คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 514

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธออยู่ในชั่วโมงเร่งด่วน หลังจากที่เธอกดสั่งก็ปรากฏว่ายังมีผู้โดยสารอีกกว่าสองร้อยคนกำลังรอรถอยู่ด้านหน้าเธอ

อีกอย่าง วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก รอบ ๆ มีผู้ปกครองที่มาส่งบุตรหลานเข้าโรงเรียนเยอะมาก การจราจรในบริเวณนี้จึงค่อนข้างติด

พอเห็นแบบนี้ หรงฉือก็หยุดฝีเท้าลง

เฟิงถิงเซินสังเกตเห็นว่าเธอไม่ได้ตามมา ก็หันกลับไปถามว่า “มีอะไรเหรอ?”

หรงฉือตอบกลับว่า “...ไม่มีอะไร”

สุดท้าย หรงฉือยังคงขึ้นรถของเฟิงถิงเซินอยู่ดี

หลังขึ้นรถ เขาหันหน้ามาเหมือนอยากจะคุยกับเธอ แต่เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามาเสียก่อน

เฟิงถิงเซินพูดขึ้นว่า “ขอโทษนะ ผมขอรับโทรศัพท์ก่อน”

หรงฉือ “ตามสบาย”

โทรศัพท์น่าจะโทรมาจากต่างประเทศ เฟิงถิงเซินพูดคุยกับอีกฝ่ายด้วยภาษาอังกฤษตลอดทั้งสาย

ฟังจากเนื้อหาที่พวกเขาคุยกัน ดูเหมือนช่วงสองวันนี้เฟิงถิงเซินจะต้องไปที่ประเทศเอนาวา แต่เฟิงถิงเซินบอกพวกเขาว่ามีงานสำคัญในอีกสองวัน เลยจะขอไปช้ากว่าเดิมอีกสองวัน

เขาคุยกับฝั่งนั้นนานมาก

จนกระทั่งรถใกล้จะขับมาถึงฉางโม่ เขาจึงจะวางสายไป

เฟิงถิงเซินกำลังจะพูดอะไร หรงฉือเห็นว่าใกล้จะขับมาถึงบริษัทแล้ว จู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า “หาที่จอดรถข้างหน้านี้แหละ เดี๋ยวฉันเดินเข้าไปเองก็ได้”

เฟิงถิงเซินเข้าใจความหมายของเธอ หันหน้ามองเธอแวบหนึ่ง กลับไม่ได้พูดอะไร และสั่งให้คนขับรถจอดรถด้านหน้าตามที่หรงฉือบอก

รถจอดลงห่างจากฉางโม่ประมาณสองสามร้อยเมตร

หรงฉือลงจากรถ ก่อนจะปิดประตู ก็พูดกับเฟิงถิงเซินด้วยความสุภาพว่า “ขอบคุณ”

เฟิงถิงเซินยิ้มเล็กน้อยตอบกลับว่า “ไม่เป็นไร”

หรงฉือเห็นรอยยิ้มของเขา ไม่ได้พูดอะไร หมุนตัวก็จากไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

“พูดแบบนี้ วันนี้คุณแม่หนูก็นั่งรถคุณพ่อหนูไปโรงเรียนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ”

รอยยิ้มของหลินอู๋จางลงหลายส่วน และไม่ได้พูดอะไรอีก

ที่จริงแล้ว วันนั้นพอรู้ว่าเฟิงจิ่งซินให้หรงฉือไปส่งเธอที่โรงเรียนในวันเปิดเทอมวันแรก เธอไม่ได้ยืนกรานว่าตัวเองก็อยากจะไปส่งด้วย ก็เพราะอยากรู้ว่าเฟิงถิงเซินจะถือโอกาสนี้เข้าใกล้หรงฉือหรือเปล่า

เป็นอย่างที่คาดไว้จริง ๆ ด้วย

เฟิงถิงเซินนี่...

ดังนั้น ตอนนี้เฟิงถิงเซินต่อหรงฉือ...

หลินอู๋คิดมาถึงตรงนี้ เผลอกำมือแน่น หัวใจก็รู้สึกบีบรัดแน่นขึ้นอยู่หลายส่วน

หลังจากนั้น หลินอู๋ก็พูดกับเฟิงจิ่งซินอีกไม่กี่ประโยค ก่อนจะหาข้ออ้างวางสายไป

หลังจากวางสาย รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอก็หายไปในทันที