนเดียว พอเธอเงยหน้าก็พบว่าเฟิงถิงเซินก็เดินออกมาจากในห้องส่วนตัวแล้ว เขาเห็นเธอ ก็เอ่ยปากว่า “มาแล้วเหรอ?”

หลินอู๋มองก็ชะงักไป ทว่าหลังจากนั้นก็ยิ้มเล็กน้อยอีกครั้ง ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณนะ”

เวลานี้ เฮ่อฉางปั่วก็มอบของขวัญที่เตรียมไว้ให้หลินอู๋

หลินอู๋ก็รับมาเช่นกัน

หลังจากที่แต่ละคนต่างมอบของขวัญแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็นั่งลงแล้วเริ่มสั่งอาหาร

หลังจากที่อาหารมาเสิร์ฟ พวกเขาก็เริ่มพูดคุยไปด้วย ทานอาหารไปด้วย หัวข้อที่ทุกคนคุยกันเป็นเรื่องทั่ว ๆ ไป แม้ว่าหลินอู๋จะสังเกตอยู่ตลอด แต่ไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีสัญญาณพิเศษอะไรเลย

ตอนแรกเธอยังคงไม่ค่อยจะใส่ใจมากนัก

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เซอร์ไพรส์มักจะเก็บไว้ในตอนท้ายเสมอ

แต่ขณะที่พวกเขาทานกันเกือบจะเสร็จ ก็ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ หลินอู๋เริ่มจิตใจไม่อยู่กับตัวขึ้นมา รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นแบบฝืน ๆ และเริ่มไม่รู้สึกยากอาหารแล้ว