นับจากวันนั้นหลังจากที่เธอตอบกลับข้อความเฟิงถิงเซิน ผ่านมาหลายวันแล้ว เฟิงถิงเซินยังไม่ตอบกลับเธอเลย
แต่เฟิงจิ่งซินติดต่อมาหาเธอสองครั้ง
วันพฤหัสบดีตอนเย็น หรงฉือพาเฟิงจิ่งซินออกไปเที่ยว
พอทานข้าว และหลังเล่นเกมล่าสมบัติเสร็จ เฟิงจิ่งซินบอกกว่าอยากดื่มชานม หรงฉือเพิ่งจะส่งชานมที่สั่งเสร็จแล้วให้เธอ ก็มองเห็นเฟิงถิงเซินที่อยู่ไม่ไกลแล้ว
ส่วนเฟิงถิงเซินก็กำลังเดินมาหาเธอกับเฟิงจิ่งซิน
หรงฉือชะงักไป
เฟิงถิงเซินเห็นว่าเธอสังเกตเห็นเขา ใบหน้าหล่อเหลาก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
เวลานี้ เฟิงจิ่งซินก็มองเห็นเฟิงถิงเซินแล้วเช่นกัน แต่ใบหน้าของเธอกลับไม่มีอาการตกใจเลย ดูไปแล้ว เหมือนเธอจะรู้อยู่แล้วว่าเฟิงถิงเซินจะมาหาพวกเธอ
เธอโบกมือไปทางเฟิงถิงเซินอย่างดีใจ แล้วพูดว่า “คุณพ่อ ทางนี้ค่ะ”
เฟิงถิงเซินเพิ่งเดินเข้ามาหา เฟิงจิ่งซินก็แกร่งชานมที่อยู่ในมือไปมา ถามขึ้นว่า “คุณพ่อ คุณพ่อจะเอาไหมคะ?”
เฟิงถิงเซินใช้มือใหญ่ลูบศีรษะของเธออย่างเบามือ ตอบกลับว่า “พ่อไม่หิว”
เฟิงจิ่งซิน “อ้อ” เสียงหนึ่ง จากนั้นก็ดื่มของตัวเองอย่างมีความสุขขึ้นมา
เวลานี้ สายตาของเฟิงถิงเซินหันกลับมาที่หรงฉืออีกครั้ง แล้วพูดว่า “เพิ่งลงจากเครื่องน่ะ”
หรงฉือ “...”
เธอไม่ได้ถามเขาหรือเปล่า?
ทว่า เฟิงจิ่งซินอยู่ เธอยังคง “อื้ม” เสียงหนึ่ง
เธอไม่มองเฟิงถิงเซิน แต่ก้มหน้าพูดกับเฟิงจิ่งซินว่า “ซินซิน นี่ก็ดึกแล้ว ถ้าอย่างนั้น...”
เฟิงจิ่งซินกลับถูกกลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลดึงดูดความสนใจ
“คุณแม่ ตรงนั้นมีคนแสดงกลองชุดอยู่ด้วยค่ะ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อยากให้ลงวันละ 10 ตอนจะขอบคุณมากค่ะ...
ขอบคุณที่ให้อ่านฟรีนะคะ แต่เราเติมเงินได้เมื่อซื้อบัตรเติมเงินเอไอเอสเท่านั้น เราไม่ได้มีเงินมากมายพอทำบัตเครดิตได้ ขอโทษนะคะ...