คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 45

หลังจากที่พวกเขาเดินจากไปไกล ฉู่จื่อหลานถึงมองหรงฉืออย่างเป็นห่วง “เสี่ยวฉือ...”

หรงฉือส่ายหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ฉันไม่เป็นไร”

ในใจของเธอ เขาไม่ใช่พ่อของเธออีกต่อไปนับตั้งแต่วินาทีที่หลินลี่ไห่หย่ากับแม่ของเธอ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอเสียใจคือเพราะเรื่องของเธอทำให้ภาระของลุงเธอหนักขึ้น

และเสียใจที่เฟิงถิงเซินลำเอียง

เมื่อคิดได้ว่าเฟิงถิงเซินเอาแต่สนใจหลินอู๋ เพื่อหลินอู๋แล้ว เขาไม่ปรานีอวี้มั่วซวินและลุงของเธอเลย และไม่เคยคำนึงถึงความรู้สึกของเธอเลยด้วยซ้ำ ตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนถูกมีดแทง

เจ็บปวดจนเลือดไหลออกมา

“เสี่ยวฉือ...”

ฉู่จื่อหลานกอดเธอด้วยความรู้สึกสงสาร

หรงฉือฝืนยิ้ม แต่ไม่พูดอะไร

ไม่เป็นไร

เธอได้ตัดสินใจเดินออกมาแล้ว

เพียงแต่ให้เวลาเธอสักหน่อย

เธอต้องทำได้

“ไปดื่มอะไรหน่อยไหม?”

ฉู่จื่อหลานคิดว่าหรงฉือต้องการผ่อนคลายสักหน่อย

หรงฉือกลับส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก”

เธออยากกลับบ้านไปศึกษาข้อมูลของเธอมากกว่าไปดื่มเสียอีก

ตอนนั้น เธอจะสงบใจได้ง่ายกว่า ผ่อนคลายได้ง่ายกว่า และค้นพบตัวเองได้ง่ายกว่า

เมื่อได้ยินหรงฉือพูดแบบนั้นแล้ว ฉู่จื่อหลานจึงไม่บังคับ

ทั้งสองเดินไปที่ลานจอดรถ ก่อนจะขึ้นรถ โทรศัพท์มือถือของหรงฉือก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเฟิงจิ่งซิน

เมื่อครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าของหรงฉือก็แทบจะไม่มีอยู่แล้ว ตอนนี้ยังบูดบึ้งเข้าไปอีก

เธอนิ่งไปสองสามวินาทีก่อนจะกดรับสาย “ฮัลโหล”

เฟิงจิ่งซินถามอย่างออดอ้อนทางโทรศัพท์ว่า “คุณแม่จะกลับบ้านตอนไหนคะ”

ในเวลานี้ เฟิงถิงเซินกลับมาแล้ว เมื่อเห็นเธอเหมือนไม่มีชีวิตชีวาจึงถามว่า “เป็นอะไรเหรอ?”

“เมื่อกี้หนูเพิ่งโทรไปหาคุณแม่ อยากให้คุณแม่กลับมาอยู่เป็นเพื่อนหนู แต่คุณแม่บอกว่ามีธุระ...” เธอซุกใบหน้าอันสวยละเอียดลออของเธอลงในหมอนนุ่มๆ “ช่วงนี้คุณแม่ยุ่งมากเลย”

เฟิงถิงเซินฟังแล้วเพียงตอบ “อืม” คำหนึ่ง แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ จากนั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาคุยเรื่องงานกับใครบางคน โดยไม่ได้ปลอบใจเธอ

แต่เขาไม่ได้ไปจัดการงานที่ห้องหนังสือ แต่อยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเธอ เฟิงจิ่งซินถึงอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย แล้วก็หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเล่นเกมฝึกสมองอย่างมีความสุขอีกครั้ง

อีกด้าน

เมื่อเห็นพวกหลินลี่ไห่กลับมา หลินลี่หลานจึงถามว่า “ทำไมไปนานขนาดนี้?”

หลินลี่ไห่นิ่งไปชั่วขณะก่อนจะพูดว่า “พอดีบังเอิญเจอเสี่ยวฉือ”

“หา? เจอเธอเหรอ?”

หลินลี่หลานหน้าตาสะสวย และมีครอบครัวที่ดี แถมยังเป็นผู้หญิงแกร่ง อีกทั้งมีสิทธิ์มีเสียงทั้งในครอบครัวสามีและในตระกูลหลิน

พอพูดถึงหลานสาวแท้ ๆ ที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี หลินลี่หลานกลับไม่ได้แสดงความกังวลมากนัก แต่กลับถามถึงอีกเรื่องว่า “ได้คุยกับเธอเรื่องเสี่ยวอู๋เข้าทำงานที่ฉางโม่หรือเปล่า?”

หลินลี่ไห่ส่ายหน้า “ได้พูดไม่กี่คำ แต่เธอไม่ยอมฟัง”

หลินลี่หลานวางแก้วกาแฟลงแล้วขมวดคิ้ว “เสี่ยวฉือนี่ก็จริง ๆ เลย... ถึงแม้ว่าฉันจะพอเข้าใจว่าเธอเสียใจเพราะเสี่ยวอู๋แย่งประธานเฟิงไป แต่ประธานเฟิงคนนั้น พวกเราก็เคยเจอแล้ว ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรโดดเด่นเลยนอกจากสวยอย่างเธอจะเหมาะสมและมัดใจเขาไว้ได้ ถึงแม้ไม่มีเสี่ยวอู๋ ประธานเฟิงคนนั้นก็ต้องหย่ากับเธอไม่ช้าก็เร็วอยู่ดี”