คุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว นิยาย บท 586

ช่วงนี้หรงฉ่างเซิ่งเริ่มสนิทกับคนของเฉวียนซื่อมากจริง ๆ และอันที่จริงก็มีแผนที่จะร่วมงานกับพวกเขาด้วย

เขาไม่รู้ว่าเฟิงถิงเซินรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

แต่ว่า นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้สักหน่อย

เมื่อเห็นว่าเฟิงถิงเซินมีใจเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมา เขาก็ตอบกลับว่า “ใช่”

ต่อมา เฟิงถิงเซินกับหรงฉ่างเซิ่งก็คุยกันถึงเรื่องธุรกิจขึ้นมา

ส่วนคุณย่าเฟิงกับหรงฉือ แล้วยังมีเหอหมิงเสว่ พวกเขาคุยกันเรื่องอื่น

เฟิงถิงเซินคุยเรื่องงานกับหรงฉ่างเซิ่งไปด้วย ดูแลเรื่องอาหารของเฟิงจิ่งซินไปด้วย อย่างเช่นแกะกุ้ง และเช็ดมือให้เธอ

ตอนนี้เฟิงจิ่งซินติดหรงฉือหนักมาก จริง ๆ แล้วเธออยากให้หรงฉือดูแลเธอมากกว่า เธอจึงปัดมือเฟิงถิงเซินที่พับแขนเสื้อให้เธอ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “หนูอยากให้คุณแม่พับให้หนูค่ะ”

เฟิงถิงเซินได้ยิน ก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วมองไปทางหรงฉือ

เมื่อเห็นเฟิงจิ่งซินยื่นมือมาตรงหน้าตัวเอง จึงทำได้เพียงช่วยเธอพับแขนเสื้ออีกข้างหนึ่งขึ้นเท่านั้น

ตอนนี้เฟิงจิ่งซินจึงจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

คนอื่น ๆ ดูฉากนี้ กลับรู้สึกว่ากลมกลืนกันดีอย่างไม่มีเหตุผล

แต่ว่า ระหว่างเฟิงถิงเซินกับหรงฉือยังไม่พูดอะไรกันเลยสักคำ

พอมื้ออาหารจบลง โดยรวมแล้ว บรรยากาศถือว่าดีเลยทีเดียว และสุดท้ายอาหารมื้อนี้ เฟิงถิงเซินก็เป็นคนจ่ายอยู่ดี

หรงฉ่างเซิ่ง “ประธานเฟิง ตกลงกันแล้วว่าผมจะเป็นคนเลี้ยง แล้วนี่ทำไมยัง...”

เฟิงถิงเซิน “ไม่เป็นไรหรอกครับ ครั้งหน้าประธานหรงเลี้ยงก็เหมือนกัน”

ครั้งหน้าเหรอ...

ถึงแม้หรงฉ่างเซิ่งจะรู้สึกว่าตอนที่ทานอาหารเมื่อสักครู่ เฟิงถิงเซินคุยกับเขาด้วยท่าทีที่ดีมากจริง ๆ แต่เขาไม่คิดว่าจะยังมีโอกาสที่พวกเขาจะได้นั่งทานอาหารด้วยกันแบบนี้อีก

เขาคิดว่าที่เฟิงถิงเซินพูดแบบนี้ น่าจะเป็นแค่มารยาทเท่านั้น

ถึงแม้โรงแรมแห่งนี้จะเป็นของเฟิงซื่อ แต่เพราะเฟิงถิงเซินและหลินอู๋ พวกเขาจึงมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่เป็นประจำ

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าหรงฉือก็จะอยู่ที่นี่ด้วย

พอเห็นหรงฉือ พวกเขาก็แปลกใจเล็กน้อย

แต่ไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็ทำเหมือนมองไม่เห็นกัน แล้วต่างคนต่างเบือนสายตาไป

ในงานเลี้ยงค็อกเทล หรงฉือคุยกับประธานเฉิงและคนอื่น ๆ อย่างสนุกสนาน แล้วก็ดื่มไวน์กันนิดหน่อยด้วย

เธอดื่มไม่เก่ง ถึงจะไม่ได้ดื่มเยอะ แต่อาจเป็นเพราะไวน์ที่เธอดื่มมีดีกรีสูงเกินไป พองานเลี้ยงดำเนินมาถึงช่วงกลาง ๆ หัวของเธอก็เริ่มรู้สึกเบลอเล็กน้อย ตอนที่ลุกขึ้นยังรู้สึกว่ายืนไม่มั่นคง และเวลาที่มองคนก็เริ่มเห็นเงาซ้อนกัน

ประธานเฉิงไม่คิดเลยว่าเธอจะคออ่อนแบบนี้ กำลังอยากจะเข้าไปพยุงเธอ กลับมีใครบางคนเร็วกว่าเขาไปหนึ่งก้าว คว้าเอวของหรงฉือไว้ แล้วดึงตัวของหรงฉือเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

พอเห็นคนคนนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างประหลาดใจแล้วพูดว่า “ประ...ประธานเฟิง”

เฟิงถิงเซินพยักหน้า และก้มลงมองหรงฉือที่อยู่ในอ้อมแขน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เขาก็อุ้มเธอขึ้นมา ก่อนจะพูดว่า “ผมจะพาเธอขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องก่อน พวกคุณต่อได้เลย”