คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 572

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว

ตอนที่หรงฉือชักสายตากลับ แล้วก้มหน้าดูโทรศัพท์ไปพลาง กินอย่างช้า ๆ ไปพลาง ทันใดนั้นก็มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามเธอว่า “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าขอช่องทางติดต่อได้ไหมครับ?”

หรงฉือเงยหน้า พูดเสียงเรียบว่า “ขอโทษค่ะ ไม่สะดวก”

ชายหนุ่มคนนั้นชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามว่า “เพราะคุณมีแฟนแล้วใช่ไหมครับ?”

หรงฉือไม่อยากพูดอะไรมาก

เธอเริ่มขมวดคิ้ว และกำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ เฟิงถิงเซินกับเฟิงจิ่งซินก็กลับมาแล้ว

เฟิงจิ่งซินตะโกนอย่างมีความสุข “คุณแม่คะ!”

หรงฉือส่งเสียง “อืม” เสียงหนึ่ง

ชายหนุ่มคนนั้นเห็นเฟิงจิ่งซินเรียกหรงฉือว่าแม่แถมโผเข้ามาในอ้อมแขนเธอ ก็มองเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง

เฟิงถิงเซินมีรูปร่างหน้าตาโดดเด่นเป็นที่สุด และกิริยาท่าทางก็ดูสง่างามไม่ธรรมดา แค่มองแวบเดียวก็รู้ทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา

ยิ่งไปกว่านั้น เฟิงจิ่งซินยังหน้าตาเหมือนเฟิงถิงเซินเอามาก ๆ...

หลังจากที่เด็กหนุ่มคนนั้นเริ่มเข้าใจขึ้นมา ก็รีบพูดว่า “ขอโทษครับ” แล้วเดินจากไป

เฟิงจิ่งซินมองหรงฉือด้วยความสงสัย ก่อนจะถามว่า “คุณแม่ คุณลุงคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?”

หรงฉือ “คนแปลกหน้าน่ะ”

“อ้อ”

เฟิงถิงเซินเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากเก็บว่าวขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว เขาจึงจะเอ่ยปากถามว่า “เดี๋ยวไปกินหม้อไฟกันไหม?”

คำพูดนี้แน่นอนว่าพูดกับหรงฉือ

หรงฉือพูดเสียงเรียบว่า “ได้”

วัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟได้ให้คนเตรียมไว้ล่วงหน้าให้พวกเขาเรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้พวกเขาอยากจะทำหม้อไฟกินเองจึงไม่ถือว่าเป็นเรื่องยุ่งยากอะไร

ตอนที่กินหม้อไฟ ส่วนใหญ่เฟิงถิงเซินจะเป็นคนดูแลความต้องการของเฟิงจิ่งซิน

เฟิงถิงเซินอุ้มเธอกลับเข้าไปในเต็นท์แล้ว

หลังจากที่ห่มผ้าให้เธอเสร็จ ก็เงยหน้ามองไปทางหรงฉือที่ยืนอยู่นอกเต็นท์แล้วพูดว่า “ไม่นอนสักหน่อยเหรอ?”

หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็พูดขึ้นว่า “พักสักหน่อยเถอะ”

พูดจบ เขาก็ลุกออกจากเต็นท์ สละที่นั่งให้เธอ หลังจากนั้นก็นั่งลงใต้ร่มกันแดดแทน

หรงฉือยืนอยู่ มองเฟิงถิงเซินแวบหนึ่ง เขาก็มองมาทางเธอพอดี หรงฉือยังไม่ทันได้พูดอะไร จู่ ๆ เฟิงถิงเซินก็เอ่ยปากว่า “อยู่กับเธออีกหน่อยเถอะ ถ้าคุณจากไปดื้อ ๆ เธอตื่นมาแล้วไม่เจอคุณ จะรู้สึกเศร้าเสียใจนะ”

หรงฉือชะงักไปเล็กน้อย

คิดไม่ถึงเลยว่าเธอยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็เดาออกแล้วว่าเธอคิดจะพูดอะไร

ตอนที่เธอคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ก็ได้ยินเฟิงจิ่งซินพูดละเมอขณะหลับคำหนึ่งว่า “คุณแม่”

หรงฉือตกตะลึงเล็กน้อย ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ทันใดนั้นเฟิงจิ่งซินก็ลืมตา และตื่นขึ้นมาเสียก่อน

แต่เห็นได้ชัดมากว่า เฟิงจิ่งซินยังตื่นไม่เต็มที่ พอเห็นเธอ ก็ยื่นมือมาทางเธอด้วยความงัวเงียเพราะอยากให้เธอกอด “คุณแม่ นอนกับหนูนะคะ”