หลังเลิกงาน ตอนที่หรงฉือกับอวี้มั่วซวินมาถึงวิลล่าของหนานจื้อจือ หนานจื้อจือก็กำลังขมวดคิ้วคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่
พอเห็นพวกเขา เขาก็วางสาย นั่งลงแล้วพูดว่า “หลังจากดูเนื้อหาวิจัยของเธอในครั้งนี้แล้ว มีหลายคนที่อยากรู้จักเธอ ไว้โอกาสหน้าค่อยพาไปแนะนำให้รู้จักกัน”
หรงฉือพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “ค่ะ”
งานวิจัยของเธอในครั้งนี้ได้รับการอนุมัติให้เป็นโครงการวิจัยระดับชาติ ต่อมา หนานจื้อจือก็คุยกับเธอเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่เกี่ยวข้อง
หลังจากนั้น หรงฉือกับอวี้มั่วซวินยังขอคำชี้แนะจากหนานจื้อจืออีกสองสามคำถาม จนกระทั่งดึกดื่น พวกเขาจึงจะกลับไป
เช้าในวันรุ่งขึ้น กลับมาถึงบริษัท หรงฉือกำลังดูเรซูเม่ที่ฝ่ายเอชอาร์ของบริษัทคัดกรองไว้ แล้วส่งมาให้ฝ่ายเทคนิค
หลังจากที่เธอดูมาสักพัก จู่ ๆ ก็ชะงักไป
อวี้มั่วซวินก็อยู่ข้าง ๆ เห็นสีหน้าเธอดูผิดปกติ จึงถามขึ้น “เป็นอะไรหรือเปล่า?”
“เรซูเม่ของหลินอู๋”
อวี้มั่วซวินเลิกคิ้วแล้วยิ้ม “เธอยังจะส่งเรซูเม่เข้ามาอีกเหรอ? พากเพียรเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย”
หรงฉือไม่พูดอะไร ก็ปัดเรซูเม่ของหลินอู๋ทิ้งไปเลยทันที
วันนี้ตอนบ่ายอวี้มั่วซวินต้องออกไปทำงานต่างจังหวัด เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า “การเสวนาในวันมะรืนก็รบกวนคุณด้วยนะ”
หรงฉือตอบกลับว่า “ยินดี”
การเสวนาที่อวี้มั่วซวินกล่าวถึง คือการเสวนาระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนที่จัดโดยเทศบาลเมือง
มีเพียงสามสิบกว่าบริษัทเท่านั้นที่ได้รับเชิญให้เข้าร่วมการเสวนาในครั้งนี้
หรงฉือในฐานะตัวแทนของฉางโม่ เดินทางมาถึงสถานที่ประชุม พอจะลงรถ ก็เจอกับคนรู้จักเข้า
หรงฉือหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย จากนั้นก็ดึงสายตากลับ ก้าวขึ้นบันได เข้าสู่โถงใหญ่
เหรินจี่เฟิงมองแผ่นหลังของหรงฉือ ตอนที่เตรียมจะก้าวขึ้นบันไดเหมือนกัน ด้านหลังก็มีคนเรียกชื่อเขา “ประธานเหริน”
เหรินจี่เฟิงหันกลับไป มองไปยังคนคนนั้น “ประธานเฟิง”
เฟิงถิงเซินจับมือกับเขาแล้วพูดว่า “ไม่ได้เจอกันมาสักพักหนึ่งแล้วนะครับ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...