คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 357

อวี้มั่วซวินไขว่ห้าง "กลายเป็นคนที่อะไรครับ? หลงผู้หญิง หรือแยกแยะถูกผิดไม่ได้?"

ทั้งหมดเลย

แน่นอนว่าคำพูดนี้เหรินจี่เฟิงไม่ได้พูดออกมา

อวี้มั่วซวินรู้ความคิดของเขา พูดด้วยรอยยิ้ม "แต่ทำไมผมรู้สึกว่า คนที่แยกแยะถูกผิดไม่ได้เพราะหลงผู้หญิงไม่ใช่ผม แต่เป็นคนอื่นมากกว่ากันนะ"

เหรินจี่เฟิงยังไม่ได้พูดอะไร อวี้มั่วซวินก็พูดอีกครั้ง "ยิ่งไปกว่านั้น ลูกศิษย์ที่อาจารย์ผมให้ความสำคัญมากที่สุดก็ไม่ใช่ผม แต่เป็นคนอื่นต่างหาก ประธานเหริน คุณยกย่องผมเกินไปแล้ว"

เหรินจี่เฟิงคิดไม่ถึงว่าพูดถึงหนานจื้อจือ อวี้มั่วซวินก็ยังไม่สำนึกผิดเหมือนเดิม

อวี้มั่วซวินไม่คิดจะตามใจเขา และพูดตามตรง "ถ้าประธานเหรินรู้สึกรับไม่ได้ อยากช่วยให้ผู้อำนวยการหลินคนนั้นได้รับความเป็นธรรม ก็สามารถยกเลิกสัญญากับพวกเราได้ แน่นอนว่าเงื่อนไขคือประธานเหรินต้องชดเชยค่าเสียหายที่ฉางโม่ได้รับอย่างเหมาะสม"

เหรินจี่เฟิงคิดว่าตัวเองคุยกับอวี้มั่วซวินด้วยน้ำเสียงสุภาพ

อวี้มั่วซวินกลับแฝงความเป็นศัตรูต่อเขาตลอด ถึงขั้นที่โมโหจนพูดว่าจะยกเลิกสัญญากับเขาออกมา

ทำเกินไปจริง ๆ

เขาเม้มปาก กำลังจะพูด "ประธานอวี้ ช่วยอย่าใช้อารมณ์ตัดสินใจ..."

อวี้มั่วซวินมองเขาตาไม่กะพริบ "ผมไม่ได้ใช้อารมณ์ตัดสินใจ ผมจริงจัง"

เหรินจี่เฟิงชะงัก

แววตาของอวี้มั่วซวินเย็นชาห่างเหิน แต่การแสดงออกจริงจัง ในตอนนี้เอง เหรินจี่เฟิงตระหนักได้แล้วว่า อวี้มั่วซวินจริงจังมากจริง ๆ

แต่เพราะเขาช่วยพูดให้หลินอู๋ไม่กี่ประโยค ถึงขั้นต้องทำแบบนี้เลยเหรอ?

ตอนนี้อวี้มั่วซวินยิ่งจริงจังมาก เหรินจี่เฟิงก็ยิ่งรู้สึกว่าอวี้มั่วซวินกำลังทำเหมือนเป็นเรื่องเล่น ๆ

เขาเม้มปาก อยากพูดบางอย่าง แต่อวี้มั่วซวินขี้เกียจจะพูดกับเขามากไปกว่านี้แล้ว

เขาลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ในเมื่อวันนี้ประธานเหรินไม่มีใจจะหารือเรื่องงาน งั้นผมก็ไม่รบกวนให้คุณอยู่ต่อแล้ว เลขาเฉียน ส่งแขก"

เหรินจี่เฟิง "ประธานอวี้!"

อวี้มั่วซวินยิ้มแบบไม่จริงใจ "ประธานเหรินใส่ใจเรื่องของแฟนคนอื่นจริง ๆ ไม่รู้ว่าเรื่องที่ประธานเหรินเป็นห่วงผู้อำนวยการหลินคนนั้นแบบนี้ ประธานเฟิงรู้หรือเปล่านะ?"

เห็นหลินอู๋รอด้วยท่าทางทุกข์ใจ ก้นบึ้งในดวงตาของเหรินจี่เฟิงก็ฉายแววเจ็บปวด

แต่เขาก็ทำอะไรอวี้มั่วซวินไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

ทันทีที่เขาคิดมาถึงตรงนี้ ก็นึกถึงหนานจื้อจือขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ถ้าหนานจื้อจือรู้เรื่องนี้เข้า เดาว่า...อวี้มั่วซวินก็คงทำอะไรตามอำเภอใจไม่ได้หรือเปล่า?

เขากับหลินอู๋นอกจากความสัมพันธ์เรื่องงานก็ไม่มีความสัมพันธ์อื่นอีก แม้เขาจะปวดใจแทนเธอ ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดออกมา เขาแค่พูดกับหลินอู๋ว่า "ผมไปก่อนนะ เจอกันใหม่ครั้งหน้าครับ"

หลินอู๋ยิ้มและพยักหน้า

เหรินจี่เฟิงหันหลังจากไป

หลังจากขึ้นรถ เขาก็ครุ่นคิดและโทรไปหาเหรินอี้อัน

หลังผ่านไปไม่กี่ชั่วโมง เหรินอี้อันจึงเพิ่งโทรกลับมาหาเขา และถาม "มีอะไร?"

เหรินจี่เฟิงลังเล จึงเพิ่งเอ่ยปาก "ความจริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรครับ คือว่า...อาจเป็นเพราะความสำเร็จของอวี้มั่วซวินในตอนนี้สูงเกินไป การวางตัวของเขาต่อคนอื่นในตอนนี้ นับวันยิ่งเอาแต่ใจและขาดวิจารณญาณ..."