หลังจากตื่นในเช้าวันรุ่งขึ้น หรงฉือทานอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ
ตอนเที่ยง ขณะที่เธอกำลังทานอาหารอยู่ เฟิงจิ่งซินก็โทรเข้ามา
นี่เป็นครั้งแรกที่เฟิงจิ่งซินโทรหาเธอหลังจากแอบหนีออกจากรีสอร์ตบ่อน้ำพุร้อน
หรงฉือกดรับสาย
“คุณแม่…”
“อืม” หรงฉือตอบถามว่า “ทานข้าวหรือยังจ๊ะ?”
“เพิ่งทานเสร็จค่ะ!”
เช้าวันนั้นที่บ่อน้ำพุร้อน เฟิงจิ่งซินได้รับโทรศัพท์จาก “น้าอู๋อู๋” บอกว่าพ่อกับน้าอู๋อู๋กำลังจะไปเที่ยวกัน และถามเธอว่าอยากไปด้วยไหม
เธอจึงตอบตกลงทันที
จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่หรงฉือไม่ทันสังเกต แอบหนีออกไป
พวกเขาไปเที่ยวกันอย่างสนุกสนาน และกลับเข้าเมืองเมื่อวานตอนบ่าย
แต่เมื่อคืนพวกเขาไม่ได้กลับบ้าน
ตอนมาถึงโรงเรียนเมื่อเช้า พอนึกถึงหรงฉือ เธอก็รู้สึกผิดเล็กน้อย กลัวว่าหรงฉือจะโกรธจึงโทรมา
แต่เมื่อได้ยินแม่เอ่ยถามว่าเธอทานข้าวหรือยังก่อน และดูเหมือนไม่ได้โกรธที่เธอแอบออกไปวันนั้น เธอก็โล่งใจทันที
เพราะเธอรู้ว่าแม่ไม่มีทางโกรธเธอได้จริงๆ แน่นอน!
แต่ช่วงหลังๆ มานี้เธอก็พบว่าแม่ไม่โทรหาเธอทุกวันเหมือนแต่ก่อน และไม่คอยถามว่าเธอไปไหนเหมือนเมื่อก่อน
เธอกลับรู้สึกว่าแม่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
เธอชอบที่แม่เป็นแบบนี้
เพราะทำให้เธอรู้สึกเป็นอิสระที่จะทำสั่งต่างๆ มากขึ้น!
หรงฉือไม่ถามว่าสองวันมานี้พวกเธอไปไหนมาจริงๆ
เพราะเธอไม่สนใจ
หรงฉือคุยเรื่องการเรียนกับเฟิงจิ่งซินสักพัก จากนั้นก็วางสาย
พอกลับเข้าออฟฟิศ อวี้มั่วซวินก็มาถามเธอว่า “พรุ่งนี้เป็นงานนิทรรศการเทคโนโลยีแล้ว เรานัดรวมตัวกันที่บริษัท แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกัน?”
หรงฉือตอบว่า “โอเค”
รุ่งเช้าวันถัดมา หรงฉือขับรถออกจากบ้านได้ไม่นาน จู่ๆ รถของเธอหยุดชะงักกลางคัน แล้วรถคันหลังยังขับมาชนซ้ำอีก จนทำให้เกิดอุบัติเหตุรถชนกันเป็นทอด
เสียงด่าทอจากคนขับรถคันหลังดังระงม
เนื่องจากรถไม่สามารถเคลื่อนที่ได้จึงกรีดขวางการจราจร
หรงฉือรีบขอโทษบรรดาคนขับรถที่อยู่ข้างหลังก่อนจะโทรแจ้งหน่วยฉุกเฉินทันทีแล้วรอความช่วยเหลือ
แต่การเคลียร์อุบัติเหตุแบบนี้ต้องใช้เวลานานมาก และเธอยังต้องรีบไปร่วมงานนิทรรศการเทคโนโลยีอีก——
“รถเสียเหรอ?”
