คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 333

พอเห็นเธอ จี้ชิงเยว่ก็แปลกใจเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นว่า “คุณหรง?”

หรงฉือพยักหน้าเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ”

พอมองเธอ จี้ชิงเยว่ก็ยิ้มเล็กน้อย “คุณหรงมาทำงานที่ฐานแล้วเหรอครับ?”

หรงฉือส่ายหน้า “เปล่าค่ะ อาจารย์ฉันให้มาช่วยจัดการเรื่องงานนิดหน่อย”

จี้ชิงเยว่ได้ยินก็หยุดชะงักไป

คนที่มีอำนาจให้คนนอกที่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่เข้ามาในฐานได้ก็มีเพียง…

นึกได้ว่าหรงฉือกับอวี้มั่วซวินมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก แต่กลับไม่ใช่คู่รัก เขาจึงรีบตอบโต้ทันทีว่า “อาจารย์ของคุณ…คือคุณหนานจื้อจือใช่ไหมครับ?”

หรงฉือพยักหน้าพร้อมกับเอ่ยว่า “ใช่ค่ะ”

เธอเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ เช่นเดียวกับอวี้มั่วซวินจริง ๆ ด้วย

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดในทางนี้มาก่อนเลย

แต่ทว่า ในเมื่อเธอเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ เช่นนั้นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหล่านั้นก็พอจะอธิบายได้แล้ว

อย่างในงานเลี้ยงอาหารค่ำก่อนหน้านี้ ทำไมอวี้มั่วซวินถึงเน้นย้ำว่าเธอมีส่วนสนับสนุนต่อโครงการใหม่ล่าสุดที่ฉางโม่พัฒนาขึ้นมาไม่น้อย แล้วก็อย่างเช่นนิทรรศการศิลปะของปู่เขากับการเสวนาที่เหรินจี่เฟิงเคยเข้าร่วมเมื่อก่อนหน้านี้ ทำไมพ่อเขาถึงให้ความสนใจเธอแบบนั้น...

บางทีพ่อเขาอาจจะรู้ก่อนแล้วว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ

แต่ว่า หากเธอเป็นเพียงลูกศิษย์ของหนานจื้อจือ คงยังไม่เพียงพอให้พ่อเขาสนใจเธอเช่นนี้ได้ บางที…

เมื่อนึกถึงสองโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดของฉางโม่ที่สร้างความฮือฮา เขาก็เข้าใจทุกอย่างได้ในทันที

เขามองเธอ ชั่วขณะนั้นก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว

หรงฉือดูเป็นคนเงียบ ๆ ไม่โอ้อวด ไม่เย่อหยิ่ง แล้วก็ไม่ใจร้อน หากดูแค่ภายนอก เขาคงดูไม่ออกว่าเธออายุน้อยขนาดนี้ ก็ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นถึงเพียงนี้แล้ว

ฟังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็นั่งลงที่โรงอาหาร

จี้ชิงเยว่ถาม “ครั้งนี้คุณจะอยู่ในฐานนานแค่ไหนครับ?”

“ไม่แน่ใจค่ะ ต้องรอดูว่าอาจารย์จะว่าอย่างไร” หรงฉือพูด พอนึกถึงครั้งสุดท้ายที่พวกเขาเจอกัน ก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเมื่อสองสามเดือนที่แล้ว เธอจึงพูดว่า “แทบจะไม่เจอคุณข้างนอกเลย ปกติฝึกซ้อมยุ่งมากเหรอคะ?”

คนที่โทรศัพท์มาหาเธอมีกู้เหยียน เฮ่อฉางปั่ว เฟิงจิ่งซิน แม้กระทั่งเฟิงถิงเซินก็โทรศัพท์มาหาเธอถึงสองสาย

จุดประสงค์ที่เฟิงจิ่งซินกับเฟิงถิงเซินโทรมาหาเธอ หรงฉือไม่ต้องคิดก็สามารถคาดเดาได้แล้ว

กู้เหยียนเป็นคนแรกและเป็นคนที่โทรหาเธอมากที่สุด

เธอจึงโทรกลับไปหากู้เหยียนก่อน

กู้เหยียนรับโทรศัพท์เร็วมากแล้วพูดขึ้นว่า “ในที่สุดคุณก็ทำงานเสร็จแล้ว?”

“ค่ะ” หรงฉือพูด “คุณโทรมาหาฉันมีเรื่องอะไรหรือเปล่า ตอนนี้แก้ไขได้แล้วใช่ไหม?”

กู้เหยียนตอบกลับว่า “ครับ ก็มีเรื่องจริง แต่จัดการได้แล้ว”

สิบคืนก่อนหน้านี้ เขามาถึงโรงละครแล้วกลับไม่เห็นหรงฉือ เขาจึงติดต่อหาเธอ โทรศัพท์กลับโทรไม่ติดอยู่ตลอด วันจันทร์กลับเข้ามาในบริษัทก็ไม่เห็นเธอ เขายังคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอเสียอีก

ต่อมาเขาไปหาอวี้มั่วซวิน ถึงรู้ว่าที่บ้านเธอเกิดเรื่องนิดหน่อย เธอเลยจำเป็นต้องไปจัดการ

ในเมื่อเธอไม่เป็นอะไร เขาก็วางใจแล้ว