คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 289

ตอนนี้เธอมีหุ้นส่วนอยู่ในซวิ่นตู้แล้ว เมื่อครู่เธอไม่อยู่ คงเพราะไปประชุมกับเฟิงถิงเซินและคนอื่น ๆ

“พี่คะ” ซุนลี่เหยาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม เหลือบมองหรงฉือแวบหนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคนว่า “มีคนได้รับดอกไม้ เมื่อกี้เพิ่งทำมาเป็นอวด แต่พอได้ยินว่ามีคนมากมายส่งดอกไม้มาให้พี่ แถมพี่เขยฉันยังโอนหุ้นให้พี่อีก คนคนนั้นก็พูดอะไรไม่ออกไปเลยล่ะ”

หลินอู๋ได้ยิน ก็เหลือบมองหรงฉืออย่างเย็นชา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ซุนลี่เหยาพูดอีกว่า “พี่คะ ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าคนแซ่อวี้ดีต่อเธอมากเลยไม่ใช่เหรอ แต่วันนี้วันวาเลนไทน์คนแซ่อวี้นั่นกลับมอบดอกไม้ให้เธอแค่ช่อเดียว ไม่มีอะไรอย่างอื่นเลย”

หลินอู๋เลิกคิ้ว

วันวาเลนไทน์อวี้มั่วซวินให้ดอกไม้หรงฉือแค่ช่อเดียวอย่างนั้นเหรอ?

แบบนั้นมันก็ดูจะไม่ใส่ใจเกินไปหน่อยจริง ๆ

ก่อนหน้านี้ เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าอวี้มั่วซวินดีกับหรงฉือมากจริง ๆ

อย่างไรเสีย หรงฉือก็มีอำนาจในการพูดในฉางโม่

แต่ตอนนี้เมื่อมีการเปรียบเทียบ เธอถึงได้รู้ว่า หากอวี้มั่วซวินจริงใจกับหรงฉือจริง แล้วทำไมถึงให้แค่สิทธิ์ แต่ไม่ยอมให้ตำแหน่ง หรือแม้แต่หุ้นกับเธอล่ะ?

เวลานี้ ประธานจางก็เดินเข้ามา พอเห็นหลินอู๋ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนี้มีหุ้นแล้ว คุณมีแผนจะบริหารซวิ่นตู้อย่างเต็มรูปแบบเลยไหมครับ?”

หลินอู๋ตอบกลับว่า “ไม่ล่ะค่ะ เรื่องที่เป็นเฉพาะทางก็มอบให้คนที่เชี่ยวชาญทำไปเถอะ ฉันไม่ชอบยึดครองอำนาจไว้เอง”

ขณะที่พูด เธอก็เหลือบมองหรงฉือแวบหนึ่ง

หรงฉือเองไม่มีความสามารถ แต่เพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองมีอำนาจในการพูด เธอจึงอยากจะควบคุมทุกอย่างในฉางโม่

แต่เธอไม่มีตำแหน่ง หรือแม้แต่หุ้นส่วนเลย

คิด ๆ ดูแล้วช่างน่าขำ

หรงฉือกำลังทำงานอย่างตั้งใจ ไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องเมื่อสักครู่เลย

เวลานี้ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น

เธอเหลือบมอง แล้วเห็นว่าเป็นข้อความที่หนานจื้อจือส่งมา

[คืนพรุ่งนี้เข้ามารับผมด้วย]

สัปดาห์ที่แล้วหนานจื้อจือบอกว่ามีคนอยากจะรู้จักเธอ

การนัดเจอกันพรุ่งนี้ น่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้แหละมั้ง

หนานจื้อจือยังคงมีสีหน้าที่เรียบเฉย จากนั้นก็เอ่ยแนะนำกับเธอว่า “ฉีเกิง”

ฉีเกิงเก็บท่าทีน่าเกรงขามซึ่งมักแสดงออกเวลาให้สัมภาษณ์ลงหลายส่วน ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นมือมาหาเธอพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เสี่ยวฉือใช่ไหม? ชื่อเสียงของคุณผมได้ยินมานานแล้ว”

“ค่ะ” หรงฉือพูด “สวัสดีค่ะ”

“อยู่กันครบเลยนะ”

ขณะนั้นเอง ก็มีคนลงมาจากรถอีกคัน แล้วยังเดินมาหาพวกเขาอีก

เป็นใบหน้าคุ้นเคยที่เห็นในข่าวอยู่บ่อย ๆ อีกหนึ่งคน

หนานจื้อจือพูดอย่างเรียบเฉยว่า “หรงหง”

หรงฉือกับคนคนนั้นจับมือกัน กำลังจะพูด เวลานี้ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีกว่า “พ่อ?”

เหรินจี่เฟิงลงมาจากรถ เห็นนอกจากเหรินอี้อัน จี้หวนอิงแล้ว ยังมีคนใหญ่คนโตอยู่เป็นจำนวนมาก เขาค่อนข้างแปลกใจ

แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจยิ่งกว่าคือ หรงฉือก็อยู่ในนั้นด้วย