ขณะนั้นเอง ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งก็เดินมาจากทางเท้าอีกฝั่ง
หรงฉือเงยหน้าขึ้นมอง
เป็นเฮ่อฉางปั่ว
ทำไมถึงเป็นเขา?
หรงฉือตอบ “อืม” สั้นๆ เพราะไม่อยากสนใจเขามากนัก เธอโทรหาอวี้มั่วซวินเพื่อแจ้งสถานการณ์ของเธอกับเขา แล้วบอกให้พวกเขาออกเดินทางไปก่อน ไม่ต้องรอเธอ ถ้าเธอจัดการเสร็จแล้วจะตามไปทีหลัง
“อุบัติเหตุทางถนนแบบนี้จัดการยุ่งยากมาก”
กว่าเธอจะจัดการเสร็จ งานนิทรรศการเทคโนโลยีก็คงจบลงพอดี
อวี้มั่วซวินพูดว่า “คุณรอเดี๋ยว ผมจะติดต่อให้คนไปช่วยคุณ แต่ว่าอาจต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่าจะไปถึงคุณ”
“ไม่เป็นไร ฉันเข้างานช้าสักหน่อยก็ได้”
แค่ไม่พลาดงานนิทรรศการเทคโนโลยีก็พอ
เธอเคาะกระจกรถของเฮ่อฉางปั่ว
จากนั้นกระจกรถค่อยๆ เลื่อนลงอย่างช้าๆ หลินอู๋ก้มหน้าลงมองเข้าไปดู “ฉางปั่ว คุณจริงๆ ด้วย”
จากนั้นก็ถามต่อว่า “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
เฮ่อฉางปั่วลงจากรถแล้วตอบ “มาส่งเพื่อน”
ขณะนั้นเอง หลินลี่ไห่และหลินลี่หลานก็ลงจากรถ เมื่อรู้ตัวตนของเฮ่อฉางปั่ว พวกเขาก็รีบเข้ามาทักทายเฮ่อฉางปั่วทันที
เฮ่อฉางปั่วพยักหน้าตอบเป็นมารยาท “สวัสดีครับ คุณลุง คุณป้า”
หลังจากพูดคุยทักทายกันพอหอมปากหอมคอ โทรศัพท์ของเฮ่อฉางปั่วก็มีสายเข้า และงานนิทรรศการเทคโนโลยีก็ใกล้จะเริ่มแล้ว พวกหลินอู๋จึงแยกย้ายไป
อีกด้านหนึ่ง
หรงฉือได้รวมตัวกับพวกอวี้มั่วซวินที่หน้าทางเข้างานนิทรรศการเทคโนโลยี
อวี้มั่วซวินโน้มตัวมากระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า “อาจารย์ก็ร่วมงานนิทรรศการเทคโนโลยีครั้งนี้ด้วยนะ”
หรงฉือเบิกตากว้างด้วยความตกใจเล็กน้อย
อวี้มั่วซวินยักคิ้วแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดีนะที่เธอหาคนช่วยไว้ทัน ไม่งั้นถ้าอาจารย์รู้ว่าเธอมาสายเข้า คาดว่า…”
หรงฉือเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาทันที
อาจารย์ของพวกเขาไม่สนว่าใครมาสายเพราะมีเหตุผลอะไร
สำหรับเขา ถ้ามาสายก็แปลว่าไม่ใส่ใจ
เรื่องที่หรงฉือแต่งงานมีลูกทันทีที่เรียนจบปริญญาตรี อาจารย์ก็โกรธมากอยู่แล้ว ถ้าถูกอาจารย์จับได้ว่าเธอมาสายทั้งที่วันนี้เป็นการกลับมาเจอกันอีกครั้ง หรงฉือไม่กล้าคิดเลยว่าถึงตอนนั้นอาจารย์จะใช้สายตายังไงมองเธอ
แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้ว
“ดังนั้น โชคดีนะที่คุณมาทัน”
หรงฉือถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...