คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 421

เป็นข้อดีเนื่องจากตอนนี้อาการป่วยหรงอิ้งเซิ่งอยู่ในขั้นต้นเท่านั้น และระดับภาวะอวัยวะล้มเหลวก็ถือว่าไม่ได้อยู่ขั้นรุนแรง หลังจากที่คุณหญิงฉินและทีมของพวกเธอ ปรับเปลี่ยนการรักษาตามสภาพร่างกายและอาการป่วยโดยรวมของหรงอิ้งเซิ่ง ในที่สุด พวกเขาก็หาแผนการรักษาที่สามารถทำให้อาการป่วยของหรงอิ้งเซิ่งสงบลงจนได้

ตอนที่ทราบข่าวนี้ ในที่สุดสภาวะจิตใจที่ตึงเครียดของหรงฉือและคุณยายหรงก็ผ่อนคลายลง ความหดหู่ดั่งเมฆดำที่ปกคลุมบ้านตระกูลหรงมาครึ่งเดือนได้สูญสลายไปเสียที

ในคืนนั้น คุณยายหรงร้องไห้ด้วยความปลื้มปีติออกมา ถึงขั้นลงมือทำอาหารค่ำให้ทุกคนเฉลิมฉลองด้วยตนเอง

หลังจากที่รับประทานอาหารเรียบร้อยแล้ว หรงฉือนั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณยายได้ไม่นาน เฟิงจิ่งซินก็โทรศัพท์มาหา

ที่จริงครั้งล่าสุดที่พวกเธอแม่ลูกคุยกันผ่านทางโทรศัพท์ก็เกินหนึ่งเดือนแล้ว

ครั้งก่อนที่เฟิงจิ่งซินโทรมาเธอ หากพูดตามเหตุผลแล้วเธอควรจะรับสาย

ทว่า ในตอนนั้นหรงอิ้งเซิ่งเพิ่งตรวจเจอภาวะอวัยวะล้มเหลวได้ไม่นาน เธอสภาพจิตใจไม่สู้ดี จึงไม่ได้รับสาย

ตอนนี้...

คุณยายหรงเห็นสายเรียกเข้าจากเฟิงจิ่งซิน จึงกล่าว “รับสายเถอะ”

คุณยายหรงไม่สามารถทำใจเมินเฉยเรื่องที่เฟิงจิ่งซินสนิทสนมกับหลินอู๋ได้

ช่วงนี้ไม่เห็นว่าหรงฉือให้เฟิงจิ่งซินมาหา ที่จริงเธอก็พอเดาได้ว่าหรงฉือกังวลถ้าเฟิงจิ่งซินมาหา จะทำให้สภาพจิตใจที่ใกล้แตกสลายอยู่แล้วของเธอยิ่งทรุดพังทลายลงไปอีก

แม้เธอจะได้กล่าวโทษเรื่องที่เฟิงจิ่งซินสนิทสนมกับหลินอู๋อย่างจริงจัง แต่ช่วงก่อนหน้านี้ หากเฟิงจิ่งซินมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริง ก็คงจะทำให้เธอตกอยู่ในสภาวะอารมณ์ขุ่นเคืองใจได้ง่ายขึ้น

ตอนนี้อาการป่วยของลูกสาวเธอมีความหวังแล้ว แน่นอนว่าเธอก็อยากให้หรงฉือและเฟิงจิ่งซินสองแม่ลูกได้กลับมาเจอกัน

หรงฉือมองชื่อเฟิงจิ่งซินบนโทรศัพท์ ผ่านไปไม่กี่วินาที จึงกดรับสาย

ก่อนหน้านี้ที่แม่ไม่ได้รับโทรศัพท์ของเธอ ที่จริงเฟิงจิ่งซินก็อยากเว้นสักสองสามวันแล้วจึงโทรไปใหม่

แต่เพราะพ่อที่ก่อนหน้านี้เคยให้กำลังใจเธอว่าถ้าอยากโทรหาแม่เมื่อไหร่ก็ให้โทรไป ตอนนี้กลับบอกเธอว่าช่วงนี้แม่มีเรื่องที่ต้องจัดการมากกว่าเดิม ช่วงนี้ให้เธองดโทรไปรบกวนแม่ก่อน ดังนั้นช่วงนี้เธอจึงอดทนไม่โทรหาหรงฉือซ้ำอีก

“พ่ออนุญาตแน่นอนค่ะ!” เมื่อได้ยินคำตอบของหรงฉือ เฟิงจิ่งซินไม่รอให้เธอพูดจบ พูดตัดบทเธอ กล่าวด้วยความตื่นเต้นดีใจทันที “ตอนนี้หนูจะไปเก็บของ แม่ต้องอยู่รอหนูด้วยนะคะ!”

กล่าวจบเธอก็วางสายทันที จากนั้นหันไปพูดกับเฟิงถิงเซินที่อยู่ข้าง ๆ “แม่ยอมให้หนูไปหาแล้วค่ะ!”

เฟิงถิงเซินพลิกหนังสือหนึ่งหน้า จึงค่อยเงยหน้าขึ้นมา “เข้าใจแล้ว ให้พ่อไปส่งหนูไหม?”

“ไม่เป็นไรค่ะ!”เฟิงจิ่งซินพูดจบ ไม่รอช้ารีบพาป้าหลิวขึ้นชั้นบนไปเก็บของให้เธอ

หลังจากที่ผ่านไปไม่กี่นาที เธอก็สะพายกระเป๋าหนังสือลงมา ตอนที่เดินผ่านเฟิงถิงเซินที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องรับแขก เธอถึงขั้นไม่มองเขาแม้แต่น้อย โบกมือลาไปพลางวิ่งไปด้านนอกด้วยความรีบร้อน “พ่อคะหนูไปก่อนนะ”

เฟิงถิงเซินเงยหน้าขึ้นมา หันข้างมองเธอที่กำลังออกไปพลางกล่าว “โอเค ระวังตัวด้วย แล้วก็ ฝันดีนะ”

“ฝันดีค่ะ”