หลังจากวางสายแล้ว หลินอู๋ก็ทักทายกับเหรินจี่เฟิงไม่กี่ประโยค ก่อนจะหันหลังขึ้นรถแล้วจากไป
ทั้งบ่ายในวันนั้น คนตระกูลหลินและคนตระกูลซุนต่างก็อยู่ในอาการตื่นเต้นและปีติยินดี
ที่จริงแล้ว หลินอู๋ก็เช่นกัน
ถึงแม้ภายนอกเธอดูเหมือนจะสุขุมเยือกเย็นมากก็ตาม
ช่วงประมาณห้าโมงเย็น โทรศัพท์ของหลินอู๋ดังขึ้น ชั่วขณะนั้น ความสนใจของคนอื่น ๆ ต่างก็หันมาที่หลินอู๋
หลังจากหลินอู๋ดูข้อความเสร็จ ซุนลี่เหยาก็รีบถามว่า “พี่เขยจะเข้ามารับพี่แล้วใช่ไหม?”
“ไม่ใช่” หลินอู๋พูด “แต่เขาส่งข้อความมาถามว่าฉันอยากจะให้คนมารับฉันไหม”
“อย่างนั้นเหรอ...”
ถึงแม้เฟิงถิงเซินจะไม่ได้มารับหลินอู๋ด้วยตัวเอง แต่ไม่ว่าจะเป็นหลินอู๋เอง หรือคนอื่น ๆ ในตระกูลหลินและคนตระกูลซุน ต่างก็ไม่ได้ใส่ใจนัก
เพราะท้ายที่สุดแล้ว การมอบเซอร์ไพรส์ในช่วงเวลาธรรมดา ๆ นั้น ได้ผลดีที่สุด
หลินอู๋ตอบกลับข้อความแล้ว หลังจากประมาณหกโมงเย็น เธอก็ออกจากบริษัทท่ามกลางการมองส่งของคนในตระกูลหลินและตระกูลซุน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่เฟิงถิงเซินจองไว้
เมื่อมาถึงที่หมาย เธอยังไม่ทันได้เข้าไปในห้องส่วนตัว ก็เห็นเฟิงจิ่งซินเดินไปเดินมาอยู่นอกห้องส่วนตัว เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่
พอเห็นเธอมา เฟิงจิ่งซินก็วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความดีใจในทันที “น้าอู๋อู๋!”
หลินอู๋ยิ้มเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปกอดเธอไว้ “ช้า ๆ หน่อย”
เฟิงจิ่งซินพยักหน้าไม่หยุด “หนูรู้แล้วค่ะ” พูดจบ ก็ส่งกล่องของขวัญที่อยู่ในมือให้เธอ “สุขสันต์วันเกิดนะคะ!”
หลินอู๋รับของขวัญมา ก่อนจะพูดว่า “ขอบคุณนะ ซินซิน”
อาจเพราะไม่วางใจที่เฟิงจิ่งซินอยู่ข้างนอกคนเดียว พอเธอเงยหน้าก็พบว่าเฟิงถิงเซินก็เดินออกมาจากในห้องส่วนตัวแล้ว เขาเห็นเธอ ก็เอ่ยปากว่า “มาแล้วเหรอ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...