ความรู้สึกที่เฟิงถิงเซินมีต่อเธอ เขาไม่ควรสงสัย
ดังนั้น ฉากนั้นเป็นไปได้มากที่จะเป็นเพียงความเข้าใจผิด
……
เช้าวันศุกร์ หรงฉือเพิ่งตื่นครู่หนึ่ง สายจากคุณยายหรงก็โทรเข้ามา ให้หรงฉือไปดูนิทรรศการภาพวาดของผู้อาวุโสจี้เป็นเพื่อนเธอตอนเช้าวันอาทิตย์
คุณยายหรงเป็นแฟนตัวยงของนิทรรศการภาพวาดของผู้อาวุโสจี้
ครั้งก่อนที่ผู้อาวุโสจี้จัดนิทรรศการภาพวาดก็คือเมื่อสิบกว่าปีก่อน
เป็นโอกาสหายาก หรงฉือพูด "ได้ค่ะ วันอาทิตย์หนูจะไปเป็นเพื่อนคุณยาย"
เพิ่งวางสาย สายจากเฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามาอีกครั้ง
ตั้งแต่วันจันทร์หลังเธอไปเข้าร่วมกิจกรรมผู้ปกครองที่โรงเรียน นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงจิ่งซินโทรหาเธอ
หรงฉือไม่รับสาย
บ่ายวันเสาร์ เธอกลับมากินข้าวที่ตระกูลหรง
เช้าวันอาทิตย์ เธอออกจากบ้านด้วยกันกับคุณยายหรง ไปยังนิทรรศการภาพวาด
เมื่อมาถึงที่หมาย เธอเพิ่งลงจากรถ ก็เห็นรถของอวี้มั่วซวินขับเข้ามาเช่นกัน
หรงฉือแปลกใจเล็กน้อย "รุ่นพี่?"
อวี้มั่วซวินเห็นเธอกับคุณยายหรงก็แปลกใจมากเช่นกัน "เสี่ยวฉือ คุณย่าหรง พวกคุณก็มาด้วยเหรอครับ?"
"ใช่"
คุณยายหรงพูดด้วยรอยยิ้ม "มั่วซวินก็สนใจนิทรรศการภาพวาดเหมือนกันเหรอ?"
อวี้มั่วซวินพูด "เปล่าหรอกครับ ผมเป็นตัวแทนครอบครัวมามอบของขวัญให้ท่านผู้อาวุโสจี้..."
ผู้อาวุโสจี้เป็นปรมาจารย์ภาพวาดพู่กันจีนที่มีชื่อเสียงในประเทศ กอปรกับตระกูลจี้มีพื้นเพโดดเด่น ทุกครั้งที่ผู้อาวุโสจี้จัดนิทรรศการภาพวาด ผู้คนที่คุ้นเคยกันในแวดวง จึงต่างมาเพื่อให้เกียรติ ส่วนคนที่ไม่ค่อยรู้จักกัน ก็ยังพยายามเข้าหา เพื่อหวังผูกมิตร
ว่ากันว่าทุกครั้งที่ผู้อาวุโสจี้จัดนิทรรศการภาพวาดครั้งหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าภาพขายออกหรือไม่ แค่ของขวัญที่รับมา ก็มีมูลค่าเกินสิบหลักแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...