เฟิงถิงเซินกล่าว “ฉันไม่รีบ นายไปก่อนเถอะ”
ได้ยินเขาพูดแบบนี้ เฮ่อฉางปั่วกล่าว “โอเค”
เฮ่อฉางปั่วเดินไปหาหรงฉือ “ประธานอวี้ คุณหรง”
เมื่อเห็นว่าเป็นเขา รอยยิ้มของอวี้มั่วซวินจางลงเล็กน้อย “ที่แท้ก็เป็นประธานเฮ่อนี่เอง”
หรงฉือก็กล่าวอย่างสุภาพเช่นกัน “ท่านประธานเฮ่อ”
ในตอนนี้ เหรินจี่เฟิงก็เดินเข้ามาเช่นกัน
แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเฮ่อฉางปั่วคือ เขาทักทายแค่อวี้มั่วซวิน “ประธานอวิ้”
รอยยิ้มของอวี้มั่วซวินจางลงมากกว่าเดิม “ประธานเหรินก็มาด้วยเหรอครับ? ขอโทษด้วย เมื่อครู่วุ่นวาย ผมไม่ทันได้มอง”
เหรินจี่เฟิงสังเกตได้ว่าอวี้มั่วซวินไม่อยากเจอหน้าเขามากกว่าครั้งก่อนที่พบกันได้โดยธรรมชาติ
เขาไม่แปลกใจกับเรื่องนี้มากนัก
เขาชำเลืองมองหรงฉืออย่างเยือกเย็น
เขารู้ได้ทันทีว่าหรงฉือจะต้องใส่สีตีไข่เอาเรื่องวันนั้นไปฟ้องอวี้มั่วซวินอย่างแน่นอน
เขาไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีของอวี้มั่วววินมากนัก พลางกล่าว “เรื่องที่ผมไปที่ฉางโม่เมื่อสองวันก่อน ประธานอวี้ทราบแล้วใช่ไหมครับ?”
“ทราบแล้วครับ เสี่ยวฉือบอกผมแล้ว” อวี้มั่วซวินกล่าว “แผนงานของประธานเหรินผมก็อ่านแล้วเหมือนกัน ผมคิดว่าดีมากเลยครับ เพียงแต่...โดยส่วนตัวผมยังไม่ค่อยชอบ ดังนั้นต้องขอโทษประธานเหรินด้วย เรื่องความร่วมมือ เกรงว่าคงจะ...”
เหรินจี่เฟิงไม่คิดว่าอวี้มั่วซินจะไม่สนถูกผิดทำเพื่อหรงฉือขนาดนี้
เขาขมวดคิ้ว “ผมคิดว่าประธานอวี้เป็นคนที่แยกประโยชน์ส่วนตนกับส่วนรวมเสียอีก”
“ใช่ครับ” ในเมื่อพูดออกมาแล้ว อวี้มั่วซวินก็ไม่เก็บซ่อนความรู้สึกอีกต่อไป กล่าวด้วยรอยยิ้ม “แต่ก็แล้วแต่ช่วงเวลาด้วย”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...